Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 69

[แตน] ขุนช้างออกจากโรงพยาบาลแล้วนะคะ ตอนนี้ขุนช้างพักฟื้นอยู่ที่บ้านโดยมีเมรี่ภรรยา และคุมเชิงลูกชายตัวอ้วนดูแล หลายวันที่ผ่านมาขุนพลไม่มาหาหรือมาเยี่ยมขุนช้างเลย แถมยังหายไปจากวงโคจรชีวิตฉันอีก ไม่มาหาหรือมาง้อแบบที่ผ่านมา เออแล้วฉันจะให้เขามาง้อฉันอีกทำไม ในเมื่อเรื่องของฉันกับเขามันจบไปตั้งนานแล้ว แล้วตอนนี้ฉันก็กำลังเริ่มต้นชีวิตใหม่ กับแมคผู้ชายที่ดีที่สุด ฉันกับขุนพลเราคงเป็นเหมือนดั่งเส้นขนานที่ไม่มีทางมาบรรจบพบกันได้อีกต่อไป แม่บ้าน: มีคนมาขอพบคุณแตนและคุณขุนช้างค่ะ ระหว่างที่พวกเรากำลังพูดคุยกันที่ห้องรับแขกก็มีแม่บ้านเดินเข้ามาบอกว่ามีคนมาขอพบฉันกับขุนช้าง ฉัน: ใครเหรอ แม่บ้าน: เขาบอกว่าเขาชื่อดำค่ะ ดำงั้นเหรอ ฉันพยักหน้าตอบรับ ก่อนจะลุกเดินออกมาดู เป็นพี่ดำลูกน้องนายขุนพลยืนอยู่กับผู้ชายคนนึง ฉัน: สวัสดีค่ะพี่ดำ สวัสดีค่ะ ฉันยกมือไหว้สวัสดีพี่ดำกับผู้ชายคนนั้น ขุนช้างก็ยกมือไหว้ตามฉัน ฉัน: เชิญเข้าบ้านก่อนค่ะ ฉันเดินนำหน้าพี่ดำกับผู้ชายคนนั้นมายังห้องรับแขก ฉัน: เชิญนั่งค่ะ แมวเอาน้ำกับของว่างมาให้แขกด้วย แม่บ้าน: ค่ะ ฉัน: พี่ดำมาหาแตนถึงที

(น้ำขิง) หญิงสาวร่างบางที่อยู่ในชุดสีขาว เธอยืนทอดมองออกไปเบื้องหน้า พร้อมกับน้ำตาที่ไหล หวนคิดเรื่องราวที่ผ่านมา ย้ำเตือนว่าเธอเพิ่งเจอกับอะไร เหมือนมีมีดที่แหลมคมทิ่มแทงลงมาตรงกลางใจ เมื่อเธอได้รู้ความจริงว่า คนรักที่เธอคบหา เป็นพี่ชายของเธอหนำซ้ำเขายังมีภรรยา และลูกน้อยวัยกำลังน่ารัก น่าชัง มีคำถามมากมายเกิดขึ้น ณ ตอนนั้นแต่เธอไม่สามารถที่จะปริปากหรือถามอะไรได้เลย เพราะเธอไม่กล้าพอ ไม่กล้าพอที่จะรับรู้ความจริงว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้นกับเธอ........ เธอที่มีชื่อว่า 'น้ำขิง' ฉันมองทอดไปเบื้องหน้าอย่างไร้จุดหมาย ชีวิตของฉันตอนนี้มันโคตรจะเคว้งคว้าง หาที่ยึดติดไม่ได้ สิ่งที่ฉันเจอมันหนักหนาเกินกว่าฉันจะรับไหว หลงรักคนมีเจ้าของจนหมดหัวใจ และที่เลวร้ายไปกว่านั้น ก็คือฉันได้รับรู้ว่า ตัวเองไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของพ่อและแม่ที่เลี้ยงดูฉันมา หนำซ้ำแม่ที่เลี้ยงดูฉันกลับฆ่าพ่อแม่แท้ๆ ของฉันอย่างเลือดเย็น ไม่มีใครบอกฉันถึงเรื่องนี้ แต่เป็นฉันที่ดันไปได้ยินเรื่องพวกนี้เอง..... ความรู้สึกฉันมันดิ่งขั้นสุด จนไม่รู้จะฉุดตัวเองขึ้นมาจากความรู้สึกนี้ยังไง มันมืดแปดด้าน มันเคว้งคว้างไปหมด ความรู้

(น้ำขิง) น้ำขิง ฉันมาช่วยพ่อเคลียร์งานที่บริษัทเพราะว่าเราทั้งสองต้องเดินทางกลับประเทศไทยในอีกอาทิตย์หน้า เนื่องจากลุงเป้ป่วยหนัก พ่อเลยต้องกลับไปดู และมีท่าว่าน่าจะอยู่ยาว ฉันไม่ได้คิดหนักเรื่องที่ต้องกลับไปประเทศไทย แต่คิดหนักมากกว่าว่าจะเจอเข้ากับใครบางคน แต่โลกคงไม่โหดร้ายขนาดนั้นหรอกมั้งที่จะเหวี่ยงให้เรามาเจอกันอีกครั้ง "ทานข้าวกันครับ" ฉันยิ้มมองคนมาใหม่ที่เดินหิ้วตะกร้ากล่องข้าวเข้ามาในห้องทำงานของฉัน "ขิงยังทำงานไม่เสร็จเลยค่ะ" "ทานก่อนครับ เดี๋ยวอาหารจะเย็นหมดวันนี้พี่ทำสุดฝีมือเลย" คนตัวโตอวดอ้างรสมือของตัวเองด้วยท่าทางภูมิใจ ส่วนฉันก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอือมระอากับท่าทางของเขา พี่ไทเปมักทำอาหารมื้อกลางวันใส่ตะกร้าหิ้วมาทานที่บริษัทของฉันแบบนี้ทุกวันตั้งแต่เราเริ่มทำงานด้วยกันอย่างจริงจัง จนเราทั้งสองตัดสินใจคบกันเมื่อไม่นานมานี้ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมถึงตกลงคบกับเขา ตั้งแต่ฉันทำงานกับเขา เรารู้จักกันมากขึ้น ฉันก็สัมผัสได้ว่าจริงๆแล้วเขาก็ไม่ใช่คนที่เลวร้ายอะไร ออกจะเป็นคนดี เขาเป็นคนที่ค่อนข้างจะใส่ใจแม้แต่เรื่องเล็กๆน้อยๆของฉัน ดูแลเอาใจใส่กันไม่ใช

(น้ำขิง) ฉันเดินวนไปวนมาอยู่ในห้อง อย่างคนคิดไม่ตก หลายวันมานี้ฉันเครียดมาก มากซะจนไม่อยากออกไปพบเจอใคร พี่ไทเปถามตลอดว่าฉันเป็นอะไร ฉันก็ทำได้เพียงตอบเขาไปว่าไม่มี แม่แบมยังคงไม่เลิกโทรหา ท่านโทรมาก่อกวนฉันแทบทุกวัน โทรมาขู่นู่นนี่นั่น จนฉันหลอนไปหมด "น้ำขิง" ฉันหันไปมองพี่ไทเปที่ยืนเรียกฉันอยู่หน้าประตูห้องน้ำ "อะไรคะ" "หยิบผ้าเช็ดตัวมาให้หน่อยครับ พี่ลืมหยิบติดมือมา" คนตัวโตเอ่ยบอกเสียงหวาน ฉันเลยคว้าผ้าเช็ดตัวที่อยู่อีกด้าน ลุกเดินเอามาให้เขา "เอาค่ะ" ฉันส่งผ้าเช็ดตัวให้พี่ไทเป พลางจะหันหลังเดินกลับไปนั่งที่เตียงตามเดิม แต่ทว่าพี่ไทเปดันกระชากแขนฉันอย่างแรง จนตัวฉันเซถลาไปซบอกเขา "อาบน้ำด้วยกันครับ" คนตัวโตเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "ขิงอาบแล้วค่ะ" ฉันว่าพลางพยายามแกะแขนคนตัวโตออกจากเอว "อาบแล้ว อาบอีกได้ พี่อยากรักหนู" หน้าฉันเห่อร้อนทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของเขา ฉันใช้มือน้อยๆของฉันตีไปที่แขนพี่ไทเปเบาๆอย่างคนเขินอาย "คนบ้า" "นะครับ ขอทำรักหน่อย น้องชายพี่อยากรักน้องของหนู" ฉันเม้มริมฝีปากแน่นอย่างชั่งใจ แต่ไม่ทันที่ฉันจะพูดอะไร คนตัวโตก็จับฉันถอดเสื้อผ้าแล