ผมก็แค่กาฝากของเขา

แวะมาทำความรู้จักกันก่อนนะครับ”

นิสัยพระเอก (อาทิตย์) ปากหมาเป็นที่หนึ่ง ดุเก่ง วีนเก่ง ยืนยืนในเรื่องความใจร้าย แต่ลึก ๆ แล้วเป็นคนรับผิดชอบและซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเองถึงจะแสดงออกผิดวิธีไปหน่อยก็เถอะ

นิสัยนายเอก (ลูกชิ้น) นุ่มนิ่ม น่ารัก ขี้อ้อน และกินเก่งยืนหนึ่ง ดูภายนอกเหมือนยอมคนและยอมเป็นกาฝากให้เขาจิกด่าแต่ลึก ๆ มีความอดทนสูงและแอบร้ายลึกชนิดที่พระเอกก็คาดไม่ถึง

สถานที่

ตำบลบางป่า จังหวัดราชบุรีสถานที่มีอยู่จริงครับแต่คือผมแค่เอามาประกอบในเนื้อเรื่อง

เฉย ๆ มันอาจจะตรงกับของจริงแต่ทังหมดนี้มันเป็นจินตนาการแค่อ้างอิง

หมายเหตุจากนักเขียน

นิยายเรื่องนี้มาในแนวดราม่าหน่วงตับปนความแซ่บนัว ครับ เริ่มต้นจากความเกลียดชังและการถูกตราหน้าว่าเป็นเพียงผู้อาศัย ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่มันจะค่อย ๆ พัฒนาผ่านความใกล้ชิด การกลั่นแกล้ง และความโหยหาที่ซ่อนอยู่ภายใต้คำด่าทอ

สำหรับพระเอกเรื่องนี้... ผมบอกเลยว่าเตรียมเปลือกทุเรียนไว้รอได้เลยครับ! บักลูกเขยคนนี้ค่อนข้างปากหมาและใจร้ายแบบสุดตัว ถ้าอ่านแล้วรู้สึกคันไม้คันมืออยากจะด่าพระเอก จัดหนักจัดเต็มได้เลยครับไม่ต้องยั้ง ผมอนุญาต! (หัวเราะ)

ผมฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะครับ อยากให้สนุกไปกับความใจร้ายของพี่อาทิตย์และคอยเอาใจช่วยความอดทนของลูกชิ้นไปด้วยกัน ใครจะหมั่นไส้พระเอกจนอยากหยุมหัวหรือจะตกหลุมรักความกินเก่งแก้มตุ่ยของนายเอก แค่ทุกคนมีอารมณ์ร่วมไปกับตัวละคร ผมก็มีความสุขมากแล้วครับ

ฝากกดหัวใจหรือแวะมาคอมเมนต์พูดคุยกันได้เสมอนะครับ ทุกข้อความคือกำลังใจที่สำคัญที่สุดของผมจริง ๆ ขอให้ทุกบรรทัดในนิยายเรื่องนี้ทำให้หัวใจของทุกคนเต้นแรง (จะด้วยความเขินหรือความโมโหพระเอกก็เถอะ!) ไปพร้อมกับตัวละครนะครับ ❤️”

ปล. อย่าลืมดูแลสุขภาพกันด้วยนะครับ

“สิบกว่าปีที่ถูกเนรเทศ... เขากลับมาเพื่อทวงคืนทุกอย่างและเขี่ยกาฝากอย่างมันออกไปให้พ้นหูพ้นตา!”

สำหรับอาทิตย์ทายาทเจ้าของสวนมะพร้าวน้ำหอมรายใหญ่ การกลับมาเมืองไทยครั้งนี้ไม่ใช่เพราะความคิดถึงบ้าน แต่เป็นเพราะคำสั่งบังคับของพ่อที่พาผู้หญิงคนใหม่และลูกติดเข้ามาเสวยสุขแทนที่แม่ของเขา

โดยเฉพาะลูกชิ้นไอ้เด็กตัวอวบหน้าซื่อที่คอยทำตัวเป็นเงาตามตัวเขา... ยิ่งเห็นหน้า ยิ่งอยากขยี้ให้จมดิน!

"ใครพี่มึง? กูเป็นลูกคนเดียว!"

"จำใส่หัวมึงไว้ มึงมันก็แค่ลูกกาฝาก... เป็นขยะที่กูรอวันกวาดทิ้งเท่านั้น!"

จากพี่ชายแสนใจดีในความทรงจำ กลายเป็นคนแปลกหน้าที่จ้องจะทำลายหัวใจ ลูกชิ้นต้องอดทนต่อคำถากถางและงานหนักที่ถูกหยิบยื่นให้เพื่อชดใช้ค่าข้าวสุกแต่ยิ่งหนี... กลับยิ่งถูกกักขัง ยิ่งเกลียด... สายตาคมคู่นั้นกลับเริ่มสั่นคลอนด้วยความโหยหาอย่างประหลาด

เมื่อความแค้นเริ่มแปรเปลี่ยนเป็นความใคร่ และความเกลียดชังพ่ายแพ้ต่อกับเด็กอ้วนสุดท้ายแล้วกาฝากอย่างเขาจะถูกเขี่ยทิ้งหรือจะถูกตีตราจองให้เป็นของรักของหวงไปตลอด?

"ทำไมผมต้องพูดดีกับกาฝากที่จ้องจะมาสูบเลือดสูบเนื้อพ่อ... แค่เห็นหน้าก็เสนียดลูกตาจะแย่"

"เวลาพูดกับกู ให้เงยหน้าขึ้นมามองด้วย! มึงจะมองพื้นหาเหี้ยอะไรนักหนา พื้นมันมีชื่อกูเขียนอยู่หรือไง!"

"เออ... กูเกลียดมึง แต่จำไว้ว่าถึงกูจะเกลียดมึงแค่ไหน มึงก็เป็นของกู"

คำเตือนเนื้อหา

นิยายเรื่อง “ผมก็แค่กาฝากของเขา” มีเนื้อหาที่ควรใช้วิจารณญาณในการอ่าน เช่น การใช้ถ้อยคำรุนแรง การดูถูกเหยียดหยาม ความกดดันทางอารมณ์ ความรุนแรงภายในครอบครัว ความต่างของอายุ และประเด็นชนชั้น รวมถึงฉากความสัมพันธ์เชิงอำนาจที่อาจก้ำกึ่งเรื่องความยินยอมของตัวละคร

หมายเหตุ: ตัวละครและเหตุการณ์ในเรื่องเป็นเพียงจินตนาการของผู้แต่ง ไม่ควรลอกเลียนแบบพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมของตัวละครในชีวิตจริง

#ผมก็แค่กาฝากของเขา

นามปากกา : Tawan Miki

ขอฝากผลงานเรื่องนี้ไว้ในอ้อมใจของนักอ่านทุกท่านด้วยนะครับเรื่องราวของ “พี่อาทิตย์” เจ้าของล้งมะพร้าวผู้ปากร้าย กับ “ลูกชิ้น” กาฝากตัวอวบผู้น่ารัก ที่จะพาทุกคนไปสัมผัสทั้งความดราม่า ความอบอุ่น และความสัมพันธ์ที่ค่อย ๆ เปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา

หากชื่นชอบผลงาน สามารถร่วมสนับสนุนกันได้ดังนี้

✅ กดติดตามนามปากกา

✅ กดเพิ่มนิยายเข้าชั้นหนังสือ

✅ กดหัวใจให้กำลังใจ

💬 พูดคุยกับไรต์เล็กน้อย

• หากนักอ่านท่านใดพบคำผิด หรือพบจุดที่อ่านแล้วสะดุด สามารถแจ้งไรต์ผ่านคอมเมนต์ได้เลยนะครับ ไรต์จะรีบตรวจสอบและแก้ไขให้โดยเร็วที่สุด ขอบพระคุณสำหรับความช่วยเหลือและกำลังใจจากทุกท่านครับ

• หากมีความคิดเห็น ข้อเสนอแนะ หรือจุดที่อยากให้ปรับปรุง สามารถแนะนำกันได้เสมอ ไรต์ยินดีรับฟังทุกความคิดเห็นเพื่อนำไปพัฒนาผลงานให้ดียิ่งขึ้น

ขอความกรุณาใช้ถ้อยคำสุภาพในการแสดงความคิดเห็นต่อกันนะครับเพราะทุกคำพูดล้วนมีความหมาย และไรต์เองก็มีหัวใจที่อยากพัฒนางานให้ดีขึ้นเสมอ

ขอบคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะเข้ามาอ่านและให้กำลังใจครับ