Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

นั่งรอไม่นานขุนพลก็กลับมาจากห้องน้ำ เขาทำตัวปกติทุกอย่างนะคะ เขานั่งลงข้างๆ ฉันตามเดิม ก่อนจะยืนมือมาลูบศีรษะฉัน แต่ฉันเบี่ยงตัวหลบและขยับเก้าอี้ไปอีกด้าน ฉัน: แตนกลับบ้านเองนะคะ ฉันเอ่ยกล่าวก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ใกล้ๆ ขุนพล ขุนพล: กลับยังไง กลับกับใคร แตน ฉัน: พี่ดำ ฉันพูดแค่นั้นก็เดินมาขึ้นรถที่พี่ดำจอดรออยู่แล้ว ฉันเอาหัวพิงกับกระจกก่อนจะปล่อยให้น้ำตาตัวเองมันไหลลงมา ฉันแค่รู้สึกว่าฉันไม่ไหว ฉันต้องการระบาย และน้ำตาของฉันนี่แหละคือตัวช่วยระบายความรู้สึกที่มันอัดอั้นในใจของฉันได้ดี พี่ดำคอยมองฉันจากกระจกเป็นระยะด้วยสีหน้าที่มันลำบากใจ เห็นใจ สงสาร แต่พี่ดำไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรฉันออกมา เมื่อมาถึงบ้านฉันรีบลงจากรถแล้วเดินเข้าบ้านขึ้นมาชั้นสองแล้วเดินตรงไปห้องรับแขกทันที ฉันเลือกจะมานอนห้องนี้แทนที่จะไปนอนห้องของขุนพลที่เราใช้นอนด้วยกันเกือบทุกคืน ฉันซบหน้าลงไปกับหมอน หลับตานิ่งปล่อยให้น้ำตามันไหลลงมาอย่างช้าๆ สมองของฉันก็นึกย้อนไปตอนที่เจอขุนพลครั้งแรกจนถึงปัจจุบัน... แล้วหนึ่งสิ่งที่ผุดขึ้นมาในสมองของฉันคือประโยคหนึ่งที่ขุนพลเคยพูดไว้ "เขาแค่อยากได้

[ขุนพล] ผม: กูจะเล่าความจริงให้มึงฟัง.... หลังจากที่ผมก้มหน้าก้มตาร้องไห้อยู่นาน ผมก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับแตนก่อนจะเอ่ยพูดประโยคเมื่อกี้ออกไป แววตาที่แตนมันใช้มองผมในครั้งนี้ มันยังคงเป็นแววตาของความผิดหวัง เสียใจและมันยังคงเป็นแววตาที่ย้ำเตือนใจผมให้รู้สึกผิดอยู่เสมอ มันคงถึงเวลาที่ผมต้องเล่าความจริงให้แตนได้รับรู้ ถ้าแตนมันได้รู้เรื่องราวผลมันออกมาเป็นยังไงผมก็พร้อมที่จะยอมรับความจริง ผมมองหน้าสบตามัน จ้องลึกเข้าไปในตาของมันก่อนที่ปากของผมค่อยๆ เปล่งคำพูดออกมา ผม: กูไม่รู้ว่ามันเรียกว่านอกใจหรือนอกกายรึเปล่านะ กูกับแบมเรารู้จักกันก่อนที่กูจะมาเจอมึง แบมไม่ใช่เด็กที่กูเลี้ยงไว้ แต่แบมเป็นรุ่นน้องของกูตอนเรียน แบมอาศัยอยู่กับยายของเธอ ซึ่งยายเธอป่วยต้องได้รับการรักษาอย่างเร่งด่วน การรักษายายของแบมค่าใช้จ่ายสูงมาก แบมเธอใช้เงินเก็บของเธอกับการรักษายายเธอไปจนหมด แต่อาการยายของเธอยังไม่ดีขึ้น เธอจึงมาขอให้กูช่วย กูก็ช่วยโดยที่ไม่ได้หวังผลตอบแทนใดๆ แม้แต่ร่างกายของเธอก็ตาม จนวันหนึ่งกูเมาแล้วกูก็พลาดไปปลุกปล้ำแบมเพราะคิดว่าแบมคือแฟนเก่ากูที่ทิ้งกูไป แตนนั่งฟังผมเล่าเรื่องราวแ

เมื่อฉันเห็นภาพนั้นฉันไม่ได้ลุกเดินหนีไปที่ไหน หรือหนีกลับบ้านนะคะ ฉันก็ยังนั่งอยู่ที่เดิม มองภาพของเขาสองคน มองให้ชัดมองเข้าไปให้มันตอกย้ำความรู้สึกของฉันว่าฉันควรพอสักที มันมีจังหวะหนึ่งค่ะที่ขุนพลหันมองมาทางฉัน สายตาของเขามันสบตากับฉันพอดี พอเขาเห็นหน้าฉันเขาก็หน้าเสียไปเลยนะคะ ฉันเลือกจะยิ้มให้เขาก่อนจะเบือนหน้าหนีไปอีกทาง เคยได้ยินคำนี้ไหมคะที่เขาบอกว่าถ้าจะจบก็ควรต้องเจ็บให้สุด แล้วให้เราจดจำว่าครั้งหนึ่งเคยมีคนๆ หนึ่งทำร้ายจิตใจเรามากขนาดไหน ทำร้ายจิตใจของเราบอบซ้ำแหลกสลายขนาดไหน เราควรจะจดจำมัน และเราก็ควรจำไว้ว่าวันใดที่เราก้าวออกไปแล้วจงอย่าหวนกลับมาอยู่จุดเดิมกับคนเดิมๆ เป็นลมหวนที่พัดผ่านไม่จบไม่สิ้น ขุนพล: มานานยัง ลูกล่ะลูกอยู่กับใคร ขุนพลเดินเข้ามานั่งเก้าอี้ใกล้ๆ ฉันก่อนจะเอ่ยปากถาม ฉัน: มานานพอที่จะเห็นอะไรดีๆ ฉันตอบกลับขุนพลไปด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งสายตาของฉันก็ทอดมองไปด้านหน้าไม่หันไปสบตากับขุนพลแม้แต่น้อย ฉัน: ลูก? หมายถึงลูกไหนคะ ลูกฉันหรือลูกคุณ ขุนพล: แตน ฉัน: ถ้าลูกของคุณอยู่กับป้าพรค่ะ แต่คุณไม่ต้องเป็นห่วงนะคะฉันกำชับป้าพรแล้วว่าให้ดูแลคุณหน

ตัดมาอีกหนี่งอาทิตย์ ฉันยังอยู่บ้านขุนพลนะคะ ไม่ใช่ว่าฉันใจอ่อนให้เขา แล้วฉันยอมอยู่กับเขาแบบสามคนผัวเมียหรอกนะคะ ขุนพลขอฉันไว้ว่าให้ฉันอยู่กับเขาหนึ่งอาทิตย์ หนึ่งอาทิตย์เท่านั้นแล้วเขาจะเซ็นใบหย่าให้ฉัน และปล่อยฉันไปตามทางที่ฉันเลือก ในทุกๆ คืนขุนพลนอนกอดฉัน พร่ำบอกรักฉัน หอมแก้มฉัน ทำทุกๆ อย่างที่คนรักเขาทำกัน เขาไม่ห่างจากกายฉันไปไหน ไม่ไปสุงสิงกับแบมเรียกได้ว่าเขาไม่เข้าใกล้แบมกับลูกเลยด้วยซ้ำ ฉัน: เลือกใหม่ไหม ฉันให้โอกาสนายได้นะ ฉันถามย้ำเขา เมื่อถึงกำหนดวันที่เขาต้องเซ็นใบหย่าและถึงกำหนดวันที่ฉันจะต้องไปจากบ้านหลังนี้ ขุนพล: กูยืนยันคำเดิมทุกอย่าง กูอาจจะเป็นผัวที่แย่เป็นพ่อที่เลว แต่มีหนึ่งสิ่งที่กูอยากจะบอกมึง คือกูรักมึงกับลูกจริงๆ รักด้วยใจกู แต่ที่กูไม่เลือกใครใช่ว่ากูเลือกไม่ได้ กูมีเหตุผล กูอยากให้มึงเข้าใจ ฉันมองหน้าเขาน้ำตาของฉันก็ไหลลงมา ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจดีแต่สิ่งหนึ่งที่ฉันสัมผัสได้คือความจริงใจที่ขุนพลส่งมาให้ฉัน ว่าคำพูดของเขามันออกมาจากใจจริงๆ ฉัน: ฉันให้โอกาสนายแค่ครั้งนี้ครั้งเดียวนะขุนพล ทำไมนายไม่เลือกล่ะ แค่นายบอกว่านายเลือกฉัน จะไม่เลือกแ

ฉันเอ่ยบอกขุนช้างด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเช่นเคย สายตาของฉันก็กวาดไปมองยังทุกคนที่นั่งอยู่ด้วยใบหน้านิ่งๆ ฉันขมวดคิ้วเป็นปมเล็กน้อยเมื่อฉันฉุกคิดขึ้นได้ว่าตั้งแต่ฉันเห็นคนพวกนี้มา ฉันยังไม่เห็นหน้าแบมเลย แต่ฉันก็ไม่ได้เอ่ยปากถามนะคะ ฉันไม่ได้อยากรู้อะไรมากมายขนาดนั้น ฉันแค่แปลกใจที่เห็นลูกเห็นผัวเธอแต่ไม่เห็นตัวเธอ ฉันนั่งป้อนข้าวขุนช้างจนหมดชาม ก่อนที่ฉันจะฝากขุนช้างไว้กับน้าอร แล้วเอาชามข้าวของขุนช้างมาล้าง ไม่ใช่แค่ของขุนช้างหรอกค่ะ ของคนอื่นๆ ที่ทานอาหารกันเมื่อตะกี้ด้วย ที่บ้านน้าอรมีแม่บ้านนะคะ แต่ฉันคิดว่าสิ่งไหนที่เราทำด้วยตัวเองได้เราก็ควรจะทำมันด้วยตัวเอง อย่าเอาแต่ชี้นิ้วสั่งแต่คนอื่น ถึงเขาจะเป็นแค่คนรับใช้เราเป็นเจ้านายแต่หนึ่งสิ่งที่เราห้ามลืม ก็คือเขาเป็นคนเหมือนเรา เราควรเห็นคุณค่าในตัวเขา เขาก็จะได้เห็นคุณค่าในตัวเรา ที่พูดมานี้เกี่ยวข้องกับเรื่องของฉันรึเปล่าไม่รู้ รู้แค่ว่าฉันอยากจะพูด เผื่อมีใครคิดได้กับคำพูดของฉันบ้างเท่านั้นเอง เมื่อฉันจัดการงานในครัวเรียบร้อย ฉันก็เดินออกมา แต่สิ่งที่ฉันเห็นอยู่ตรงหน้า ทำให้ขาฉันหยุดเดิน ขุนช้างกับน้ำขิงกำลังเล่น กำลังหยอกล้อ