Tous les chapitres de : Chapitre 51 - Chapitre 60

หลายเดือนผ่านไป ความสัมพันธ์ผมกับน้ำขิงคืบหน้าไปเยอะเลยครับ ถึงขั้นเราตกลงคบกัน แต่ไม่มีใครรู้นะครับ โดยเฉพาะแม่ผมคนนี้ผมคงให้รู้ไม่ได้เลย ผมปิดเงียบ ไม่กลับบ้านไปหาแม่ หาตาหายายเลยครับวันๆ กกอยู่แต่กับน้ำขิง แล้วก็ส่งรูปไปเย้ยน้าแบมให้หัวร้อนเล่นๆ ผมกับน้ำขิงเราไม่ได้มีอะไรกันนะครับและผมก็ไม่คิดจะมีด้วย ผมรู้ลิมิตตัวเองดี และผมก็รู้ว่าทุกสิ่งที่ผมทำอยู่ตอนนี้ผมทำเพื่ออะไร ผมชั่วแต่ผมก็รู้ตัวเองดี ไม่เหมือนกับใครบางคนที่ชั่วมาตั้งนานแต่ไม่เคยยอมรับว่าตัวเองชั่ว ปากบอกว่ารัก ว่าโหยหาแต่การกระทำนั้นสวนทางสิ้นดี ผมเปล่าพาดพิงถึงใครนะครับ น้ำขิง: สวยไหมคะพี่ขุน น้ำขิงหยิบกระเป๋าหรูสีแดงชูให้ผมดู วันนี้ผมพาเธอมาเดินห้างครับ พาเธอมาเปย์ ผม: สวยครับ ไม่ว่าจะใบไหน สีไหนก็เหมาะกับน้ำขิงของพี่ทั้งนั้น.. ผมว่าอย่างยิ้มๆ แต่ในใจผมนี่อยากจะอ้วกออกมาฉิบหาย น้ำขิงมีสีหน้าแดงขึ้นจนเห็นได้ชัด ผม: เขินเหรอ ผมว่าพลางเดินไปประชิดตัวเธอ ทำให้ใบหน้าของเธอที่แดงอยู่แล้ว กลับแดงขึ้นไปใหญ่เลยครับ น้ำขิง: พี่ขุน น้ำขิงเอ่ยเรียกชื่อผมพลางทำสีหน้าดุๆ ส่งมาให้ผม แล้วไงครับผมไม่จำเป็นกลัว..

[ขุนพล] ขุนช้าง: ทำไมผมกับน้ำขิงจะรักกันไม่ได้ครับในเมื่อผมกับน้ำขิงเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ผมกับเธอเราไม่ได้เป็นพี่น้องกัน เราไม่ได้มีพ่อหรือแม่คนเดียวกัน คุณไม่ใช่พ่อของผม เพราะผมเป็นคนไม่มีพ่อ ผม: ขุนช้าง ผมเรียกชื่อลูกชายของผมที่ยืนอยู่ตรงหน้าเสียงแผ่วคำพูดทุกคำ ที่ขุนช้างเอ่ยออกมา ช่างกัดกินใจผมยิ่งนัก ขุนช้าง: และอีกอย่างเลิกไปยุ่งวุ่นวายกับแม่ของผมได้แล้ว ต่อให้คุณพยายามขนาดไหนมันก็ไม่มีผลต่อใจแม่ของผมหรือมีค่าต่อใจแม่ของผมหรอกครับ เพราะใจแม่ของผมมันแหลกสลายไปตั้งแต่วันที่คุณย้ำยีเธอแล้ว ใบหน้านิ่งๆ คำพูดที่เหมือนมีดกรีดลงมากลางใจของผม ทำให้ผมได้แต่ยืนนิ่งๆ หน้าชาตัวชา ผม: รู้ได้ไงว่าไม่มีทางเป็นไปได้ รู้ได้ไงว่าพ่อไม่มีผลต่อใจแม่แล้ว ผมยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ลูกชายของผม ผมพูดออกไปตามที่ผมคิด พูดออกไปตามความรู้สึก พูดออกไปตามความจริง ผมสัมผัสได้ทุกครั้งที่แตนมองหน้าผมหรือจ้องหน้ามาทางผม ในแววตาของเธอมันแสดงออกชัดเจนเลยว่าในใจเธอนั้นมันยังมีผมอยู่ ผมไม่ได้คิดไปเอง ขุนช้างมองหน้าผมกลับก่อนที่เขาจะยกยิ้มแบบเจ้าเล่ห์ส่งกลับให้ผม แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งออกมา ที่ทำให้ผมถึงกับทำ

ตอนเย็นแม่ของผมก็จัดการจัดปาร์ตี้ฉลองการสละโสดเลยครับ แม่ผมนี่ยิ้มหน้าบาน ยิ้มที่เต็มไปด้วยความสุข และไม่รู้ว่ามันนานขนาดไหนแล้วเหมือนกันที่ผมไม่ได้เห็นแม่ยิ้มแบบนี้ ลุงแมคหันมายักคิ้วให้ผมก่อนที่ท่านจะเข้าไปโอบกอดแม่ผมด้วยรอยยิ้ม ผม: จดทะเบียนสมรสเลยไหมครับ ผมพูดประชดประชันลุงแมคพลางมองหน้าลุงแมคอย่างนึกหมั่นไส้ ลุงแมค: ได้เหรอ ลุงแมคเลิกคิ้วข้างนึงขึ้นเป็นเชิงถาม ลุงแมค: โอ้ย แตนยูตีไอทำไม ลุงแมคร้องเสียงหลงทันทีที่โดนฝ่ามือของแม่ฟาดลงไป แม่: พูดเล่นอยู่นั่น ลุงแมค: ไอพูดจริง จดทะเบียนกัน ไออยากมีbabyตัวเล็ก วินเนอร์: แก่แล้วเนาะ ควรพอแล้วเนาะ สิ้นสุดคำพูดของไอ้วินเนอร์ผมกับมันก็ระเบิดหัวเราะออกมาพร้อมกันทันที ลุงแมคกับแม่มองหน้าพวกผมสองคนอย่างงอนๆ ผม: ไม่ง้อนะ วินเนอร์: ไม่ง้อนะ ผมกับไอ้วินเนอร์พูดออกมาพร้อมกัน พลางมองคนตรงหน้าแบบยิ้มๆ แม่: แสบนักนะ แม่ชี้หน้าพวกผมสองคนแบบหยอกๆ พูดเล่นกันพอหอมปากหอมคอ ก็พากันมานั่งทานอาหารกันแบบพร้อมหน้าพร้อมตา อาหารมื้อนี้เป็นมื้อที่พวกเราต่างคนต่างมีความสุขที่สุด อย่าถามถึงตายายครับว่าไปไหน ตายายไม่อยู่ครับท่านบิ

สามวันผ่านไป ขุนช้างยังไม่มีทีท่าว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย วินเนอร์บอกว่าขุนช้างไม่ได้มีอาการอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว ฉันก็ได้แต่นั่งรอ นอนรอ เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่ขุนช้างจะฟื้นขึ้นมา ขุนพลมาหาขุนช้างทุกวันแต่ฉันก็ไม่เคยให้เขาเข้าใกล้ขุนช้าง ฉันเกลียดเขา เกลียดเขาที่สุด ถ้าเกิดขุนช้างไม่เข้ามาบังลูกกระสุน คนที่ตายอาจจะเป็นฉันก็ได้ เพราะขุนพลเขาตั้งใจจะฆ่าฉัน ฆ่าฉันให้ตายแล้วฉันจะกลายเป็นผู้หญิงคนเดียวของเขาตลอดกาล น้ำขิงก็มาเยี่ยมขุนช้างนะคะ มาทุกวัน มาดูแล ซื้อของมาให้ฉัน ฉันไม่ได้อยากให้เธอมายุ่งวุ่นวายกับฉันและก็ลูกหรอกนะคะ แต่เธอก็หาข้ออ้างสารพัดมาต่อรอง ฉันพยายามจะบอกกับน้ำขิงหลายครั้งต่อหลายครั้งแล้วนะคะว่าเขากับขุนช้างเป็นพี่น้องกันถึงคนละแม่กันก็เถอะ แต่น้ำขิงเธอไม่ฟัง เธอบ่ายเบี่ยง จนฉันเลิกสนใจกับเรื่องนี้ไปเสียแล้ว ฉันแค่อยากจะบอกเธอว่าถ้าเธอ ยังไม่เลิกยุ่งกับขุนช้างตอนนี้ วันข้างหน้าเธออาจจะเสียใจ ขุนพล: แตน ให้กูเยี่ยมลูกหน่อย ให้กูเข้าไปพบลูกหน่อย กูขอโทษ กูไม่ได้ตั้งใจ. พ่อขอโทษขุนช้าง พ่อขอโทษ แตน ให้กูเข้าไปเยี่ยมลูกเถอะนะ กูอยากเจอลูก แตน ฉัน: ลากตัวเขาออกไป ฉันบอกกับล

[ขุนพล] ผมนอนซมอยู่ในห้องนอนตัวเองมาหลายวันแล้วครับ หลังจากที่ขุนช้างเข้าโรงพยาบาลผมพยายามไปเยี่ยมลูกหลายต่อหลายครั้ง แต่แตนไม่ยอมให้ผมเข้าเยี่ยมเลย สายตาที่แตนมองผมมันเปลี่ยนไป มันมีแต่ความเกลียดชัง ที่แฝงอยู่ ผมโคตรเจ็บปวดที่ต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้ แต่มันคงเทียบอะไรไม่ได้กับสิ่งที่แตนและขุนช้างต้องเผชิญมานานหลายปี ผมมันเป็นสามีที่แย่เป็นพ่อที่เลว ปากก็บอกว่ารักลูกรักเมียนักหนาแต่ไม่เคยทำอะไรให้เมียกับลูกเห็นเลยว่าผมรักพวกเขาจริงๆ ผมเป็นพวกแสดงออกไม่เก่ง ไม่รู้ว่าต้องแสดงออกยังไงให้มันสื่อถึงความรัก ผมไม่เคยมีความรัก ผมไม่เคยมีคนรักและผมก็ไม่เคยมีคนที่รักผม ผมมันตัวคนเดียวมาตั้งแต่เด็กๆ เป็นเด็กกำพร้า กินข้าวก้นบาตร โตมาได้กับข้าวที่วัด ผมชินกับการอยู่ตัวคนเดียว ชีวิตผมไม่เคยต้องมานั่งรักใครมากกว่ารักตัวเอง จนผมมาเจอแตน หญิงสาวที่ไม่เหมือนใคร เป็นหญิงสาวที่ผมต้องตาต้องใจ อยากจะชิดใกล้แค่เพียงสบตา เธอทำให้ใจผมหวั่นไหวโดยที่เธอไม่ต้องทำอะไร เธอเป็นผู้หญิงที่เก่ง และแกร่งเหมือนหิน ผมรักผู้หญิงคนนี้ ผมรักเธอ รักโดยไม่มีข้อแม้ แม้สิ่งที่ผมแสดงออกไปมันการันตีไม่ได้เลยว่าผมรั