Semua Bab กลลวงบุพเพ: Bab 21 - Bab 30

“ท่านพ่อต้องระวังสุขภาพให้มาก อาการป่วยทางใจผู้คนอาจคิดว่ารักษาง่ายกว่าการป่วยทางกาย แต่ข้ารู้ดีว่าไม่ใช่”อาจารย์เคยเล่าว่ามารดาของนางป่วยสะสมมาจากโรคทางใจ ความคะนึงหา ความโศกเศร้า ยิ่งร่างกายของมารดาอ่อนแอมาก หลังคลอดบุตรก็ออกเดินทางไกลทันที เพราะเป็นเช่นนี้แม้มีเทพโอสถอยู่ข้างกายก็ยังไม่อาจรั้งชีวิตของมารดาให้ยืนยาวอีกหน่อย...“ได้ พ่อเชื่อฟังเจ้า เจ้าเป็นศิษย์เทพโอสถนี่นะ พ่อต้องมีอายุยืนยาวอีกหน่อย จะคอยปกป้องดูแลเจ้าแทนแม่กับพี่ใหญ่ของเจ้า”จบประโยคนั้นของเซี่ยจิ้ง เซี่ยเฟิ่งเหยารู้สึกขอบตาร้อนผ่าวขึ้นมาอีกแล้ว ก่อนหน้านี้นางมีเพียงท่านอาจารย์ที่คอยห่วงใย ต่อมานางรู้ว่ามีพี่ชายฝาแฝดก็ตอนที่เขาสิ้นใจแล้ว ตอนนี้มีบิดาที่แม้ล้มป่วยแต่กลับกล่าววาจาจะดูแลปกป้องนาง...หัวใจของนางอ่อนยวบ“ท่านพ่อ เมื่อครู่หย่งอันโหวมาเคารพศพพี่ใหญ่ พวกเขากล่าวถึงการหมั้นหมายระหว่างบุตรสาวตระกูลเซี่ยและองค์ชายเจ็ด เรื่องเป็นมาอย่างไรเจ้าคะ”เซี่ยจิ้งขมวดคิ้วมีท่าทีไม่พอใจขึ้นมาเล็กน้อย เขาสบตากับหญิงสาว “พวกเขาไม่ได้กล่าววาจาอะไรให้เจ้าขุ่นเคืองใช่หรือไม่”เซี่ยเฟิ่งเหยาเพียงยิ้มและส่ายหน้าเซี่ยจิ้งถอน

ในทุกวันนางเดินวนไปมารอบเรือนตะวันออก พยายามมองหาสิ่งผิดปกติ มองหาอะไรก็ได้ที่คิดว่าพี่ชายอาจเป็นคนซุกซ่อนเอาไว้ หลักฐานสำคัญที่อวี่เสวียนเคยบอกนางว่าเซี่ยเฟิ่งสิงซ่อนเอาไว้ในจวนหากแต่ในเรือนตะวันออกกลับไม่มีสิ่งใดใกล้เคียงกับข้าวของที่นางมองหา ปัญหาก็คือ...นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลักฐานนั่นคืออะไร หน้าตาเป็นอย่างไร กระทั่งไม่รู้เลยว่านางกำลังมองหาสิ่งใดอยู่นึกขึ้นได้ว่าเจียงหลีรั้งอยู่ที่จวนนี้ดังนั้นนางจึงเดินไปยังหน้าจวน พบว่าเจียงหลีกำลังแปรงขนเจ้าม้าสีดำตัวใหญ่“องครักษ์เจียง”“คุณหนูใหญ่” เขาประสานมือคารวะนาง“ข้า...” นางมองซ้ายขวาจากนั้นกระซิบเสียงเบา “ข้าค้นเรือนตะวันออกจนทั่วแต่ไม่พบอะไรเลย ท่านพอจะทูลถามองค์ชายเจ็ดได้หรือไม่ว่าหลักฐานนั่นคืออะไรข้าจะได้เจาะจงถูก”เจียงหลีเองก็จมวดคิ้ว “เรื่องนี้...”ด้านหลังมีเสียงฝีเท้าเดินเข้ามา กลุ่มคนสี่ห้าคนเดินเข้ามาพร้อมกับเซี่ยหลันอวี๋ในชุดไว้ทุกข์สีขาว อีกฝ่ายเห็นนางก็เลิกคิ้วสบตากับคนที่พากลับมาด้วย“ดีเหลือเกิน ปากก็บอกจะไว้ทุกข์ให้พี่ใหญ่ แต่การกระทำกลับตรงกันข้าม สวมชุดไว้ทุกข์แต่ลอบพบกับคนคุ้มกัน ไม่รู้จักสำรวมสักนิด อ้อ ข้าลืมไป

สายลมเย็นเยียบบาดผิวกายแม้สวมเสื้อคลุมตัวหนาสีขาว เงาวูบไหวตัดผ่านสวนตรงไปยังห้องหนังสือ เซี่ยเฟิ่งเหยาแอบตามไปด้วยหัวใจที่เต้นรัว หากเป็นเสี่ยวกุ่ยจริงๆ บางทีนางอาจบอกเขาว่านางก็คือเสี่ยวเตี๋ยทว่า...ยังไม่ทันได้ก้าวออกไปต่อผงยากลิ่นฉุนก็ถูกซัดมาตรงหน้า มันคือ...ยาสลบ!!ตอนกำลังครุ่นคิดเร็วรี่เพราะผงยาพวกนี้ไม่มีผลต่อนาง เซี่ยเฟิ่งเหยาก็มองเห็นบุรุษแต่งกายมอซอผมเผ้ายุ่งเหยิงเขาก็คือเสี่ยวกุ่ย? นางแสร้งทำเป็นหมดสติและรับรู้ว่าเขาปราดเข้ามารับร่างของตนไม่ให้ล้มลงบนพื้นนางเป็นหมอ เป็นศิษย์ของเทพโอสถ ยาสลบทุกขนานหากไม่จำนวนมากพอจริงๆ ไม่มีทางทำอะไรนางได้ บุรุษผู้นี้ใช้แต่เพียงน้อยเห็นชัดว่าไม่มีจิตคิดปองร้ายนาง หากเขาคือเสี่ยวกุ่ย...สมองยังไม่ทันได้ใคร่ครวญดีเสียงฝีเท้าที่กระทบลงบนพื้นก็ทำให้บุรุษมอซอสะดุ้ง เซี่ยเฟิ่งเหยาแอบหรี่ตามองตอนที่ถูกแบกขึ้นบนไหล่ให้ตาย...จวนอัครมหาเสนาบดีนี่คุ้มกันกันยังไงนะ คนมากมายบุกเข้ามาในยามวิกาลเช่นนี้กลับไม่มีใครล่วงรู้เลย!!หญิงสาวถูกแบกขึ้นบ่า ร่างกระเด้งกระดอนไปมาจนเวียนศีรษะ เสี่ยวกุ่ยผู้นี้วิชาตัวเบาเป็นเลิศขนาดที่ว่าแบกนางเอาไว้ก็ยังเหินกายอย่า

หนึ่งเดือนของการไว้ทุกข์กับการค้นหาหลักฐานที่แสนสิ้นหวัง ยังไม่นับรวมการหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยของเสี่ยวกุ่ย วันแรกที่ครบกำหนดไว้ทุกข์ก็มีขันทีจากวังหลวงนำรถม้ามารอรับ ทั้งยังแจ้งเซี่ยจิ้งว่าฮองเฮามีรับสั่งให้เซี่ยเฟิ่งเหยาเข้าเฝ้าเห็นน้องสาวต่างมารดากัดปากบิดผ้าเช็ดหน้าในมือแทบขาด เซี่ยเฟิงเหยาได้แต่ลอบถอนหายใจ จริงอยู่อีกฝ่ายสงบเสงี่ยมลงมากหลังเหตุการณ์ที่นางสั่งกักบริเวณ รวมไปถึงหวังซื่อที่ลงโทษหนักกว่าด้วยการตีฝ่ามือ กระทั่งมือของเซี่ยหลันอวี๋บวมแดงไปหลายวันได้ยินมาว่าหลังจากวันนั้น หย่งอันโหวตำหนิบิดาของนางต่อหน้าขุนนางมากมาย บิดาของนางตักเตือนอีกฝ่ายให้คำนึงถึงความเหมาะสม การสอดมือเข้าไปยุ่งในจวนหลังของผู้อื่น มิใช่สิ่งที่ขุนนางหรือชนชั้นสูงสมควรกระทำ ที่สำคัญคือแม้จะเกี่ยวดองแต่บิดาของนางก็มีตำแหน่งสูงกว่า...หย่งอันโหวฮูหยินเองก็มาที่จวนด้วยท่าทางมาดร้าย โวยวายจนเสียงแหบขณะที่เซี่ยเฟิ่งเหยานั่งจิบชามองหวังซื่อจัดการปัญหาที่เกิดจากคนบ้านเดิมนึกไม่ถึงว่าวันนั้นหวังซื่อผู้นี้จะกล้าไล่หย่งอันโหวฮูหยินกลับไป แม้ไม่ได้กล่าวออกมาโดยตรง แต่การบอกให้หย่งอันโหวฮูหยินเลิกยุ่งกับเรื่อง

“ช่างเถิดเพคะ หม่อมฉันเพียงพูดไปอย่างนั้นเอง ทรงไปที่กรมตุลาการมาหรือเพคะ” นางเปลี่ยนเรื่องทันที เขายิ้มไม่เซ้าซี้ให้นางหงุดหงิด“ใช่ เมื่อเช้ามีคนพบร่องรอยของเสี่ยวกุ่ย”นึกถึงกระดาษพับที่นางไม่ได้มอบให้เขา กระดาษที่เสี่ยวกุ่ยมอบให้ บนนั้นไม่มีอะไรนอกเหนือจากรูปวาดผีเสื้อ... “องค์ชาย” เซี่ยเฟิ่งเหยาเม้มปากครุ่นคิดตอนนี้เขาอยู่คนเดียวลำพังไม่มีคนติดตาม พี่ชายของนางไว้ใจเขาเสี่ยวกุ่ยเองคราแรกก็หมายจะพานางจากไป แต่เพราะกลัวว่านางจะมีอันตราย หลังรู้ว่าถูกไล่ตามเสี่ยวกุ่ยก็ทิ้งนางเอาไว้กับอวี่เสวียน ดังนั้นเสี่ยวกุ่ยเองก็คงรู้ว่าเขาไม่มีเจตนาร้ายเสียงล้อรถม้าบดกับพื้นถนนเรียกสติของหญิงสาวกลับมา ท่านป้าลู่ยืนรออยู่ข้างๆ รถม้าตระกูลเซี่ย “หม่อมฉันต้องกลับแล้ว”“ได้สิ ข้าไปส่งเจ้าขึ้นรถม้า” แม้สงสัยแต่เขาก็ไม่ได้เอ่ยถาม เพียงเดินไปส่งนางขึ้นรถม้าจริงๆข้างๆ กันนั้นมีรถม้าของอวี่เสวียนวิ่งเข้ามาจอดเช่นกัน องครักษ์ของชายหนุ่มวางบันไดลงจากนั้นรอคำสั่ง อวี่เสวียนประคองหญิงสาวก้าวขึ้นรถม้าตระกูลเซี่ย ทว่าเซี่ยเฟิ่งเหยาก็ยังมีท่าทีสับสนไม่มั่นใจจนนางขึ้นรถม้าก็ยังกัดปากแน่นท่านป้าลู่ไม่ถามเพรา