ผมก็แค่กาฝากของเขา のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 23

บทที่ 20 นี่มันอะไรเสียงบานประตูที่ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรงดัง ปัง! ทำเอาบรรยากาศที่เคยหวานละมุนท่ามกลางความเงียบงันพังทลายลงในพริบตา ไลลายืนหอบหายใจถี่ มือที่ถือถุงกาแฟสั่นระริกจนหยดน้ำที่เกาะอยู่ข้างแก้วไหลเปื้อนพรม สายตาของเธอจับจ้องไปที่ร่างของลูกชิ้นที่ยังคงนั่งค้างอยู่บนตักของอาทิตย์ วินาทีนั้น... หัวใจของผู้หญิงที่ถือตัวว่าสูงส่งกลับมอดไหม้ไปด้วยไฟริษยา“อาทิตย์! นี่มันอะไรกันคะ!” เสียงแหลมเล็กนั้นลอดไรฟันออกมาในคราแรก ก่อนที่เธอจะกรีดร้องสุดเสียงจนคนงานด้านนอกต้องชะงักมือ “มึง! ไอ้เด็กเหลือขอ! มึงกล้าดียังไงเอาตัวสกปรกของมึงไปนั่งทับที่ของกู!”“ไลลา! ฟังผมก่อน!” อาทิตย์อุทานด้วยความตกใจ เขาพยายามจะดันตัวลูกชิ้นให้ลุกขึ้น แต่ ไลลาโผเข้าหาคนทั้งคู่ก่อน“ไม่ฟัง! หลักฐานคาตาขนาดนี้ยังจะให้ฟังอะไรอีก!” ไลลาเงื้อมือขึ้นสุดแขนก่อนจะฟาดลงบนใบหน้าของลูกชิ้นดัง เพียะ! แรงตบทำเอาคนตัวเล็กหน้าหันตามแรงเหวี่ยง ความเจ็บแปลบแล่นพล่านจนชาไปทั้งแถบไลลาจิกทึ้งกลุ่มผมนุ่มของลูกชิ้นจนหน้าหงายขึ้นมาเผชิญหน้ากับเธอ แววตาของหญิงสาวเต็มไปด้วยความชิงชัง

บทที่ 22 เราเคยรู้จักกันเหรอครับภายในห้องพักฟื้นที่เคยเต็มไปด้วยเหล่าแพทย์และพยาบาลที่เข้ามาประเมินอาการอย่างละเอียด ผลสรุปจากคุณหมอเจ้าของไข้ทำให้หัวใจของอาทิตย์ร่วงหล่นลงสู่เหวอีกครั้ง คำวินิจฉัยนั้นเรียบง่ายแต่กลับหนักอึ้งเหมือนหินก้อนใหญ่ที่ทับลงบนอกของคนฟังจนแทบหายใจไม่ออก“คนไข้มีภาวะสูญเสียความทรงจำบางส่วนครับ เหมือนสมองจะเลือกปิดกั้นเหตุการณ์หรือบุคคลที่สร้างความสะเทือนใจ และจะเลือกจำเฉพาะสิ่งที่เขารู้สึกปลอดภัยหรืออยากจำเท่านั้น” คุณหมอกล่าวเสียงเรียบ อาทิตย์ฟังแล้วถึงกับชาวาบไปทั้งตัว เพราะคนที่สร้างความสะเทือนใจให้ลูกชิ้นมากที่สุด... ก็คือเขาเอง“แต่ภาพรวมร่างกายดีขึ้นมากแล้วครับ ก็เริ่มเตรียมตัวกลับบ้านไปพักฟื้นต่อได้เลย”“ครับ... ขอบคุณครับหมอ” เขาเอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงที่เลื่อนลอย แม้ร่างกายลูกชิ้นจะกลับมาปกติ แต่ตัวตนที่เคยรักเขาและเจ็บปวดเพราะเขาดูเหมือนจะเลือนหายไปพร้อมกับอุบัติเหตุครั้งนี้เขานั่งเงียบอยู่ตรงมุมห้อง มองดูหมอเก้าที่ขยับเข้าไปชวนร่างอวบบนเตียงสนทนา เพื่อทดสอบความจำในเบื้องต้น อาทิตย์นั่งมองอยู่ห่าง ๆไม่แม