Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

สามเดือนผ่านไป เวลาช่างผ่านไปเร็วจริงๆ นะคะว่าไหม นี่ก็เดือนที่สี่แล้วที่ฉันอาศัยอยู่บ้านขุนพล ความสัมพันธ์ของฉันกับขุนพลถือว่าไปได้ดีมากๆ เลยค่ะ เมื่อเดือนที่แล้วขุนพลขอฉันเป็นแฟนซึ่งฉันก็ตอบตกลงคบกับเขา เราคบกันอย่างเปิดเผยนะคะคนภายนอกก็รับรู้ แล้วยังมีเรื่องที่ดีอีกเรื่องหนึ่งค่ะ คือฉันท้อง ทุกคนฟังไม่ผิดหรอกค่ะฉันท้อง ท้องได้สามเดือนแล้ว คนที่พาฉันไปตรวจก็ขุนพลนั่นแหละเขาบอกว่าอาการฉันแปลกๆ เลยสงสัย ขุนพล: เสร็จยัง ฉัน: เสร็จแล้ว ฉันหยิบโทรศัพท์ใส่กระเป๋าก่อนจะเดินออกไปหาขุนพล วันนี้เราจะไปดูผับกันค่ะ แต่ปกติฉันก็ไปทุกวันนะเพราะตั้งแต่ฉันท้องขุนพลก็ไม่เคยปล่อยให้ฉันอยู่บ้านคนเดียว ขุนพล: มึงจะวิ่งทำซากอะไร ขุนพลว่าพร้อมทำหน้าดุๆ ส่งมาให้กันเมื่อฉันวิ่งลงจากบันไดไปหาเขาที่หน้าบ้าน ฉัน: รีบ ฉันตอบเขาแค่นั้นก่อนจะหน้ามึนเดินไปขึ้นรถที่จอดอยู่ ขุนพลเขาขับรถไปเองนะเพราะพี่ดำไม่อยู่ ไปเฝ้าเมียเมียแกคลอดลูก ขุนพลเปิดประตูขึ้นมาบนรถเขามองหน้าฉันนิ่งๆ แต่ไม่ได้พูดอะไร ใช้เวลาไม่นานฉันกับขุนพลก็มาถึงผับกันค่ะ ขุนพลพาฉันขึ้นมายังชั้นสองของผับซึ่งเป็นห้องทำงานของ

ผ่านไปอีกหนี่งเดือนแล้วนะคะเวลาช่างเดินเร็วจริงๆ ตอนนี้ฉันท้องได้สี่เดือน แล้วก็เป็นเดือนที่ห้าที่ฉันมาอยู่บ้านของขุนพล วันนี้หมอนัดดูเพศลูกค่ะ ทั้งฉันทั้งขุนพลตื่นเต้นกันมากๆ มากแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เราสองคนรีบมาโรงพยาบาลตั้งแต่เช้าเลย ฉันฝากท้องที่โรงพยาบาลเด็กโดยเฉพาะเลยนะคะ ฝากแบบผ่าไว้เผื่อฉุกเฉินฉันคลอดเองไม่ได้จะได้ไม่ต้องลำบาก ค่าฝากก็แพงอยู่แต่ไม่เป็นไรพ่อมันรวย 'สวัสดีค่ะ,สวัสดีครับ' ฉันกับขุนพลยกมือไหว้สวัสดีคุณหมอ 'สวัสดีค่ะ ตื่นเต้นไหมคะคุณพ่อคุณแม่' คุณหมอเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสดใสก่อนจะฉีกยิ้มกว้างๆ หวานๆ มาให้ฉันกับขุนพล 'วันนี้หมอนัดดูเพศเด็กในครรภ์นะคะ เชิญคุณแม่นอนบนเตียงเลยค่ะ' ฉันขึ้นมานอนบนเตียงตามที่คุณหมอบอก 'เปิดเสื้อขึ้นให้เห็นหน้าท้องนิดนึงค่ะคุณแม่' ฉันเปิดเสื้อขึ้นให้เห็นหน้าท้อง คุณหมอเอาเจลมาทาที่หน้าท้องฉันก่อนจะเอาเครื่องมืออะไรสักอย่างมาวนที่ท้องอีก 'หมอจะให้ฟังอะไรบางอย่างนะคะ' ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก น้ำตาของฉันไหลลงมาโดยอัตโนมัติเมื่อได้ยินเสียงหัวใจของแก้วตาดวงใจฉันที่อยู่ในท้อง 'ดูที่หน้าจอสิคะ' ฉันกับขุนพลมองไป

หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้นชีวิตของฉันเริ่มไม่ปกติจะเรียกว่าฉันใช้ชีวิตอยู่บนความระแวงก็ว่าได้ ไม่รู้สิฉันรู้สึกว่าตั้งแต่ยัยครีมนั่นเข้ามาทำงานที่ผับของขุนพลชีวิตของฉันก็เริ่มที่จะไม่ปลอดภัย ฉันไม่ได้คิดไปเองนะคะแต่แววตาและท่าทีที่ครีมเธอมองมาที่ฉันมันมีแต่ความอาฆาต เคียดแค้นเหมือนกับฉันไปทำอะไรให้เธอ สิ่งที่เธอบอกฉันว่าเธอจะเอาขุนพลมาเป็นของเธอและไม่นานฉันจะตกกระป๋องแต่ที่ฉันเห็นเธอแทบไม่เข้าใกล้ขุนพลเลยด้วยซ้ำ ไม่มีท่าทีอ่อยหรือท่าทีแสดงว่าเธออยากได้ขุนพลเลยสักนิดเดียว ฉัน: ขุน ช่วงนี้ฉันรู้สึกแปลกๆ เหมือนมีคนตามฉันอยู่ตลอดเวลาเลย ไม่ว่าฉันจะไปไหนหรือทำอะไร ฉันเอ่ยบอกขุนพลถึงเหตุการณ์ที่ฉันเจอมาในหลายๆ วันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ฉัน: จริงๆ นะฉันไม่ได้คิดไปเอง ฉันบอกย้ำให้ขุนพลฟังอีกครั้งเมื่อเขาทำหน้าทำตาไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด ขุนพล: คิดมาก ไม่มีใครตามมึงหรอกมึงไม่ใช่ดารา ขุนพลว่าแล้วเอื้อมมือมาลูบศีรษะฉันเบาๆ ทำไมเขาไม่เชื่อในสิ่งที่ฉันพูด แล้วยังเห็นสิ่งที่ฉันพูดเป็นเรื่องตลกอีก เรื่องที่ฉันรู้สึกว่ามีคนตามฉันพูดจริงๆ นะคะ ฉันไม่ได้บ้าหรือหลอนไปเองแน่นอนฉันมั่นใจ

ผ่านไปอีกหนึ่งเดือนที่ฉันอาศัยอยู่กับพ่อตอนนี้ฉันท้องได้แปดเดือนแล้วค่ะ ปลายเดือนหน้าฉันก็จะได้เจอหน้าลูกของฉันแล้ว ช่วงหลังๆมานี้ฉันกับขุนพลเราแทบไม่ได้คุยกันเลยค่ะ ถึงได้คุยก็ได้คุยตอนดึกมากๆ แล้ว แต่ฉันไม่ได้งี่เง่าหรือเซ้าซี้อะไรหรอกนะคะ แล้วตอนนี้ฉันกำลังนั่งรถกลับกรุงเทพโดยที่พี่ดำเป็นคนขับรถ พี่ดำมารับฉันตั้งแต่เมื่อวานแล้วค่ะ ขุนพลเป็นคนให้พี่ดำมารับ ฉัน: ขุนพลเป็นไงบ้างคะ เขามีคนอื่นรึเปล่า ฉันเอ่ยปากถามพี่ดำหลังจากที่เรานั่งเงียบกันมานานไม่มีใครพูดอะไร พี่ดำมีสีหน้าเจื่อนลงเล็กน้อยเมื่อได้ยินประโยคคำถามของฉัน ก่อนที่พี่ดำจะเปลี่ยนสีหน้าให้มันปกติและตอบคำถามกัน พี่ดำ: เสี่ยสบายดีครับ เสี่ยไม่ได้มีใคร พี่ดำตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างเบาถ้าไม่ตั้งใจฟังจริงๆ แทบไม่ได้ยิน ฉัน: เหรอคะ พี่ดำ: คะ ครับ เอ่อคุณแตนหิวไหมครับ ฉัน: ง่วงมากกว่าค่ะ แตนของีบหน่อยนะคะถึงกรุงเทพแล้วปลุกแตนด้วยแล้วกัน พี่ดำ: ครับ จบบทสนทนากับพี่ดำฉันก็หลับตาลงทันทีฉันไม่ได้หลับหรอกนะคะ ฉันแค่หลับตาใช้ความคิดเฉยๆ 'เฮ้อ' นี่คงเป็นครั้งที่ร้อยได้แล้วนะฉันว่าที่พี่ดำถอนหายใจออกมา

เย็นของอีกวันขุนพลก็กลับบ้านมา แต่เขาไม่ได้มาคนเดียวนะคะ เขามากับเพื่อนของเขา คนกลุ่มเดิมนั่นแหละค่ะรวมทั้งพี่เจกับชบาด้วย ฉันยืนกอดอกมองขุนพลที่กำลังเดินเข้าบ้านมาอยู่ตรงประตูบ้าน พอขุนพลเห็นหน้าฉันก็เดินมาโอบกอดทันที ขุนพล: มายืนทำอะไรตรงนี้ ฉัน: รอเหี้ยน่ะ ฉันพูดก่อนจะผลักเขาออกห่างจากตัวก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้กับทุกคนที่กำลังยืนหน้าซีดอยู่ ฉัน: แตนล้อเล่นน่ะค่ะพอดีแตนดูหนังเลยอินไปหน่อย เชิญเข้าบ้านค่ะ ฉันพูดจบก็หมุนกายเข้าบ้านตรงมายังห้องรับแขกทั้งที ฉันนั่งลงโซฟาขุนพลก็เดินเข้ามานั่งใกล้ๆ คนอื่นๆ ก็พากันมานั่งกัน พี่เจ: สบายดีไหมแตน ฉัน: สบายแบบไหนคะ ใจหรือกาย ถ้าใจก็คงใกล้ตาย แต่ร่างกายก็ยังดีอยู่ ฉันตอบเสียงเรียบ ก่อนจะกวาดสายตามองไปยังทุกคนที่นั่งอยู่ ก่อนที่สายตาของฉันจะมาบรรจบที่หน้าของขุนพล ฉัน: ใกล้จะคลอดรึยังชบา เมื่อจบคำพูดของฉันก่อนหน้าทุกคนก็เอาแต่นั่งเงียบไม่มีใครพูดอะไร ฉันเลยเริ่มบทสนทนาบทใหม่กับชบาทันที ชบา: วันจันทร์ก็คลอดแล้ว ฉัน: เหนื่อยแย่เลยเนาะ ท้องแฝดด้วยนิ แต่คงไม่เป็นไรหรอกมั้งชบามีพี่เจดูแล ท้องแฝดสามยังได้เลย ฉันว่าก่อนจะปราย