ผมก็แค่กาฝากของเขา のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

บทที่ 11 สมบัติเปลือกตาบวมช้ำค่อย ๆ ขยับเปิดขึ้นเมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านมาปะทะใบหน้า ลูกชิ้นรู้สึกถึงความหนักอึ้งที่แล่นพล่านไปทั่วกาย ทุกครั้งที่ขยับตัว ความเจ็บร้าวที่ช่วงล่างจะย้ำเตือนถึงเหตุการณ์อันโหดร้ายเมื่อคืนได้เป็นอย่างดี เขากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ว่างเปล่า... ไม่มีอ้อมกอดที่อบอุ่น ไม่มีคำปลอบโยน มีเพียงความเหน็บหนาวที่กัดกินหัวใจ“ฮึก...”หยาดน้ำตาไหลร่วงเผาะลงบนหมอนสีหวานที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำรัก ลูกชิ้นสะอื้นไห้ออกมาอย่างไม่อาจกั้น ความน้อยเนื้อต่ำใจท่วมท้นจนอกแทบระเบิด พี่อาทิตย์ทำเหมือนเขาเป็นเพียงเครื่องระบายอารมณ์ พอเสร็จสมใจก็สะบัดทิ้งอย่างไม่ใยดีร่างอวบพยายามฝืนสังขารที่ระบมลุกขึ้นจากเตียงอย่างทุลักทุเล ขาที่สั่นเทาแทบจะยืนไม่อยู่เมื่อสัมผัสกับพื้นเย็นเฉียบ เขาค่อยๆ ก้าวเดินกะเผลกเข้าห้องน้ำไป ภาพในกระจกเงาสะท้อนร่างที่เต็มไปด้วยรอยรักสีกุหลาบเข้มจัดทั่วทั้งคอและแผ่นหลัง รอยที่อาทิตย์จงใจประทับไว้เพื่อแสดงความเป็นเจ้าของอย่างป่าเถื่อนลูกชิ้นเปิดน้ำจากฝักบัวให้ไหลผ่านร่างกาย ปล่อยให้น้ำเย็นชะล้างคราบคาวและความอ่อนแอให้ไหลไปตามท่อระบายน้ำ เขากอดตัวเองแน

บทที่ 13 เหมือนจะดีนับจากวันนั้นที่เขาเข้าโรงบาล บรรยากาศระหว่างเขากับพี่อาทิตย์ก็ดูจะขยับขยายไปในทิศทางที่แปลกตาออกไป แม้อาทิตย์จะยังนิ่งเฉย แต่เขากลับบอกไม่ให้ลูกชิ้นกลับไปทำงานหนักในล้งมะพร้าวอีก คนตัวเล็กจึงต้องกลับมาทำเอกสารและทำบัญชีรายรับรายจ่ายเหมือนเดิม ภายในห้องทำงานที่เย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ ดูเหมือนทุกอย่างจะดีขึ้น... แต่ก็เพียงแค่ เหมือนเพราะวาจาที่หลุดออกมาจากปากคนเอาแต่ใจยังคงเผ็ดร้อนและชวนให้หน้าร้อนผ่าวได้เสมอ“ลูกชิ้น... วันนี้ออกไปซื้อกาแฟให้กูทีสิ” อาทิตย์เอ่ยขึ้นโดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ แต่น้ำเสียงที่เคยตวาดก้องกลับลดระดับความรุนแรงลงจนเหลือเพียงความห้วนสั้นตามประสานิสัยเจ้าตัว“ได้ครับพี่อาทิตย์ เดี๋ยวชิ้นจะรีบไปซื้อมาให้เดี๋ยวนี้เลย” ลูกชิ้นตอบรับด้วยความกระตือรือร้นพลางขยับลุกขึ้นจากโต๊ะทำงานตัวเล็กที่มุมห้อง“เออ... แล้วขี่จักรยานดี ๆ ล่ะ ดูซ้ายดูขวาด้วย”คำกำชับที่หลุดออกมาอย่างเป็นธรรมชาติทำให้ฝีเท้าของลูกชิ้นชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจดวงน้อยพองโตขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ รอยยิ้มหวานค

บทที่ 15 ระบายอารมณ์🔥🔞ค่ำคืนอันแสนโดดเดี่ยวผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า หลังจากที่ลูกชิ้นต้องแบกเอาหัวใจที่แตกสลายไปซ่อนเร้นความบอบช้ำในมุมมืดเพียงลำพัง เขาพาตัวเองกลับมายังห้องนอนของตน หวังเพียงให้ความเหนื่อยล้าช่วยดับสติที่ฟุ้งซ่านให้หลับใหลลงไป ทว่าในขณะที่ห้วงนิทรากำลังโอบอุ้มร่างอวบที่เปื้อนคราบน้ำตาอยู่นั้น...แอ๊ด...เสียงบานประตูที่เปิดออกอย่างเบามือตามมาด้วยเสียงล็อกกลอนที่ดังขึ้นในความมืด ทำให้ลูกชิ้นรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาด้วยความระแวง ทันใดนั้น ที่นอนด้านหลังก็ยุบฮวบลงตามแรงกดทับของน้ำหนักที่คุ้นเคย กลิ่นอายประจำตัวที่แฝงไปด้วยไอระอุของอารมณ์ดิบเถื่อนทาบทับลงมาทันที ฝ่ามือร้อนระอุเอื้อมมาบดขยี้ที่หน้าอกนุ่มอย่างรุนแรงจนลูกชิ้นนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ“อ๊ะ...” เขาครางแผ่วในลำคอ ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตกใจ หันกลับไปมองเจ้าของร่างหนาที่ซ้อนทับอยู่ด้านหลัง “...พี่อาทิตย์?”“เงียบ! ถ้าไม่อยากให้ใครรู้ ก็อยู่เฉย ๆ” อาทิตย์ดุเสียงเข้มข้างใบหู ลมหายใจร้อนผ่าวรดรินจนคนตัวเล็กสั่นสะท้านไปทั้งกาย“ฮึก... เข้ามาทำไมครับ ออกไปนะ” ลูกชิ้นพยายามจะปัดป้องและผลักไสมือหนาที่เริ่มรุกรานร่างเขาอย่

บทที่ 17 ทำไมถึงไม่เชื่อหลังจากอาทิตย์เดินออกจากห้องทำงานไปเพื่อสมทบกับคนงานที่สวนหลังล้ง ไลลาที่แอบลอบสังเกตการณ์อยู่เงียบ ๆ จากมุมมืดก็ปรากฏกายขึ้น ดวงตาคู่สวยที่เคยฉายแววเป็นมิตรกลับวาวโรจน์ด้วยความริษยา เธอเห็นเต็มสองตาว่าอาทิตย์จงใจเรียกลูกชิ้นเข้าไปคุยกันสองต่อสอง... และนั่นเป็นสิ่งที่เธอไม่อาจยอมให้เกิดขึ้นได้“นี่... ลูกชิ้น” เสียงหวานที่ซ่อนพิษร้ายเอ่ยขึ้นที่หน้าประตูห้องทำงานลูกชิ้นที่กำลังจะแกะซองยากินสะดุ้งสุดตัว “ครับคุณไลลา มีอะไรให้ชิ้นรับใช้ครับ?”“ฉันอยากกินมะพร้าวน้ำหอมสด ๆ จากต้นน่ะ เห็นคนงานบอกว่าทางสวนหลังมีลูกเตี้ย ๆ ที่พอจะเก็บได้ เธอช่วยเดินไปสอยให้ฉันหน่อยสิ...”ลูกชิ้นไม่ได้เอะใจในน้ำเสียงที่ราบเรียบนั้น เขาเพียงเดินนำหญิงสาวมุ่งหน้าไปยังสวนหลังล้งที่มีคูน้ำตัดพาดผ่าน ทว่าเมื่อถึงริมตลิ่งที่พื้นดินแฉะและลื่นชื้นจากการรดน้ำ...“ว้าย!” แรงผลักจากทางด้านหลังกระแทกเข้าที่แผ่นหลังบางอย่างจงใจ ร่างของลูกชิ้นถลาล้มลงไปในคูน้ำลึกระดับอก เสียงตูมใหญ่ตามมาด้วยเสียงสำลักน้ำพ่นออกมาอย่างตื่นตระหนก“ช่วย... แค่ก! ช่วยด้วย...” ลูกชิ้นพยายามตะเกียกตะกายขึ้นจากโคลนตมที่ดู

บทที่ 19 เอาแต่ใจแสงอรุณทอประกายอ่อน ๆ บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะสงบเงียบกลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกที่หนักอึ้ง อาทิตย์ค่อย ๆ ขยับกายลุกจากเตียงแคบอย่างเบามือที่สุด เขามองร่างอวบของลูกชิ้นที่ยังคงหลับสนิทด้วยฤทธิ์ยา ใบหน้าที่เคยแดงระเรื่อด้วยพิษไข้เริ่มกลับมาซีดเซียวแต่ดูสงบลงกว่าเมื่อคืนชายหนุ่มจัดการแต่งกายให้เรียบร้อย พยายามลบเลือนร่องรอยความอ่อนโยนที่เผลอไผลไปเมื่อครู่ให้กลับมาเป็นใบหน้าที่เฉยชาดั่งเดิม เขาเตรียมจะเดินออกจากห้องไปอย่างเงียบเชียบเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา... ทว่า... ทันทีที่บานประตูไม้ถูกเปิดออกช้า ๆ ร่างสูงของเขาต้องชะงักกึกจนตัวแข็งทื่อ เมื่อพบกับ เสี่ยสน ที่ยืนกอดอกนิ่งอยู่ตรงโถงทางเดิน สายตาคมปลาบของผู้เป็นพ่อจ้องมองมายังบุตรชายคนเดียวด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา“อาทิตย์... เอ็งเข้าไปทำอะไรในห้องลูกชิ้นตั้งแต่เช้ามืดแบบนี้” น้ำเสียงราบเรียบของเสี่ยสนแต่แฝงไปด้วยอำนาจทำให้อากาศรอบตัวดูเย็นเยียบขึ้นมาทันที อาทิตย์สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหวขณะตอบกลับด้วยท่าทีที่แข็งกระด้าง“เปล่า...” เขาตอบเพียงสั้น ๆ พ