กลลวงบุพเพ

เขาหลบตานางดังคาด ดังนั้นลั่วเฟิ่งเหยาจึงลากอีกฝ่ายออกมาให้ห่างจากเยี่ยหลี่เสียงก่อนถามด้วยน้ำเสียงคาดคั้น“เจ้ารับปากสิ่งใดเขา""ขะ...ข้าไม่ได้รับปากสิ่งใดนะ เพียงแค่...เพียงแค่...” เขายังคงไม่กล้าสบตานาง “เขาขอโอกาสเพียงครั้งนี้ หากหลังการไปเยือนคฤหาสน์ตระกูลเยี่ยท่านไม่ยินดีพบเขาอีก เขาก็จะยอมตัดใจ”หญิงสาวหรี่ตามองลั่วหลิวด้วยสายตาคาดคั้นเช่นเดิม นางไหนเลยจะเชื่อว่าเรื่องมีเพียงแค่นั้นจริงๆ“ก็ได้ข้าบอกก็ได้ เขารับปากว่าหากข้าช่วยเขาครั้งนี้ เขาจะยอมลดค่าใช้จ่ายในการขนส่งสมุนไพรจากแดนตะวันออกลงสองในห้าส่วน”ลั่วเฟิ่งเหยาถอนหายใจออกมาเสียงเบา ...สองในห้าส่วน? นับว่าดึงดูดจริงๆ เสียด้วย เพราะหากเทียบแล้วสมุนไพรที่ถูกส่งมาจากแดนตะวันออกใช้เวลานาน หากขนส่งผ่านทางเรือของตระกูลเยี่ย จะสามารถย่นระยะเวลาได้ถึงกึ่งหนึ่ง“เอาละ ข้าจะไป” นางพยักหน้า “แต่...” เห็นสีหน้ายินดีของทั้งลั่วหลิวและเยี่ยหลี่เสียง หญิงสาวรีบกล่าวขึ้น “สิ่งที่รับปากเอาไว้หวังว่าจะรักษาคำพูด ไม่ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร”“ย่อมแน่นอน!”หลังรถม้ารถหรูหราลงเขาไป จูซิ่วเดินเข้ามายืนข้างกายลั่วเฟิ่งเหยา “แม่นาง...ท่านจะลงเ

ลั่วเฟิ่งเหยามองลั่วหลิวด้วยสายตาคาดคั้น มองท่าทีร้อนรนของเยี่ยฮูหยิน กระทั่ง...ในที่สุดก็กระจ่าง “ปะการังสีแดงคงไม่ใช่ข้อเสนอหนึ่งเดียวกระมัง” นางยิ้ม “หากข้ารับเอาไว้ ข้อเสนอต่อมาก็คงจะเป็น...” นางมองไปยังจินซินหรู “แต่งนางเข้าตระกูลเยี่ยพร้อมข้า?”ลั่วหลิวหลบสายตาในทันที เยี่ยฮูหยินเองก็มีท่าทีกระอักกระอ่วนลั่วเฟิ่งเหยาหัวเราะออกมาจากนั้นกล่าวต่อไป “เพราะข้าปฏิเสธตั้งแต่ครั้งแรก ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะยังสนทนา นึกไม่ถึงว่าคุณชายเยี่ยกลับคิดว่าข้าปฏิเสธเพราะข้อเสนอที่สองนี้? ขออภัยที่ทำให้ผิดหวัง สำหรับผู้อื่นปะการังแดงอาจมีค่ามากกว่าแคว้นนี้ทั้งแคว้น แต่สำหรับข้าแล้ว อิสระของข้าไม่อาจแลกมาด้วยสิ่งใด ขอตัว”“ศะ...ศิษย์พี่ คือ...”“ลั่วหลิว” นางเรียกชื่อของศิษย์น้องเสียงเรียบแต่ไม่หันกลับมามองเขา “ครั้งนี้ข้าจะไม่กล่าวโทษเจ้าเพราะเห็นแก่หอโอสถ แต่หากยังกล้าใช้เล่ห์กลกับข้าอีก ต่อให้เป็นเจ้าข้าก็จะไม่ปล่อยไปโดยง่าย!”ลั่วหลิวเข่าอ่อนจนแทบยืนไม่อยู่ เขารีบวิ่งตามหญิงสาวร่างเล็กที่ก้าวฉับๆ ออกไปจากคฤหาสน์ตระกูลเยี่ย ทิ้งเอาไว้เพียงเยี่ยหลี่เสียงที่ผิดหวังจนดวงตาแดงก่ำ ไม่แม้แต่จะห

อยู่ๆ คิ้วเข้มก็เลิกขึ้น มือข้างหนึ่งของเขายื่นมาหานาง ดึงผ้าปิดหน้าของลั่วเฟิ่งเหยาลง ในดวงตาของเขาฉายความประหลาดใจ “ขออภัย”เขาปล่อยข้อมือของนาง เสียงทุ้มของเขาน่าฟังมากทั้งยังสงบนิ่งเกินไปสำหรับคนที่กำลังถูกไล่ล่าเอาชีวิต“ริมฝีปาก เหงือก ฟัน ทุกอย่างจะบอกข้าได้ว่าท่านถูกพิษมานานเท่าไรแล้ว” นางกล่าวเสียงเรียบท่ามกลางการต่อสู้และไอสังหาร เขามองหญิงสาวที่ยังคงมีท่าทีสุขุมเยือกเย็นจากนั้นกล่าวเสียงเบา “เช่นนั้นก็รบกวนแม่นางลั่วแล้ว?”ลั่วเฟิ่งเหยาชะงักมือที่กำลังพันแผลจากนั้นสบตากับชายหนุ่ม “ท่านรู้จักข้า?”เขาพยักหน้าจากนั้นล้วงหยกมันแพะออกมาส่งให้นาง หยกจันทร์เสี้ยวที่หากมองเผินๆ รูปร่างของหยกอาจทำให้คิดว่าจงใจให้แหว่งวิ่น แต่นางตระหนักดีว่าไม่ใช่เพราะหยกนี้มีสองชิ้นซึ่งสามารถประกบกันได้พอดีลั่วเฟิ่งเหยามองหยกคุ้นตานั้นนิ่งจากนั้นรับมา อาจารย์เคยกำชับนางว่าหากเขาสิ้นใจอาจมีคนมาตามหานางพร้อมกับคำขอสองข้อ คำขอที่ผู้เป็นอาจารย์ขอร้องให้นางแบกรับ“คำขอแรก ข้าจำเป็นต้องมีชีวิตต่อไป”ลั่วเฟิ่งเหยาขมวดคิ้วทันทีที่ได้ยิน นางมองไปยังคนชุดดำที่กำลังปะทะกัน จากนั้นสายตามองไปยังเสี่ยวไป๋ “ลุก

เสียงหวีดร้องด้วยความตื่นตระหนกดังขึ้นด้านนอก ลั่วเฟิ่งเหยาจำได้ว่านั่นเป็นเสียงของจินซินหรู นางถอนหายใจออกมาคราหนึ่งจากนั้นลุกขึ้นเดินออกมาเสียงตะโกนด่าทออย่างไม่เกรงกลัวของจูซิ่ว ดังสลับกับเสียงรถม้าที่จากไปอย่างเร่งรีบเหล่าเซิงวิ่งออกมาจากหลังเรือนจากนั้นเดินเข้ามาหาหญิงสาว ผู้อาวุโสกว่ามองนางด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม เมื่อมองผ่านร่างของหญิงสาวทั้งสองก็ได้สบตาคมดุของคนที่นั่งอยู่บนเตียง“แม่นาง นี่จะเป็นปัญหาหรือไม่ คุณหนูจินผู้นี้...”ลั่วเฟิ่งเหยาใคร่ครวญครู่หนึ่งจากนั้นมองกลับเข้าไปในห้องนอนของตน “เหล่าเซิงท่านลงเขาไปกำชับลั่วหลิว หากยังกล้าปล่อยให้คนของเขาล้ำเส้นอีก ข้าจะไปจากที่นี่ทันที”“ขอรับ” เหล่าเซิงรีบทำตามคำสั่ง เช่นกันกับจูซิ่วที่รีบเข้ามาทำความสะอาด จอกชาแตกละเอียด ชาที่มีหกเลอะเทอะ“ต้องขออภัยผู้อาวุโส”จูซิ่วสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของชายหนุ่ม “ขะ...ข้าน้อยไม่กล้ารับ นี่เป็นหน้าที่ของข้าน้อย” นางกล่าวด้วยความประหม่าจากนั้นรีบจากไปทันทีลั่วเฟิ่งเหยาปิดประตูจากนั้นเดินกลับเข้ามาด้านใน“เรื่องนี้จะทำให้เจ้าลำบากใจหรือไม่” เขาถามหญิงสาวยกถาดอาหารไปยื่นให้เขา “ท่

อวี่เสวียนเลิกคิ้วมองนางจากนั้นหันไปมองเจียงหลี เขาก้าวขึ้นหน้าประสานมือรายงาน “กระหม่อมจะให้คนปล่อยตัวเขาเดี๋ยวนี้พ่ะย่ะค่ะ”“ยังมี...ลั่วหลิวเองก็สมควรรู้เรื่องที่เกิดขึ้น คนหายไปสามคนอาจเกิดเรื่องวุ่นวายจนแตกตื่น เขาเป็นคนขี้ขลาดไม่กล้าแพร่งพรายออกไปแน่เพคะ”หากจินซื่อเกิดแตกตื่นหลังการหายตัวไปของหลานสาวโวยวายออกไป เกรงว่าไม่นานเรื่องคงน่าสงสัยยิ่งกว่าเดิม“ได้” อวี่เสวียนกล่าวจบก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในห้องตามเดิมเจียงหลีประสานมือให้หญิงสาวเป็นเชิงรับปากจากนั้นเดินไปกระซิบออกคำสั่งกับคนสองสามคน ไม่นานองครักษ์ทั้งหมดก็แยกย้ายกันไปจูซิ่วอ้าปากค้าง “พวกเขามากันตั้งแต่เมื่อไหร่เจ้าคะ มายังไง มาตอนไหน มากมายถึงเพียงนี้ซ่อนตัวกันอย่างไร ไม่สิ ตอนมาพวกเขาไม่ส่งเสียงสักนิด”“ใช่...เห็นชัดว่าฝีมือร้ายกาจยิ่ง” ลั่วเฟิ่งเหยาถอนหายเสียงเบา สังหรณ์ใจอยู่แล้วว่ารอบๆ เรือนพักของนางยังมีคนอื่นป้าจูมองหญิงสาว “แม่นางเข้าไปเถิดเจ้าค่ะ ข้าเคี่ยวยาเอง”หญิงสาวพยักหน้าจากนั้นเดินเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง นางเห็นอวี่เสวียนนั่งลงบนเตียงด้วยใบหน้าซีดขาว จากนั้นจึงเดินเข้าไปตรวจชีพจรอีกฝ่าย“ช่วงนี้อาจม