รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)

รักเราไม่เท่ากัน (รักคนเลว)

last updateLast Updated : 2026-03-17
By:  กชภาภัคCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
69Chapters
1.2Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ขุนหรือขุนพล ที่บรรดาสาวๆ เรียกกันว่าเฮียพล เสี่ยพล ผมน่ะรวยมากมีธุรกิจมากมายที่ผมดูแลอยู่ ไม่ว่าจะผับ บ่อน โรงแรม บริษัท สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสิ่งบังหน้าเท่านั้นแหละครับ จริงๆ แล้วผมน่ะเจ้าพ่อค้ายารายใหญ่ดีๆ นี่เอง ผมน่ะมันเกิดมาบนกองเงินกองทอง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่มีหรอกครับสิ่งไหนที่ผมอยากได้แล้วไม่ได้ ผู้หญิงก็เช่นกัน? ใครๆ มักคิดว่าผมน่ะมันโหด ตัวอันตราย อารมณ์ร้อน ชอบใช้กำลัง เห็นผมเป็นแบบนี้แต่ผมก็อยู่ในโหมดสีชมพูนะครับ ผมมีเพื่อนสนิทมากๆ ถึง2คน เยอะไหมครับ? ถึงจะไม่เยอะคนแต่เยอะคุณภาพผมคิดแบบนั้น ในค่ำคืนที่แสงไฟสลัว สายตาของผมก็คอยสอดส่องเหยื่อที่มาให้ผมกระแทกคืนนี้ ปกติผู้หญิงก็เข้าหาผมเยอะนะครับ แต่คืนนี้ผมอยากเป็นเสือที่ออกตามล่าเหยื่อเองบ้าง สอดส่องไปจนเจอกับร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตารูปร่างของเธอไม่ได้สวยจนโดดเด่น แต่ผมกลับมองมันอย่างหลงใหล ผม: เจอเหยื่อว่ะ

View More

Chapter 1

Episode1

행실이 좋지 않아 평판이 나쁜 장안시(市) ‘왕년’ 최고 미녀의 약혼식.

소식이 퍼지자, 상류 사회 전반을 떠들썩하게 만들었다.

여자 화장실.

이목구비가 또렷한 소이연은 프랑스식 웨딩드레스를 입고 거울에 비친 자신의 모습을 보며 살짝 미소 지었다.

남자친구 문서인과의 3년 연애 끝에 드디어 결실을 맺는다.

모두가 뒤에서 그녀를 조롱하고 욕하지만 3년 동안 그녀 곁을 지친 남자친구 문서인은 여전히 소이연을 사랑한다.

소이연은 기대 섞인 미소를 지으며, 눈가에 눈물을 머금은 채 턱을 살짝 치켜들고 웨딩드레스를 들고 밖으로 나갔다.

그런데 이내 문틈으로 가느다란 연기가 새어 들어오기 시작했다. 연기가 끊임없이 화장실 안으로 들어왔다.

‘화재인가?’

그녀의 표정이 굳어지더니 바로 코를 막고 나갔다. 시끌벅적했던 연회장은 연기만 가득 찬 채 텅 비어 있었고, 불길은 모든 것을 삼킬 수 있을 것 같았다.

그녀는 망설임 없이 기억을 더듬어 출구 쪽으로 다급히 달려갔다.

불빛 속에서 짙은 연기가 몰아쳤다.

두렵지 않다면 거짓말이다. 그녀는 온몸을 떨고 있었다.

바로 이때.

한 남자가 갑자기 밖에서 뛰어 들어왔는데, 그녀의 약혼자 문서인이었다.

그 순간, 그녀는 마치 구원자를 보는 것 같았다.

"문서인, 나 여기 있어...... 헉, 헉......"

그러나 그는 들은 척도 하지 않고 초조한 얼굴로 사방을 뒤졌고, 마치 목표를 찾은 것처럼 주저하지 않고 소이연의 반대 방향으로 달려갔다.

위급한 상황.

문서인은 홀 중간에 주저 앉아있는 여자를 안고 신속하게 밖으로 나갔다.

"서인 오빠, 날 구하러 올 줄 알았어......"

소이연은 그 여자의 목소리를 똑똑히 들었다. 두려움에 가득 차 떨리는 목소리.

"너무 무서워......"

그 순간.

소이연은 눈앞이 캄캄해지며 바늘에 콕콕 찔리듯 마음이 쑤셔왔다.

왜냐하면 그 목소리는… 그녀의 의붓여동생인 소나은의 목소리였다.

문서인이 목숨을 걸고 구하고 싶은 사람은 그녀가 아니었다.

심장이 날카로운 칼날에 베인 것 같았다.

그녀는 숨이 올라오지 않아 질식할 것 같았다. 연기를 마시는 것 보다 백 배 아니 수천배는 더 고통스러웠다.

그녀는 말문을 잃었다.

이때, 천장의 샹들리에가 갑자기 떨어졌다!

"쾅" 소리와 함께 하필이면 소이연 앞에 떨어져 탈출구를 그대로 가로막았다.

소이연은 깜짝 놀라 뒤로 넘어졌다.

문서인은 인기척에 뒤돌아보았다. 그는 분명 넘어진 소이연을 보았다.

하지만 그는 발걸음을 멈추지 않았다.

소이연이 다시 고개를 들었을 때, 문서인은 소나은을 끌어안고 필사적으로 달려 나갔다.

죽음의 문턱에서 그녀는 문서인이 자신의 품에 안긴 소나은을 향해 부드럽게 달래는 목소리를 똑똑히 들었다.

"두려워하지 마, 내가 있잖아".

“내가 있잖아......”

소이연은 눈동자를 살며시 움직였다. 주위의 열기는 뜨거웠지만 마음은 극도로 차가웠다.

그녀는 빤히, 그 낯익은 그림자가 점점 자기의 눈앞에서 사라지는 것을 보고 있었다.

......

다행히도 소이연은 목숨을 건졌다.

절망의 순간, 제때 도착한 소방관이 그녀를 구해냈다.

하지만 연기를 많이 마셨고 오른쪽 다리도 다쳐, 구해냈을 때는 이미 의식을 잃어 병원으로 옮겨졌다.

다시 깨어나니, 벌써 다음 날 오전이었다.

장안시의 초여름 날씨는 무척 좋았다. 바람은 산들산들 불었고, 한 줄기 햇살은 병상의 창백하고 허약해 보이는 그녀의 풍성하고 갸름한 속눈썹에 떨어졌다. 그녀의 눈동자는 창밖의 푸른 하늘과 흰 구름을 바라보았다. 잔잔한 얼굴에는 아무런 변화도 없었고, 침묵은 마치 아직 혼수상태에 있는 것처럼 조용했다.

순간,

병실 문이 사람들에 의해 열렸다.

소이연은 눈동자를 돌려 보았다.

그녀의 아버지 소승영, 그녀의 계모 양화랑, 그리고 그녀의 의붓여동생 소나은이 병실에 나타났다.

"언니, 괜찮아?"

소나은은 눈시울이 붉어졌다.

소이연의 머릿속에는 온통 문서인이 소나은을 안고 도망치는 장면 뿐이다. 그녀는 머리를 돌려 다른 곳을 보았다.

"넌 여전히 교양이 없구나! 네 동생이 널 걱정하는 거 못 들었어?!"

소승영은 소이연의 태도를 보고 노발대발했다.

소이연이 아무런 대꾸도 하지 않으니 양화랑은 다급하게 말했다.

"이연이 아직 애잖아요. 하물며 오늘 중요한 일도 있었는데."

소승영은 소이연과 쓸데없는 말을 하기 싫다는 듯, 단도직입적으로 말했다. "문서인이 사랑하는 사람은 나은이라는 거 너도 잘 알았겠지? 마침 이번 약혼식도 무산됐으니, 네가 문서인과 직접 파혼해라."

소이연은 웃었다. 화가 나서 웃음이 나왔다.

"왜죠?"

소이연은 소승영에게 물었다.

"두 사람은 서로를 무척 좋아해. 네가 미혼모가 되는 바람에 가문과 내 얼굴에 얼마나 먹칠을 했는데! 소이연, 너 정말 문씨 가문에서 너같이 더러운 여자를 들이고 싶어 한다고 생각해?! 눈치가 있어야지."

소승영은 화를 내며 말했다.

열여덟 살 때, 그녀는 소나은에게 속아 술집에 가서 약을 먹었다. 다시 깨어났을 때 낯선 남자와 한 침대에 있었다. 소이연은 두려움에 남자의 얼굴을 확인하지도 않고 그대로 도망쳤다. 그때는 너무 어려서 피임약을 먹어야 한다는 것도 몰랐다. 그녀가 임신했다는 것을 발견했을 때는 이미 5개월이 지난 뒤였다. 고통을 참고 몰래 유산하러 갔지만 소나은이 기자를 찾아 기사를 뿌렸다. 순식간에, 그녀는 장안시 최대의 웃음거리가 되었다.

하지만 누가 알겠는가. 그녀는 건강상의 이유로 유산수술을 할 수 없다는 의사의 통보를 받아 아이를 낳을 수밖에 없었다. 더 최악인 것은 아이의 존재를 어렵게 인정했는데 죽은 아이를 낳게 될 줄은 상상도 못 했다...... 가장 고통스럽고 위로가 필요한 순간, 소승영은 그녀를 가차 없이 외국으로 보내 7년 동안 단 한 번의 관심도 주지 않고 그녀를 그곳에 내버려 두었다.

지금 이 순간도 그녀는 구사일생으로 살아났지만, 그는 한마디도 묻지 않았다. 오히려 그의 소중한 딸 소나은을 위해 문서인을 양보하라고 하다니.

도대체 얼마나 매정해야 아버지가 자기 딸에게 이렇게 악랄하게 상처를 줄 수 있단 말인가?

"외도는 정말 유전이 맞네요."

소이연은 차갑게 웃었다.

"가문의 명성을 더럽혔다고요? 소씨 가문에 명성이 있기나 해요? 우리 어머니의 시체가 채 식기도 전에 다른 여자를 집에 들였잖아요. 더 웃긴 건, 그 내연녀가 낳은 딸이 나보다 겨우 6개월 어리다는 거예요. 더러운 걸로 치면 장안시에서 당신이 일등이에요!"

"소이연......"

소승영은 화가 치밀어 올랐다.

소나은과 양화랑은 소이연의 말에 받아칠 수 없기에 아무 말도 하지 않았다.

소이연은 이런 사람들과 더는 가족이고 싶지 않았다.

"결혼 얘기는 문서인이 직접 나한테 말하라고 하세요. 아버지가 결정할 일이 아니에요. 당신들, 당장 여기서 나가지 않으면 경찰에 신고할 거야! 어차피 소란 피워도 난 창피한 거 없어, 안 그래?"

소승영은 소이연이 그녀의 어머니와 같이 담담한 성격이라는 것을 잘 알고 있었다. 그녀를 건드렸다가는 뼛속부터 타고난 강세와 패기로 인해 도저히 감당할 수 있는 사람이 없다는 것을 누구보다도 더 잘 알고 있었다.

"소이연, 널 다시 해외로 보내게 만들지 마라."

소승영은 한마디 던지고는 손을 뿌리치고 가버렸다.

소나은과 양화랑은 그 뒤를 다급히 따라나섰다.

소이연은 그들의 뒷모습을 바라보며 차갑게 웃었다.

소승영 당신, 아직도 내가 7년 전의 소이연이라고 생각해? 당신이 감히 날 좌지우지 하려고 들어?

소이연은 절대 누구도 그녀의 인생을 짓밟지 못하게 할 것이라 다짐했다.

"엄마?"

맑고 부드러운 아이 목소리에 소이연은 정신을 차렸다.
Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
69 Chapters
Episode1
ขุนหรือขุนพล ที่บรรดาสาวๆ เรียกกันว่าเฮียพล เสี่ยพล ผมน่ะรวยมากมีธุรกิจมากมายที่ผมดูแลอยู่ ไม่ว่าจะผับ บ่อน โรงแรม บริษัท สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสิ่งบังหน้าเท่านั้นแหละครับ จริงๆ แล้วผมน่ะเจ้าพ่อค้ายารายใหญ่ดีๆ นี่เอง ผมน่ะมันเกิดมาบนกองเงินกองทอง อยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่มีหรอกครับสิ่งไหนที่ผมอยากได้แล้วไม่ได้ ผู้หญิงก็เช่นกัน? ใครๆ มักคิดว่าผมน่ะมันโหด ตัวอันตราย อารมณ์ร้อน ชอบใช้กำลัง เห็นผมเป็นแบบนี้แต่ผมก็อยู่ในโหมดสีชมพูนะครับ ผมมีเพื่อนสนิทมากๆ ถึง2คน เยอะไหมครับ? ถึงจะไม่เยอะคนแต่เยอะคุณภาพผมคิดแบบนั้น ในค่ำคืนที่แสงไฟสลัว สายตาของผมก็คอยสอดส่องเหยื่อที่มาให้ผมกระแทกคืนนี้ ปกติผู้หญิงก็เข้าหาผมเยอะนะครับ แต่คืนนี้ผมอยากเป็นเสือที่ออกตามล่าเหยื่อเองบ้าง สอดส่องไปจนเจอกับร่างบางของผู้หญิงคนหนึ่ง หน้าตารูปร่างของเธอไม่ได้สวยจนโดดเด่น แต่ผมกลับมองมันอย่างหลงใหล ผม: เจอเหยื่อว่ะ แทน: ไหนวะ ผม: สาวเสื้อแดงโต๊ะนู้น เป้: เปลี่ยนแนวเหรอวะ ผม: สวยดี กูชอบ ผมพูดจบพร้อมหยิบแก้วเหล้าเดินไปยังสาวเสื้อแดงที่ผมหมายตาทันที โดยไม่ฟังคำร้องเรียกของเพื่อนๆ ผมเดินไปยังเคาน
Read more
Episode2
แตนหรือแตน เอ๊ะ ฉันจะพูดให้มันมากความทำไมก็ไม่รู้เนอะ เอาเป็นว่าฉันน่ะชื่อแตน สาวไม่สวย หน้าไม่หมวย นมไม่ใหญ่ อายุเท่าไหร่ไม่รู้ ฐานะทางบ้านก็พอถูๆ ไถๆ ได้ นิสัยฉันน่ะเป็นพวกชอบปะทะ ไม่เคยเกรงกลัวใครไม่ว่าจะหญิงหรือชายฉันได้หมด ถึงฉันสู้ไม่ได้ฉันก็จะสู้ขอให้ฝ่ายตรงข้ามมีแผลบ้างตามร่างกายของมันแค่นี้ฉันก็สะใจแล้ว คนแถวบ้านไม่มีใครกล้ายุ่งกับฉันหรอก เรียกได้ว่าพวกเขาน่ะเกลียดขี้หน้าฉันด้วยซ้ำ แต่ฉันไม่แคร์หรอกนะเพราะมันไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องแคร์ ฉันไม่มีเพื่อนหรอก ไม่ใช่ไม่มีคนคบนะแต่ฉันนี่แหละที่ไม่คบใคร ฉันไม่ต้องการเป็นเพื่อนกับใคร อยู่คนเดียวสบายใจกว่าเยอะชิวๆ ไปเลยไม่ต้องกลัวใครนินทา ไม่ต้องมานั่งระแวงเพื่อนนกสองหัว? เมื่อคืนฉันไปเที่ยวผับระหว่างที่ฉันกำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่ จู่ๆก็มีผู้ชายที่ไหนไม่รู้มาขอซื้อตัวฉัน เขาหน้าหล่อนะแต่นิสัยเหี้ยไปหน่อย ฉันเลยสาดคำด่าชุดใหญ่ใส่เขาไปเต็มๆ แถมยังฟาดมือไปตบหน้าเขาอีก วันนี้ฉันแต่งตัวด้วยชุดสบายสบาย ไปเดินตลาดนัด หาของอร่อยกินคนเดียวสบายสบาย ฉันเดินกินลูกชิ้นปิ้งไปตามทางเดินกลับบ้านพร้อมฮัมเพลงไปด้วย ลูกชิ้นร้านนี้น้ำจ
Read more
Episode3
ผมกลับมาถึงบ้านก็มืดค่ำพอดี ผมลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านมา แม่บ้าน: คุณผู้ชายหิวรึเปล่าคะ ป้าจะได้เตรียมอาหารให้ ผม: ไม่ ผมพูดแค่นั้นก่อนจะรีบเดินขึ้นบันไดเข้าห้องมา ผมมองไปยังร่างบางที่ยังนอนหลับใหลเพราะฤทธิ์ของยาสลบอยู่ ผมเดินไปหยิบผ้าขนหนูเข้าห้องน้ำอาบน้ำชำระร่างกาย ผมเดินไปทิ้งตัวลงนอนข้างๆ เธอ เอามือก่ายหน้าผากตัวเองไว้อย่างใช้ความคิด และแล้วผมก็คิดอะไรดีๆ ออก ยังไงยังไง เธอก็ต้องเป็นเมียผมอยู่แล้ว ถ้าผมจะลองชิมเธอสักหน่อยคงไม่เป็นไรหรอกเนอะ? ลองของไงครับว่ามันจะคุ้มกับที่ผมลงทุนรึเปล่า คิดได้ดังนั้นผมก็พาตัวเองมาขึ้นคล่อมร่างของเธอไว้ ผมจัดการถอดเสื้อเธอพร้อมเสื้อในเธอออกไปให้พ้นตัว ผม: อ่า ให้ตายสิ ทันทีที่ผมได้เห็นหน้าอกคู่งาม หัวจุกชมพูๆนั่นผมแทบบ้าเลยครับ หน้าอกของเธอช่างสวยงามมากเหลือเกิน หนึ่งสิ่งที่ผมได้รับรู้วันนี้ก็คือผู้หญิงไม่จำเป็นต้องนมใหญ่เหมือนบักแตงโมก็สามารถดึงดูดเพศตรงข้ามได้ อย่างที่ใครๆ เขาบอกนั่นแหละครับต่อให้นมใหญ่แค่ไหนสุดท้ายแล้วผู้ชายก็ดูดแค่หัวและตอนนี้ผมก็กำลังดูดจุกนมของเธออย่างเอาเป็นเอาตาย จ๊วบ! จ๊วบ! จ๊วบ! ผม: อ่า หวานชิบ ผม
Read more
Episode4
[แตน] 'อือ' ฉันครางในลำคอตัวเองเบาๆ ก่อนจะลืมตาตื่นขึ้นมา ฉันรู้สึกว่าเช้านี้ของฉันมันสดใสเอามากๆ เหมือนร่างกายของฉันได้พักผ่อนเต็มอิ่มแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันบิดขี้เกียจสองสามครั้งก่อนจะยันตัวลุกนั่งแบบเต็มตัว ฉันกวาดสายตาไปรอบๆ ห้องสมองกำลังประมวลผล เมื่อวานฉันไปเดินตลาดขากลับบ้านมีผู้ร้ายมาดักตัวฉันไว้ ฉันวิ่งหนีไปหลบหลังพุ่มไม้ คนพวกนั้นเอาผ้ามาปิดจมูกฉันจนฉันสลบไป ใช่ฉันต้องโดนลักพาตัวมาแน่ๆ เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันก็รับลุกขึ้นวิ่งลงจากเตียงเพื่อหาทางหนี แต่ยังไม่ถึงประตูห้องเลยค่ะ ฉันรู้สึกว่าร่างกายของฉันมันโล่งแปลกๆ จนฉันต้องใช้สายตาก้มลงไปมอง 'กรี๊ดฮือออ ไอ้เหี้ยที่ไหนมันทำกับกูแบบนี้ กรี๊ด ฮือออ' 'เสียงดังเหี้ยไรนักหนาคนจะนอนโว้ยย' ขวับ! ฉันรีบหันกลับไปมองบนเตียงนอน ก็พบกับร่างผู้ชายคนนึง ฉันเดินเข้าไปหามันอย่างช้าๆ จนเห็นหน้าของมันชัดๆ พรึบ! 'โอ้ย' ฉันกระโดดจากพื้นขึ้นไปนั่งทับบนตัวมัน ฉันจับหัวของผู้ชายตรงหน้าโขกกับที่นอนย้ำๆ หลายต่อหลายที ฉัน: ตายซะ ไอ้สัด ไอ้หน้าตัวเมีย ไอ้เห็บหมาไอ้สันขวาน ไอ้โรคจิต วิปริต โสโครก (ฉันสบถคำด่าแบบหยาบคายใส่ผู้ชา
Read more
Episode5
ฉันได้แต่นั่งนิ่งๆ อยู่บนที่นอน แต่ฉันไม่ได้เปลือยเปล่าแล้วนะตอนนี้ฉันใส่ผ้าขนหนูอยู่รอจะอาบน้ำน่ะ แต่นายขุนช้าง ขุนแผน ขุนพลอะไรนั่นไม่ยอมออกจากห้องน้ำสักที คำขู่ของเขาที่ไม่ให้ฉันหนี ฉันกลัวไหมก็กลัวนะแต่กลัวนิดนึงพอเป็นพิธี มีหนทางหนีเมื่อไหร่ฉันไปแน่ แต่ตอนนี้ก็ยอมๆ มันไปก่อน ดูจากทรงแล้วนายนี่คงรวยไม่เบา ถ้าฉันยอมอยู่กับเขาคงสบายน่าดู ใครๆ ก็ชอบความสบายกันทั้งนั้นหนึ่งในนั้นก็มีฉันอยู่ด้วย แกร๊ก ขุนพล: นั่งหน้าสะเหล่ออยู่ได้คิดว่าสวยมากรึไง ฉัน: ไม่สวยนายจะลักพาตัวฉันมาเหรอ (สะบัดผมกัดปากยั่วๆ เขาหนึ่งที) ขุนพล: รีบไปอาบน้ำจะได้ไปแดกข้าวกันสักที ฉัน: กำลังหิวเลย พูดจบฉันก็รีบวิ่งเข้าห้องน้ำทันที มีอ่างอาบน้ำด้วยอะ ลองแช่ตัวหน่อยดีกว่า ฉันลงไปนอนแช่ตัวอยู่ในอ่าง สบายตัวมากๆ ฉันใช้เวลาอาบน้ำประมาณชั่วโมงกว่าๆ ก็เดินออกมาจากห้องน้ำ ขุนพลไม่ได้อยู่ในห้องแล้ว ฉันเดินจะไปหาเสื้อผ้าใส่แต่ลืมไปว่าฉันน่ะไม่มีของใช้อะไรเลยในบ้านหลังนี้ ฉันออกจากห้องเดินลงบันไดมาชั้นล่าง แต่ไม่เห็นใครเลย จนฉันได้ยินเสียงคนคุยกันจากห้องๆ นึงฉันเลยเดินไปดู คือห้องรับแขกค่ะมีคนนั่งอ
Read more
Episode6
ผมนั่งรออีแตนอยู่ที่เตียงนอนพร้อมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นฆ่าเวลารอมันใส่เสื้อผ้า ติ้ง!? ชบา: ชบาคิดถึงเสี่ยจังเลยค่ะ เมื่อไหร่เสี่ยจะมาหาชบาบ้าง ชบา? คือเด็กในผู้หญิงที่ผมเลี้ยงไว้ เธอคือผู้หญิงที่ผมกินและเลี้ยงนานสุด เธอน่ะเอาอกเอาใจเก่ง ไม่งี่เง่า หรือก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผมเลย เชื่อฟังผมแทบทุกอย่าง เรียกง่ายๆ ว่าเวลาผมอยู่กับเธอ ผมโคตรสบายใจ ผม: ถ้ากูว่างกูจะเข้าไปหา ชบา: ชบาจะรอนะคะ แกร๊ก! ผมผละหน้าออกจากหน้าจอโทรศัพท์เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำ พร้อมร่างของใครบางคนที่มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า ผม: อะไร (ผมเอ่ยปากถามอีแตนที่มายืนจ้องหน้าผมอยู่) แตน: เปล่า ฉันแค่จะบอกว่าฉันหิว ผม: ไปกินที่ผับได้ไหม เพราะกูต้องเข้าไปดูผับด้วย แตน: ได้สิ (เธอตอบพร้อมยิ้มกว้างๆ ส่งมาให้ผม หึ) ผมกับมันเดินออกมาขึ้นรถที่ไอ้ดำจอดรออยู่หน้าบ้านแล้ว ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงผับ ผมเดินเข้ามาในผับโดยมีแตนและไอ้ดำตามหลังมา แตน: นาย ผมหยุดเดินแล้วหันหลังกลับไปมองไอ้แตน แตน: ขอดื่มอยู่ด้านล่างได้ไหม ฉันไม่อยากขึ้นไปน่ะ ผม: อืม ผมพูดแค่นั้นก่อนจะเดินขึ้นชั้นสามมายังห้องทำงานขอ
Read more
Episode7
ทันทีที่ฉันพูดประโยคนั้นออกไปนายขุนพลก็ตรงเข้ามาบีบแขนฉันแน่น ฉันเจ็บตรงที่โดนเขาบีบมากๆ เหมือนกระดูกแขนของฉันจะแตก ฉันมองหน้าเขานิ่งโดยไม่แสดงถึงความเจ็บของตัวเองให้เขาเห็นสักนิด หน้าของนายขุนพลแดงมาก บ่งบอกถึงความโกรธของเขาได้ดีทีเดียว ฉัน: อย่าเอามือสกปรกสกปรกของมึงมาจับตัวกู ขุนพล: คำก็สกปรก คำก็ขยะแขยง งั้นมึงลองมีผัวเป็นคนที่มึงรังเกียจหน่อยดีไหม หื้ม? พูดจบขุนพลก็ลากแขนฉันเข้าห้องทำงานของเขาทันที ฉัน: ปล่อยกู ปล่อยนะ ไอ้ขุนปล่อยกู ฉันดิ้นไปมาเมื่อนายขุนพลลากฉันมายังโต๊ะทำงานของเขา เศษถุงยางที่เขามีอะไรกับอีนั่นเมื่อกี้มันยิ่งทำให้ฉันขยะแขยง ฉัน: ปล่อยกู ไอ้เลว กูขยะแขยงมึง ผู้ชายอะไรกินไม่เลือก เลว เลวที่สุ..... เพี้ยะ เสียงของฉันขาดหายไปทันทีเมื่อโดนฝ่ามืออันใหญ่ยักษ์ฟาดลงมา ครั้งที่เท่าไหล่แล้วน้าที่เขาตบหน้าฉัน ผม: เก็บแรงที่ด่ากูเอาไว้ครางชื่อกูดีกว่าวินาทีข้างหน้า มึงต้องมีผัวเป็นคนที่มึงขยะแขยงไปตลอดชีวิต ขุนพลก้มลงมาไซ้คอฉันอย่างแรง อย่างไม่ปราณี ฉัน: ปล่อย ปล่อยฉันนะขุนพล ขุนพล: ปล่อยเหรอได้ แต่ปล่อยในนะ ฉัน: ปล่อยฉัน ขุนพล ปล่อย ฉันดิ้นไ
Read more
Episode8
[ขุนพล] หลังจากที่น้ำออกจากห้องไป ผมก็เข้าห้องน้ำมาชำระร่างกายของตัวเอง ผมอาบน้ำใส่เสื้อผ้าอะไรเรียบร้อยกำลังเดินไปนั่งที่โต๊ะทำงาน แต่เสียงโวยวายจากข้างนอกห้องที่เอ่ยชื่อผมให้ช่วยอยู่ตลอดเวลา ทำให้ผมจำใจต้องเดินมาเปิดประตูดู ทันทีที่ประตูถูกเปิดออกตาของผมเบิกกว้างเมื่อเห็นแตนที่กำลังตบน้ำอยู่อย่างบ้าคลั่ง ผมไม่รู้ว่าก่อนหน้านี้มันเกิดอะไรขึ้นบ้าง ผมพยายามไปห้ามแตนให้ใจเย็นแต่เธอไม่ฟังจนผมเผลอไปตบหน้าเธอ ผมรีบไล่ให้น้ำออกไปจากตรงนี้ แตนเธอสาดคำด่าสารพัดใส่ผม แต่ละคำด่าที่เธอที่เปล่งออกมามันทำให้ผมโกรธจนเลือดขึ้นหน้า ผมลากเธอเข้ามาในห้องทำงาน ลากเธอมายังโต๊ะทำงานที่ผมกับน้ำเรามีอะไรกันเมื่อกี้ ผมผลักแตนขึ้นไปบนโต๊ะทำงานอย่างแรง ก่อนที่ผมจะเริ่มบรรเลงบทรักบทโหดที่ผมตั้งใจจะมอบให้เธออย่างสาสม วันนี้ผมตั้งใจและวางแผนกับไอ้ดำไว้ ผมให้ไอ้ดำบอกแตนว่ามีธุระต้องไปทำ โดยที่จะให้ไอ้ดำไปซื้อยาปลุกเซ็กส์มาให้ผม อย่างที่ทุกคนคิดแหละครับผมจะวางยาไอ้แตนแล้วรวบหัวรวบหางมัน แต่แผนมันดันผิดพลาดนิดหน่อยเลยเป็นอย่างที่ทุกคนได้เห็น ผมบรรเลงเพลงรักกับไอ้แตนอยู่เนิ่นนาน จนมันสลบไป ผมจัดการเสื
Read more
Episode9
[แตน] 'อ่าส์' เวลาผ่านไปเกือบชั่วโมงที่ฉันช่วยตัวเองอยู่แบบนี้ ร่างกายของฉันมันทรมานและต้องการเรื่องอย่างว่าเอามากๆ 'อ่าส์ อื้อส์' ข้อมือของฉันยังคงสอบเข้าออก เข้าออกในร่องเสียวอย่างถี่ยิบ อีกมือนึงที่ว่างก็คอยบีบ นวดคลึงนมเบาๆ แกร๊ก! ทันทีที่ได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง ฉันก็รีบหันหน้าไปมองโดยที่มือทั้งสองข้างยังคงทำหน้าที่ของมัน ขุนพลกอดอกมองการกระทำของฉันนิ่งๆ ก่อนที่เขาจะยกยิ้มมุมปาก เหมือนเขากำลังจะพอใจผลงานที่ตัวเองกระทำให้ฉันเป็นแบบนี้ เขามองหน้าฉัน ฉันมองหน้าเขาเรามองหน้ากันโดยที่ใครไม่ปริปากพูดอะไร 'อ่ะส์ อ่าส์ อื้มห์' ฉันเปล่งเสียงร้องครางออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน มือก็ขยับสอบเข้าสอบออกในร่องเสียว อย่างไม่อายสายตาของคนเจ้าเล่ห์ที่มองมา ขุนพลยืนมองฉันช่วยตัวเองอยู่แบบนั้นนานนับชั่วโมงก่อนที่เขาจะก้าวขาช้าๆ ตรงมาหาฉัน ฉันมองคนตรงหน้าตาหวานฉ่ำ ณ ตอนนี้ ณ เวลานี้ฉันไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่า ร่างกายของฉันมันต้องการคนตรงหน้ามากขนาดไหน ขุนพล: ต้องการอะไรบอกฉันสิ (เมื่อขุนพลเห็นว่าฉันมองหน้าเขานานเกินไปจึงเอ่ยปากถาม มือก็คอยลูบไล้หน้าฉันเบาๆ) ฉันคว้ามือขุนพลที่กำลังลูบห
Read more
Episode10
บ่ายของอีกวัน ฉันลืมตาตื่นมาพร้อมๆ กับอาการปวดเมื่อยตามร่างกาย ฉันหันไปมองคนข้างๆ ปรากฏว่านายขุนพลไม่ได้นอนอยู่ในห้องแล้ว ....ไปไหนของเขากันนะ? ฉันลุกจากที่นอนเดินมาเข้าห้องน้ำขานี่สั่นพับๆ อะ ฉันอาบน้ำชำระร่างกายออกมาใส่เสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้องลงมาด้านล่าง ฉัน: ขุนพลไปไหนคะ ฉันเอ่ยปากถามแม่บ้านที่กำลังเดินออกมาจากครัว แม่บ้าน: คุณผู้ชายไปทำธุระค่ะ คุณผู้ชายบอกว่าถ้าคุณแตนหิวให้ทานข้าวได้เลย ฉันพยักหน้าน้อยๆ เป็นเชิงว่าฉันน่ะเข้าใจในสิ่งที่แม่บ้านเขาพูด แม่บ้าน: คุณแตนจะทานเลยไหมคะ ฉัน: ยังค่ะ แตนขอออกไปทำธุระนอกบ้านนะคะ ฝากป้าบอกนายขุนพลด้วย พูดจบฉันก็เดินออกมาโดยไม่ฟังเสียงร้องห้ามของป้าแม่บ้าน อย่าถามถึงลูกน้องนายขุนพลเลยค่ะฉันก็ยังไม่เห็นหัวพวกเขาเหมือนกัน สงสัยจะไปกับนายขุนพล ฉันนั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้านของตัวเอง บ้านที่ฉันอยู่มาตั้งแต่เด็กๆ ฉันอาศัยอยู่บ้านหลังนี้กับพ่อน่ะ แม่ของฉันทิ้งฉันกับพ่อไปมีผัวใหม่ตั้งแต่ฉันหกขวบโน่น ฉัน: พ่อ พ่อจ๋า แตนกลับมาแล้ว พ่อ พ่อจ๋า ฉันตะโกนเรียกพ่อเสียงดังลั่นบ้าน พ่อ: อะไรของมึงไอ้แตน พ่อร้องถามพร้อมเดินไปนั่งที่โ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status