Semua Bab กลลวงบุพเพ: Bab 51 - Bab 60

เซี่ยเฟิ่งเหยาสะบัดเสื้อคลุมเผยให้เห็นกล่องไม้ลงรักสีน้ำตาล “คิดว่าข้าจะเชื่อ? ทันทีที่ข้ามอบให้พวกเจ้าคงสังหารข้าทันทีกระมัง”มองลูกดอกในมือของคนชุดดำมากมาย นางให้สงสัยนักว่าเมื่อไหร่คนขององค์ชายรองจะมาถึง...“จัดการนางซะ แย่งกล่องใบนั้นมา”คำสั่งชัดเจนถึงเพียงนี้เซี่ยเฟิ่งเหยายังจะต่อรองอะไรได้อีก นางมองกลุ่มคนชุดดำที่เดินย่างสามขุมเข้ามา ในมือของพวกเขามีหน้าไม้ที่ติดลูกดอกพร้อมยิงเซี่ยเฟิ่งเหยากำมือที่ไม่ได้ถือกล่องนิ่ง ผงพิษที่นางใส่เอาไว้ในแขนเสื้อ นางกำลังสงสัยว่ามันจะเพียงพอหรือไม่ และนี่...คือสาเหตุที่นางมอบยาถอนพิษให้เสี่ยวกุ่ยกินเข้าไปล่วงหน้ากระทั่งอยู่ๆ เงาวูบวาบก็ปราดเข้ามา คมกระบี่ฉวัดเฉวียนตัดลงไปบนเส้นเอ็นข้อมือ หน้าไม้หล่นลงบนพื้นพร้อมกับเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดเซี่ยเฟิ่งเหยาคว้าหน้าไม้อันหนึ่งขึ้นมาโยนให้เสี่ยวกุ่ย ก้มลงหยิบอีกอันแล้วหมุนตัววิ่ง “เสี่ยวกุ่ย หนี!” นางตะโกนบอกเขา จากนั้นทั้งสองก็ออกวิ่งไปยังเส้นทางที่เสี่ยวกุ่ยได้ล้มมือสังหารชุดดำลงเสียงลูกดอกถูกยิงออกมาจากทางด้านหลัง กระบี่เล่มหนึ่งกระทบลูกดอกปกป้องนางเอาไว้ เสี่ยวกุ่ยเคลื่อนไหวคล่องแคล่วรวดเร็ว เ

นางพยักหน้า “ในรายชื่อหลายๆ รายชื่อนั้นมองเผินๆ ล้วนเป็นคนขององค์ชายรอง หากแต่เมื่อมาใคร่ครวญดีๆ พวกเขาล้วนอยู่ใต้สังกัดของหย่งอันโหว ทว่าที่น่าประหลาดใจก็คือบัญชีต่างหาก สมุดบัญชีพวกนั้นบันทึกการเข้าออกของเงินที่ถูกส่งมาจากกองทัพส่วนต่างๆ มีแม้กระทั่งเงินที่ถูกส่งออกไปยังชายแดนเหนือ แต่มีการบวกลบจนกลายมาเป็นรายได้ที่มากถึงสี่ในสิบส่วนของเงินที่ถูกกระจายออกไป นี่ไม่ใช่เพียงแค่คดีทุจริตในกองทัพ แต่ยังมีคดีหลอมเงินเถื่อน ฉ้อโกง รวมไปถึงการรวมมือกันของคนหลายฝ่ายโดยเฉพาะเจ้ากรมคลัง”อวี่เสวียนเหม่อลอยไปช่วยขณะ เจ้ากรมคลัง?! นั่นเป็นคนของรัชทายาท ขุนนางเก่าแก่ของไทเฮา...เซี่ยเฟิ่งเหยาสอดมือเข้าไปกุมมือเขาหลวมๆ “วันนั้นที่ข้าเข้าวังได้มีโอกาสเข้าเฝ้ารัชทายาทและชายา”เขาเลิกคิ้วมองนาง“ข้าลองหยั่งเชิงทั้งองค์ชายสามและรัชทายาท” อยู่ๆ เขาก็กุมมือของนางแน่นขึ้น นางยิ้ม “ข้าลองกล่าวถึงเรื่องสะพานเชือกหลังอารามฮั่วจวิน”“แล้วอย่างไร”“ข้าไม่มั่นใจว่าองค์รัชทายาททรงมีส่วนด้วยหรือไม่ แต่มั่นใจว่าชายารัชทายาททรงรู้เรื่องนี้อย่างแน่นอน”“ดังนั้นเจ้าจึงปิดบังข้า?”นางส่ายหน้า “พี่ใหญ่บอกเป็นนัยเอาไว้

นางยิ้ม “เป็นเรื่องที่หม่อมฉันสมควรทำเพคะ” แม้กล่าวเช่นนั้นแต่นางกลับมองชายารัชทายาทที่นั่งสะอื้นไห้คุกเข่าอยู่บนพื้นกงกงและนางกำนัลนำน้ำชาเข้ามาวางลง เซี่ยเฟิ่งเหยาขมวดคิ้วหันขวับไปมองทันทีที่ได้กลิ่นแปลกๆ นางรีบยื่นมือไปปัดชาที่อวี่เสวียนยกขึ้นกำลังจะจิบเสียงจอกชาตกแตกดังลั่น นางมองไปยังองค์ชายทั้งสองที่ดื่มชาเข้าไปแล้ว “ในน้ำชามีพิษ!”สิ้นประโยคนั้นคิ้วเข้มขององค์ชายรองก็มุ่นลง มุมปากของเขามีเลือดไหลออกมา กระทั่งในที่สุดก็กระอักเลือดสดๆ ออกมาคำหนึ่ง เช่นกันกับองค์ชายสามที่อ่อนแรงลงเพียงแค่จิบชาไปคำหนึ่งขันทีที่ยืนอยู่ข้างหลังอวี่เสวียนเงื้อมีดสั้นขึ้น นางกำนัลอาวุโสเองก็ประชิดองค์ชายรองและองค์ชายสาม ฮองเฮาหวีดร้องออกมาเสียงดังลั่น แม้ถูกพิษแต่ทั้งสององค์ชายก็ยังพยายามต่อสู้เซี่ยเฟิ่งเหยาลุกพรวดเอนตัวบังแผ่นหลังชายหนุ่มเอาไว้ ดังนั้นคมมีดจึงจ้วงแทงลงไปยังหัวไหล่ของนางแทนเสียงกรีดร้องดังขึ้นด้วยความแตกตื่น นางกำนัลรีบเข้ามายื้อยุด อยู่ๆ ชายารัชทายาทก็ยืนขึ้นสอดมือดึงมีดสั้นออกมาจากแขนเสื้อ นางพรวดพราดเข้าไปหาองค์ชายรองซ่างเสวียนที่ถูกพิษและคล้ายไม่มีแรงขยับ“เป็นเพราะเจ้า เพราะเ

“เจ้าโชคดีที่เวลานั้นท่านพ่อส่งเจ้าออกจากเมืองหลวง หาไม่ตระกูลหวังก่อเรื่องใหญ่เช่นนี้แล้วเจ้าไปมาหาสู่กับพวกเขา ไม่แน่อาจกลายเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด จากนี้จงใช้เรื่องนี้เป็นบทเรียน อย่าเอาแต่ใจและคบหาผู้ใดต้องระวังให้มาก อำนาจและลาภยศทำให้ผู้คนยิ้มแย้มพยายามเข้าหาเจ้า ทว่าถึงอย่างนั้นในยามอับจน คนที่เจ้าคบหาเป็นสหาย เรียกพวกเขาเป็นญาติสนิท เพียงเพื่อความอยู่รอดพวกเขาล้วนทำได้ทุกสิ่ง”เซี่ยหลันอวี๋สั่นเทาด้วยความหวาดกลัว ตอนถือศีลอยู่ที่อารามเหลิ่งจิ่ง อยู่ๆ ก็มีคนของตระกูลหวังมาหลอกล่อนางออกไป นึกไม่ถึงว่าคนพวกนั้นหวังใช้นางกับมารดาต่อรองกับบิดานางคิดเลยว่าตระกูลหวังจะกล้าร่วมมือตระกูลหม่าก่อกบฏจนโดนประหารสิ้น นึกถึงตอนนั้นที่หย่งอันโหวฮูหยินพยายามพานางกลับจวน อยากให้นางเปลี่ยนแซ่กลายเป็นคนของจวนหย่งอันโหว...ตอนออกมาจากเรือนตะวันออก เซี่ยจื่อหลิงมองน้องสาวยังคงหน้าซีดขาวด้วยความหวาดกลัวก็ถอนหายใจเสียงเบา“ข้าว่านางก็เป็นคนไม่เลว ข้าไม่ได้อยากให้เจ้ายอมรับนางในทันที แต่เจ้าต้องรู้จักเปิดใจให้กว้าง ตลอดมาเจ้ามั่นใจได้อย่างไรว่าผู้ใดคือมิตรผู้ใดคือศัตรู ผู้ที่เจ้ายกย่องเป็นมิตรเป็นญาติ วั

“แม้ไม่ได้ฉลาดหลักแหลม แต่เจ้าก็ไม่ใช่คนไม่รู้จักคิด ขอเพียงเจ้าเริ่มคิดถึงผู้อื่นนั่นย่อมเป็นสัญญาณที่ดี ขอเพียงสังเกตสิ่งรอบข้างให้มาก มองผู้คน มองการกระทำ พูดให้น้อยลง คิดใคร่ครวญให้มาก ตำหนักหย่งเล่ออยู่ไม่ไกลจากตำหนักหย่งชุน หากคิดเรื่องใดไม่ตกก็มาหาข้า”เซี่ยหลันอวี๋ขมวดคิ้ว “ท่านจะช่วยข้าหรือ ช่วยจริงๆ หรือ ทั้งที่ข้า...”“ข้าเป็นคนตระกูลเซี่ย เจ้าเองก็เป็นคนตระกูลเซี่ย จำไว้เพียงเท่านั้นเรื่องอื่นอย่าได้เก็บมาคิดให้วุ่นวาย มารดาของเจ้าเป็นคนดีมาก น้องชายของเจ้าในอนาคตยังสามารถรับใช้ราชสำนัก เรื่องการแก่งแย่งในตำหนักอย่าได้นำมาใส่ใจ ใช้ชีวิตให้ดีทำหน้าที่ของเจ้าในตำหนักหย่งเล่อให้สมกับที่ฮองเฮาทรงเลือก ความละโมบเจ้าเองก็เคยเห็นผลของมันแล้ว เข้าใจหรือไม่”เซี่ยหลันอวี๋มองนางแล้วพยักหน้า “ข้าเข้าใจแล้ว...พี่หญิงใหญ่”เซี่ยเฟิ่งเหยายิ้มให้นางจากนั้นเอื้อมมือขึ้นไปดึงปิ่นหยกออกมาจากศีรษะ นางยืนขึ้นโน้มตัวปักปิ่นหยกให้เซี่ยหลันอวี๋ “ยังไม่ได้มอบของขวัญให้เจ้า อวี๋เอ๋อร์ ข้าเชื่อว่าเจ้าจะดูแลตัวเองได้เป็นอย่างดี”เซี่ยหลันอวี๋ยิ้มดวงตาแดงก่ำ “เจ้าค่ะ”มองส่งน้องสาวต่างมารดาจากไปหญิงส