Tous les chapitres de : Chapitre 41 - Chapitre 50

ขุนพล: ทำไม ทำไมมึงถึงไม่เลือกกู ขุนพลเอ่ยถามฉันออกมาทั้งน้ำตา ถ้าเป็นเมื่อก่อน ฉันเห็นน้ำตาของเขาแบบนี้ฉันอาจจะใจอ่อนให้เขาก็ได้นะคะ แต่ตอนนี้ไม่แล้วค่ะวันนี้น้ำตาของเขาไม่มีผลต่อใจฉันสักนิด ฉัน: มันไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องเลือกกลับไปอยู่กับนาย นายอย่าลืมนะขุนนายเองก็ไม่ได้เลือกฉันตั้งแต่แรกแล้ว เราสองคนเดินมาไกลกันเกินกว่าจะหวนกลับไปแล้วขุน ฉันพูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ขุนพลมองหน้าฉันทั้งน้ำตา เขาร้องไห้หนักขึ้นเรื่อยๆ ขุนพล: กูรักมึงขนาดไหน ทำไมมึงไม่คิดที่จะให้โอกาสกูได้ทำหน้าที่พ่อ หน้าที่สามีบ้าง ฉัน: แล้วทำไมตอนที่ฉันยังอยู่กับนายทำไมนายถึงไม่ยอมทำหน้าที่นั้นล่ะ พอตอนนี้ทำไมถึงอยากทำขึ้นมา นายปล่อยเวลาให้มันผ่านมาขนาดนี้แล้ว นายก็ควรปล่อยให้มันผ่านไปแบบที่มันเคยผ่านมาเถอะขุน ฉันพยายามสงบสติอารมณ์ตัวเอง พูดกับเขาดีๆ เผื่อเขาจะเห็นใจฉันกับขุนช้างและยอมกลับไปตามทางของเขา ขุนพลก้มหน้าก้มตาร้องไห้ พี่เป้กับพี่แทนเดินไปจับแขนขุนพลที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้น พี่แทน: กลับเถอะไม่มีประโยชน์อะไรแล้วไอ้ขุน ขุนพล: ไม่อะ กูจะพาแตนกลับไปด้วย กูรักมันขนาดไหนมึงรู้ไหม มึงจะให้กูกล

พนักงานคนนั้นเปิดประตูห้องให้ผมกับไอ้เปรม แต่ไอ้เปรมเป็นคนที่เดินนำผมเข้าไปก่อน ผมก็เดินตามเข้าไปติดๆ และรู้ไหมทันทีที่ขาของผมย่างก้าวเข้าไปในห้องนั้นผมเจอเข้ากับอะไร.... เจอห้องที่มันว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่สักคน ไอ้เปรมตวัดสายตาหันไปมองพนักงานคนนั้นด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ ก่อนที่มันจะเอ่ยถามเธอคนนั้นเสียงเรียบ เปรม: ไหนครับคนที่คุณบอกว่ารอพบผมอยู่ "อะ เอ่อ" เปรม: ว่าไงครับ ตกลงเขาอยู่ไหน จะมาพบพวกผมรึเปล่า รู้ไหมทำงานแบบนี้พวกผมเสียเวลามากขนาดไหน แย่จริงๆ ไอ้เปรมร่ายยาวด้วยน้ำเสียงและสีหน้าที่ไม่พอใจเอามากๆ จนเธอคนนั้นหน้าซีดไปทันที "อะ เอ่อ สักครู่นะคะ" พนักงานคนนั้นเอ่ยว่าก่อนจะเดินออกไป พอเธอออกไป ผมกับไอ้เปรมนี่ถึงกับต้องหันมาสบตากันและสายหน้าแบบเอือมๆ ผมมองสำรวจไปรอบๆ ห้อง ในห้องนี้ประดับไปด้วยดอกไม้ ต้นไม้มากมาย แถมยังมีฉากรูปมากมายแขวนเอาไว้ภายในห้อง แต่สายตาผมกับไปสะดุดกับรูปภาพ ภาพหนึ่ง ในภาพนั้นเป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งกำลังอุ้มท้องอยู่ ซึ่งคนในภาพนั้นไม่ใช่ใครที่ไหนหรอกครับ มันคือแม่ของผมเอง ไม่คิดเลยครับว่าเขายังเก็บรูปภาพของแม่ผมอยู่ "ขอโทษนะคะ คุณขุนพลขอเลื่

[ขุนช้าง] วันนี้ผมมาคุยงานแทนไอ้เปรมที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง เป็นร้านอาหารร้านดังในกรุงเทพ ซึ่งระหว่างที่ผมกำลังคุยงานอยู่นั้นรู้รึเปล่าครับว่าผมเจอใคร ผมเจอเมียของนายขุนพลกับลูกสาวแสนสวยที่มีชื่อว่าน้องน้ำขิง ผมกระตุกยิ้มเบาๆ เมื่อผมคิดอะไรบางอย่างออก เมย์: เป็นไรรึเปล่าคะขุนช้าง เมย์คือลูกค้าของไอ้เปรมที่ให้ผมมาคุยงานแทน ผมกับเมย์เราเคยรู้จักกันตอนเรียนอยู่อังกฤษแต่ไม่ถึงกับสนิทมาก รู้จักกันแค่ผ่านๆ แค่นั้น ผม: เจอคนรู้จักน่ะ เมย์: อ่อ ขุนช้างคะ พ่อให้เมย์มาเชิญคุณกับเปรมไปร่วมงานเลี้ยงของบริษัทน่ะค่ะ คุณจะไปไหม ผม: ผมต้องถามไอ้เปรมดูก่อนนะ เมย์: แต่เมย์อยากให้คุณไปนะคะ เมย์เธอว่าพลางฉีกยิ้มกว้างมาให้ผม เมย์เธอเป็นผู้หญิงที่สวยนะครับ เอางานเอาการ รอยยิ้มที่เธอส่งมาให้ผมก็ไม่ใช่รอยยิ้มอ่อยอะไรแต่เป็นรอยยิ้มที่จริงใจส่งให้ผมมากกว่า ผม: สวัสดีครับคุณน้า สวัสดีครับน้องน้ำขิง หลังจากที่เมย์กลับไป ผมก็เดินเข้ามาทักทายสองเเม่ลูกที่กำลังนั่งรับประทานอาหารกันอย่างเอร็ดอร่อย เมียของนายขุนพลมีท่าทีตกใจมากมายเมื่อเห็นหน้าผม แต่แค่แวบเดียวเท่านั้นก็แปรเปลี่ยนสีหน้าเป็นนิ่ง

[แบม] ฉันกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ เมื่ออยู่ๆ เด็กหนุ่มตรงหน้าก็ลั่นไกปืนใส่ฉัน ฉันมองหน้าขุนช้างลูกพี่แตนที่แฝงตัวมาพัวพันกับครอบครัวของฉันในคราบภาคภูมิด้วยความเคืองโกรธ ต่อให้เขาจะโตมากมายขนาดไหน ฉันก็จำใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าได้ ขุนช้างมีหน้าตาคล้ายพี่ขุนพลมากรวมถึงนิสัย ใจคออีกด้วย ขุนช้างยิ้มเหยียดมาให้ฉันก่อนจะเดินออกจากบ้านไป ฉันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนจะพยุงร่างกายของฉันเองออกมาเรียกรถแท็กซี่กลับบ้าน ตลอดทางนั่งรถกลับบ้าน หัวสมองของฉันมันมีแต่เรื่องของขุนช้าง และเรื่องนี้คือเรื่องที่ฉันกลัวที่สุด ฉันกลัวการกลับมาของขุนช้างและพี่แตน ฉันกลัวว่าเขาสองคนจะกลับมาแย่งทุกอย่างไปจากฉันและลูก รวมไปถึงตัวของพี่ขุนพลอีกด้วย พี่แตนและขุนช้างหายออกไปจากชีวิตของพวกเรานานนับยี่สิบกว่าปี หายไปแบบไร้ข่าวคราว ไร้การติดต่อกลับมา จนฉันคิดว่าเธอคงหายออกไปจากวงจรชีวิตของพวกเราตลอดกาล แต่ฉันคิดผิดวันนี้พี่แตนกับลูกเธอกลับมา โดยที่ฉันไม่รู้เลยว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอนั่นเธอจะมาแย่งทุกอย่างไปจากฉันกับลูกไหม แต่ต่อให้เธอมาแย่งยังไงฉันก็คงไม่ยอม เพราะทุกสิ่งที่เป็นของพี่ขุนพลมันต้องเป็น

งานเลี้ยงจบลงแต่เรื่องราวระหว่างแม่ของผมกับคนพวกนั้นยังไม่จบ แม่ผมโคตรบู้เลยครับ แถมยังชวนคนพวกนั้นนอนที่บ้านเราอีก ซึ่งคนพวกนั้นก็ตอบตกลง แต่มีคนหนึ่งเหมือนกับว่าเขาไม่อยากนอนบ้านผมยังไงยังงั้น คนคนนั้นคงเป็นใครไปไม่ได้หรอกครับนอกจากน้าแบม เรื่องมากฉิบหายเดี๋ยวให้นอนหน้าบ้านแม่ง "ขุนช้าง" ผมหันไปมองตามเสียงเรียกเห็นนายขุนพลยืนมองผมอยู่ นายขุนพลเดินมายืนข้างๆผม ผมก็ยืนนิ่งๆ ไม่ได้พูดอะไรออกไป นอกจากมองไปด้านหน้าอย่างเดียว คุณขุนพล: ขอกอดหน่อยได้ไหม นายขุนพลเอ่ยปากถามผมเสียงเรียบนิ่ง ผมหันไปมองหน้าเขา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของคนตรงหน้าเพื่อค้นหาคำตอบ ผม: ทำไมตอนนั้นไม่เลือกผมกับแม่ ผมเบี่ยงประเด็นก่อนจะเอ่ยปากถามนายขุนพลถึงสิ่งที่ผมอยากรู้ เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นี้ทีไร ใจผมก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาทุกที ถึงตอนนั้นผมยังเด็กไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร แต่หนึ่งสิ่งที่ผมสัมผัสได้คือแม่ผมต้องเจ็บมากแน่ๆ คุณขุนพล: .......... ผม: ว่าไงครับทำไมตอนนั้นไม่เลือกผมกับแม่ ผมเอ่ยถามอีกครั้งเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเอาแต่นิ่งเงียบ ไม่ยอมตอบในสิ่งที่ผมถามสักที คุณขุนพล: เรื่องบางเรื่องมันก็อธิบายยาก