All Chapters of ผมก็แค่กาฝากของเขา: Chapter 1 - Chapter 8

บทที่ 1 เกลียดขี้หน้าท่ามกลางผู้คนที่เดินกันขวักไขว่ภายในอาคารผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินสุวรรณภูมิร่างสูงสง่าในชุดสูทเนื้อดีสีเข้มก้าวเท้าออกมา ชายหนุ่มชื่ออาทิตย์ในวัย 35 ปี เจ้าของส่วนสูง 180 เซนติเมตร และใบหน้าคมเข้มที่ติดจะดุรั้น กวาดสายตามองไปรอบบริเวณด้วยความรู้สึกอันหลากหลายสิบกว่าปีแล้วที่เขาถูกส่งตัวไปอยู่ที่ต่างประเทศหลังจากเหตุการณ์ที่ทะเลาะกับผู้เป็นพ่อในตอนนั้น การกลับมาเมืองไทยครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความคิดถึงบ้าน แต่มันคือคำสั่งแกมบังคับจากเสี่ยสนผู้เป็นพ่อที่ต้องการให้เขากลับมาดูแลสวนมะพร้าวน้ำหอมและล้งส่งออกขนาดใหญ่ในตำบลบางป่า ธุรกิจมูลค่ามหาศาลที่สร้างรายได้เป็นกอบเป็นกำจนใคร ๆ ต่างก็อิจฉา“ทางนี้ไอ้ลูกหมา!”น้ำเสียงทุ้มกังวานที่คุ้นเคยดังแทรกผ่านเสียงจอแจ อาทิตย์ชะงักฝีเท้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปตามต้นเสียง ภาพของชายสูงวัยที่ดูภูมิฐานทว่าเริ่มมีริ้วรอยตามวัยปรากฏชัดยืนเด่นอยู่ไม่ไกล แม้จะไม่ได้คุยกันบ่อยครั้งเพราะคุยกันทีไรเป็นต้องวางมวยทางคำพูดใส่กันทุกที แต่สายใยบางอย่างก็ทำให้เขารู้สึกหน่วงในอกอย่างเลี่ยงไม่ได้อาทิตย์เดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นพ่อก่อนจะยกมือไหว้ตามมารยาทที่

บทที่ 3 กาฝากเช้าวันรุ่งขึ้นแสงแดดอ่อนยามรุ่งสางเริ่มสาดส่องทาบทับลงบนยอดพร้าวที่พลิ้วไหวตามแรงลม บรรยากาศรอบกายดูร่มรื่นทว่าในใจของลูกชิ้นกลับหม่นหมองเหมือนมีเมฆฝนตั้งเค้า เขาตื่นขึ้นมาเตรียมตัวตั้งแต่ตีห้า จัดแจงเสื้อผ้าที่ดูรัดกุมพร้อมลุยงานตามคำสั่งเมื่อคืนร่างอวบสะดุ้งสุดตัวจนไหล่สั่น เมื่อเสียงแตรจากรถกระบะยกสูงคันหรูสไตล์ออฟโรดแผดเสียงดังลั่นทำลายความเงียบสงบ อาทิตย์ลดกระจกไฟฟ้าลงพลางเท้าแขนกับขอบประตู มองดูเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรำคาญใจ"มัวแต่ยืนบื้ออยู่ได้! ขึ้นรถ! ถ้าช้ากว่านี้แค่วินาทีเดียว กูจะปล่อยให้มึงเดินไปล้งเอง!"“ครับ...” ลูกชิ้นรีบรับคำพลางกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปขึ้นรถด้วยท่าทางลนลาน อันที่จริงอาณาเขตของล้งมะพร้าวกับตัวบ้านใหญ่ไม่ได้ไกลกันนัก แต่มันถูกแบ่งโซนไว้อย่างชัดเจนในเนื้อที่ร้อยกว่าไร่นี้บรรยากาศภายในรถเงียบกริบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องยนต์ที่ครางกระหึ่ม ลูกชิ้นนั่งตัวลีบติดประตู พยายามหดตัวให้เล็กที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้เบียดกับคนตัวสูงข้าง ๆ มือเล็กประสานกันบนตักจนขาวซีด ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง“เมื่อก่อนมึงมีหน้าที่ทำอะไร” จู่ ๆ

บทที่ 5 แค่สงสารไอแดดเริ่มแผดเผาจนถนนลาดยางส่งไอความร้อนระอุ ลูกชิ้นปั่นจักรยานคันเดิมออกมาด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง ขาที่เริ่มล้าจากการปั่นรอบแรกต้องออกแรงถีบส่งร่างอวบอัดให้ฝ่าลมร้อนไปที่ร้านพี่นุชอีกครั้งเขากำชับกับแม่ค้าเสียงสั่นว่าขอ "ไม่หวานเลย" แม้พี่นุชจะมองมาด้วยความเห็นใจแต่ลูกชิ้นก็ทำเพียงฝืนยิ้มบาง ๆ เมื่อได้กาแฟแก้วใหม่มา เขาไม่รอช้าที่จะรีบปั่นกลับเพราะกลัวคนใจร้ายจะรอนานทว่าในจังหวะที่เลี้ยวเข้าเขตล้งมะพร้าว ด้วยความรีบร้อนประกอบกับพื้นถนนที่มีทรายโรยกรวดไว้ จักรยานคันเก่าก็เกิดเสียหลักลื่นไถล!“อ๊ะ! โครม!”ร่างอวบของลูกชิ้นล้มกระแทกพื้นถนนอย่างแรง เข่าและศอกครูดไปกับกรวดหยาบจนผิวขาวจัดถลอกเป็นปื้นแดงฉาน เลือดไหลซึมออกมาตามรอยแผลทว่าสิ่งที่ลูกชิ้นห่วงกลับไม่ใช่ตัวเอง... เขารีบลุกขึ้นคว้าแก้วกาแฟที่โชคดีว่าไม่แตกและฝายังปิดสนิทอยู่ขึ้นมากอดไว้แนบอกลูกชิ้นพยุงร่างกายที่สั่นเทาและเจ็บระบม เดินกะเผลกเข้าไปในออฟฟิศทั้งสภาพฝุ่นมอมแมม กลิ่นคาวเลือดลอยคละคลุ้งมาพร้อมกับร่างที่เดินเข้ามาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงานของอาทิตย์“กา... กาแฟได้แล้วครับคุณอาทิตย์ แก้วนี้ไม่หวานเลยครับ” น้ำเสี

บทที่ 7 ไม่ชอบใจเวลาล่วงเลยมาจนถึงช่วงพักเที่ยง แสงแดดจัดทำเอาคนงานพากันหลบเข้าที่ร่ม อาทิตย์เดินนำหมอเก้ากลับเข้ามาในห้องออฟฟิศแอร์เย็นฉ่ำเพื่อเตรียมตัวไปหาอะไรกินกัน ทว่าสายตาของคุณหมอหนุ่มยังคงชะเง้อคอมองออกไปด้านนอก เหมือนกำลังมองหาใครบางคน"มองหาอะไรของมึงนักหนาไอ้เก้า?" อาทิตย์ถามด้วยน้ำเสียงรำคาญใจขณะคว้ากุญแจรถ"มองหาน้องลูกชิ้นน่ะสิ... แดดเปรี้ยงขนาดนี้ น้องเขาจะไปพักกินข้าวที่ไหนวะอาทิตย์" เก้าตอบตามตรง ก่อนจะหันมาคะยั้นคะยอเพื่อน "มึงชวนน้องเขาไปกินด้วยกันสิ ร้านอาหารริมน้ำที่มึงว่าจะพาไปน่ะไปกันหลายคนสนุกดีออก""ไม่! มึงจะบ้าเหรอ จะเอามันไปนั่งร่วมโต๊ะให้เสียอารมณ์ทำไม" อาทิตย์ปฏิเสธทันควัน แต่ยังไม่ทันจะเดินพ้นประตู เก้าก็เห็นลูกชิ้นเดินกะเผลกกลับมาที่อ่างน้ำล้างมือพอดี"น้องลูกชิ้นครับ!" เก้าตะโกนเรียกพร้อมรอยยิ้มกว้าง จนคนตัวเล็กที่กำลังล้างหน้าล้างตาอยู่สะดุ้งสุดตัว"คะ...ครับคุณเก้า?""ไปทานมื้อเที่ยงด้วยกันไหมครับ? พี่ว่าจะไปร้านอร่อยริมน้ำกันพอดี เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง" เก้าเดินเข้าไปหาพร้อมข้อเสนอที่ทำเอาคนฟังอึ้งไปครู่หนึ่งลูกชิ้นเหลือบมองอาทิตย์ที่ยืนหน้าดำคร่ำเคร