Semua Bab กลลวงบุพเพ: Bab 31 - Bab 40

“องค์หญิงใหญ่ไม่ทรงคิดว่าน่าประหลาดหรอกหรือเพคะ ใต้เท้าเซี่ยเฟิ่งสิงสิ้นใจ คุณหนูเซี่ยก็กลับเข้าจวนทันที จะกล่าวกันจริงๆ แล้วคงมิใช่รอคอยวันนี้จนแทบทนไม่ไหว...”เซี่ยเฟิ่งเหยาหันไปสบตากับคนพูดนิ่ง นางไม่ได้กล่าวอะไรเพียงจดจ้องอีกฝ่ายจนทำให้สตรีผู้นั้นประหม่า“การที่น้องเจ็ดไปรับเฟิ่งเหยากลับมาไว้ทุกข์ให้พี่ชาย สำหรับพวกเจ้ามองว่าเป็นเรื่องน่าประหลาด? ข้าว่าความคิดของพวกเจ้าต่างหากที่น่าประหลาด ลองมีคนในตระกูลของพวกเจ้าสิ้นใจแล้วพวกเจ้าไม่กลับไปไว้ทุกข์ นั่นสิที่เรียกว่าน่าประหลาด อีกอย่างในใจของพวกเจ้าคิดอะไรเพียงอ้าปากพูด เกรงว่าผู้อื่นก็มองทะลุปรุโปร่งแล้ว น้องเจ็ดไม่ยอมแต่งชายา แต่ถึงเวลานี้กลับไปรับเฟิ่งเหยาทันที นี่มิใช่ชัดเจนแล้วหรอกหรือว่าเขารู้ว่าเฟิ่งเหยามีตัวตนอยู่ตั้งแต่แรก ทั้งที่ใต้เท้าเซี่ยจะไปรับนางด้วยตัวเองก็ยังได้ ดังนั้นเลิกเพ้อฝันว่าจะได้เหยียบเข้าตำหนักหวงชุนตั้งแต่วันนี้เถิด”เงียบกริบ...บรรยากาศกระอักกระอ่วนขึ้นในทันทียังดีที่ผู้อาวุโสฝ่ายหญิงเริ่มเข้ามายังส่วนงานเลี้ยง ทุกคนจึงนั่งลงยังที่ที่เจ้าบ้านจัดเอาไว้ให้ หาไม่งานเลี้ยงคงกร่อยลงเป็นแน่“เจ้าไม่ต้องคิดมา

เงียบกริบ... กระทั่งหญิงสาวกำลังจะปิดหน้าต่างเสียงฝีเท้าก็เดินมาข้างหน้าต่างที่นางยืนอยู่ เซี่ยเฟิ่งเหยาเลิกคิ้วอ้าปากค้าง “องค์ชาย? นี่เขตฝ่ายในของจวนตระกูลสวีนะเพคะ”อวี่เสวียนหัวเราะยกพัดขึ้นปิดปาก “เจ้ายังนึกสนุกเข้ามาร่วมชมความครึกครื้น เช่นนั้นข้าจะมาไม่ได้เชียวหรือ”“ทรงทราบ?”เขาไม่ตอบเพียงยิ้มและยกแขนขึ้นวางขอบหน้าต่าง เซี่ยเฟิ่งเหยาขยับหลบพร้อมกระแอมเมื่อมองเห็นรอยยิ้มนั่นอีกแล้ว รอยยิ้มที่มีลักยิ้มน่ามองกับดวงตาเจ้าเล่ห์นึกสนุก...“เจ้ามีแผนใด” เขาถามพร้อมขยับชะโงกหน้าเข้าไปมองในห้อง นางดันไหล่ของชายหนุ่มเอาไว้“กำยานและชามียาบางอย่าง ทางที่ดีอย่าสูดเข้าไปเพคะ” หญิงสาวมุ่นคิ้วครุ่นคิดเล็กน้อย “ไหนๆ ก็ทรงอยู่ที่นี่แล้ว หม่อมฉันมีเรื่องรบกวนเพคะ”“ว่ามาสิ” เขามองนางอย่างนึกสนุกนางเดินกลับไปยังโต๊ะกำยาน ดึงปิ่นปักผมออกมาจากนั้นหมุนเกลียวเปิดออก ด้านในมีผงยาที่บดละเอียดสีขาวละมุนเมื่อจัดการเทผงนั้นลงไปยังกำยานที่กำลังเผาไหม้ กลิ่นหอมละมุนของสมุนไพรบางชนิดก็ลอยอวลในห้อง ยังไม่พอหญิงสาวยังนำไปโรยลงในกาน้ำชาและขอบของจอกชา กลั้วน้ำให้ผงยาละลายจากนั้นพยักหน้าด้วยความพอใจ“เจ้าบอกว

“ใต้เท้าสวี หากเป็นไปได้ข้าว่าท่านกันสถานที่เพื่อตรวจสอบหลักฐานด้วยก็ดีนะเจ้าคะ” อยู่ๆ เซี่ยเฟิ่งเหยาก็กล่าวขึ้น “กลิ่นกำยานแรงกล้า กลิ่นชาหอมละมุนเย้ายวนใจ นี่เป็นกลิ่นผงยาสำราญใจผสมกับผงยารื่นอุรา ยังมี...ผงยาสลบอ่อนๆ ที่ทำให้ผู้คน...” นางปรายตามองไปยังถานจิ่นอวี้ที่แม้คนยืนออกเต็มหน้าห้อง แต่เขาก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่นขึ้นมา “หลับใหลไม่ได้สติ”“นอกเหนือไปจากนั้น...” นางปรายตามองสวีอิ๋ง “ยาสามชนิดนี้หากใช่ในปริมาณมากมันอาจกลายเป็นยาพิษได้”“ไม่ใช่นะ ไม่ใช่ยาพิษ ยานั่นเป็นแค่...” อยู่ๆ สวีอิ๋งก็รีบละล่ำละลักออกมา แต่กว่าจะรู้ว่าตัวเองทำอะไรลงไปก็สายเกิน นางได้แต่น้ำตาร่วงร่างทั้งร่างทรุดลงไปนั่งกับพื้น“คุณหนูเซี่ย ไม่ทราบว่าท่านรู้ได้อย่างไร” ผู้ถามก็คือใต้เท้ากรมตุลาการทุกคนมองมายังเซี่ยเฟิ่งเหยาด้วยสายตาสงสัย แต่อยู่ๆ ข้างกายขององค์ชายรองซ่างเสวียนก็มีองครักษ์ผู้หนึ่งอุทานออกมา “แม่นางลั่ว? เป็นท่านจริงๆ?”เซี่ยเฟิ่งเหยาขมวดคิ้วหันไปมองอีกฝ่าย จำไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้เคยพบเขาที่ไหน“ข้าคือองครักษ์ขององค์ชายรอง ...คือคนที่ไปรับยาถอนพิษขององค์ชายรองปีนั้น” ท่าทีของเขาดูประหลาดใจมากจร

“ตลอดมาข้าผิดเองที่ตามใจเจ้า มารดาของเจ้าใช้ชีวิตเรียบง่ายแต่เจ้ากลับแต่งกายหรูหรา วันๆ ออกไปนอกจวนกินเลี้ยงสังสรรค์ ทั้งที่มารดาเก็บเนื้อเก็บตัวในจวน พยายามทำทุกอย่างเพื่อดูแลจวนที่กว้างใหญ่ เจ้าอยากเรียนจัดดอกไม้มารดาเจ้าสนับสนุน อยากเรียนวาดภาพ ข้าเองก็ตามใจ อยากคัดอักษร ดีดพิณ อ่านหนังสือ ข้าให้อาจารย์เข้ามาสอนถึงในจวน ธรรมเนียมจรรยาอันดีงามมารดาของเจ้าพร่ำสอน คุณธรรมที่สมควรยึดถือข้ากับพี่ชายของเจ้าพยายามปลูกฝัง แต่เจ้า...เจ้าไม่เคยนำมันใส่ใจ เพียงตระกูลหวังยัดเยียดความคิดอาจเอื้อมให้ครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้ากลับเพ้อฝันว่าตัวเองสามารถโบยบินขึ้นที่สูง วาดฝันว่าจะได้เป็นถึงชายาองค์ชาย คุณสมบัติของการเป็นชายาองค์ชายเจ้ารู้หรือไม่ว่าอย่างแรกคืออะไร” เขาหรี่ดวงตาถามบุตรสาว “อย่างน้อยก็ต้องคิดดี ตามมาด้วยประพฤติดี เรื่องในวันนี้เจ้าคิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติข้อใดบ้าง”เซี่ยหลันอวี๋เม้มปากสะอื้นออกมา“แม้เจ้าไม่เคยมองว่านางเป็นพี่สาว แต่อย่างน้อยเฟิ่งเหยาก็อยู่ในจวนเดียวกันกับเจ้า คนตระกูลเดียวกันเห็นผู้อื่นวางแผนทำลายชื่อเสียง เจ้าไม่เพียงไม่พยายามช่วยเหลือ แต่กลับมองเห็นเพียงผลประโยชน์ส่วน

หลายชั่วยามที่อวี่เสวียนช่วยเซี่ยเฟิ่งเหยาหาหลักฐาน ถึงอย่างนั้นทั้งสองก็ยังคว้าน้ำเหลวไม่พบอะไรในเรือนตะวันออก เซี่ยเฟิ่งเหยาขมวดคิ้วแน่นครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ หลังชายหนุ่มกลับไปแล้วนางก็ยังครุ่นคิดเพียงลำพังกระทั่งในที่สุดก็นอนไม่หลับทั้งคืนรุ่งเช้าหวังซื่อและเซี่ยหลันอวี๋ขึ้นรถม้าออกไปนอกเมือง เซี่ยเฟิ่งเหยาออกมาส่งพวกนางทั้งสองคนพร้อมกับเซี่ยจื่อหลิง ดูแล้วน้องสาวต่างมารดาของนางสงบลงมาก แม้ไม่ถึงกับยอมพูดดีกับนาง แต่ท่าทีเป็นอริก็ลดลงมากเช่นกันกับเซี่ยจื่อหลิง นางเดาว่าทั้งสองคงเข้าใจแล้วเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้นร้ายแรงเพียงใดบิดาออกประชุมเช้าเซี่ยจื่อหลิงออกไปสถานศึกษาหลวงในจวนไม่มีผู้ใดเว้นเพียงนาง เซี่ยเฟิ่งเหยากลับเข้าไปยังเรือนของตน หญิงสาวนั่งครุ่นคิดอยู่นานมากก่อนจะลุกพรวดเดินตรงไปยังเรือนอีกหลังที่ยังสร้างไม่เสร็จ เรือนที่พี่ชายของนางหมายสร้างขึ้น เผื่อเวลาที่ตัวเองกลับมาเยือนหลังแต่งงานแยกเรือนจริงๆ แล้วเขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ก็ได้ แต่เรื่องของคำสาปก็ยังเป็นสิ่งที่คนรุ่นหลังหวาดกลัวและเชื่อถืออย่างงมงาย เพราะไม่ต้องการให้นางอยู่ห่างจากบิดา เขาจึงเสนอกับบิดาเรื่อ