Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ข้าไม่รู้ว่าเจ้าชอบอะไร ของขวัญพวกนี้ข้าเจอในตลาดเห็นสวยดี เด็กผู้หญิงน่าจะชอบ ปิ่นปักผมหยกน่าจะเหมาะกับเจ้า แต่ข้าลองแกะปิ่นไม้ขึ้นมาเอง เจ้าจะได้เห็นถึงความตั้งใจของข้า มีของขวัญใดจะแสดงความจริงใจได้มากไปกว่าของที่ทำขึ้นเองกับมือ เจ้าว่าถูกหรือไม่ องค์ชายเจ็ดจะทรงเสด็จไปพบเจ้าก่อน ข้าฝากของเหล่านี้มาให้เจ้า รออีกหน่อยข้าจะไปพบเจ้าด้วยตัวเอง’‘เฟิ่งเหยา...ขอโทษที่เจ้าต้องตกระกำลำบากข้างนอกมานาน ข้าผู้เป็นพี่ชายไม่อาจปกป้องเจ้า แต่หลังจากนี้ข้าสัญญาว่าจะปกป้องดูแลเจ้าเป็นอย่างดี’‘พี่ชายของเจ้า...เซี่ยเฟิ่งสิง’อยู่ๆ หยดน้ำตาของลั่วเฟิ่งเหยาก็หลั่งรินลงไปบนจดหมาย นางสะอื้นกอดจดหมายฉบับนั้นเอาไว้ ยิ่งมองดูข้าวของที่เขาตั้งใจนำมาให้ ฟังว่าก่อนตายยังกอดกล่องไม้นี้ราวเป็นของล้ำค่า...หญิงสาวหลับตากลั้นสะอื้นจนตัวสั่นเทา จนแล้วจนรอดนางก็กลั้นไม่ไหวร้องไห้ออกมาอย่างโศกเศร้า พี่ชายของนางที่นางเพิ่งรู้ว่ามีตัวตน มาบัดนี้เขาจากไปแล้ว...ทั้งที่หากรออีกหน่อยนางก็จะได้พบเขาแล้วแท้ๆยามค่ำคืนลมพัดผ่านม่านหน้าต่างสีขาวพลิ้วไหว เจียงหลีก้าวเข้าไปในห้องนอนที่บัดนี้เป็นที่ประทับของผู้เป็นนาย “เหตุใดท

“ท่านเจ้าเมืองอย่าได้ตำหนิตัวเอง ที่ข้ามาเพราะมีเรื่องด่วน ข้าได้รับคำสั่งให้มารับตัวคุณหนูเฟิ่งเหยาบุตรสาวคนโตของท่านอัครมหาเสนาบดีอย่างลับๆ”“คุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดี” ใต้เท้าเหิงหันมาจ้องลั่วเฟิ่งเหยา “หมายถึงแม่นางลั่ว?”ครานี้แม้แต่ลั่วหลิวและจินซื่อก็เบิกตาด้วยความตกใจ จินซินหรูเงยหน้าพรวดจ้องลั่วเฟิ่งเหยาที่ใบหน้าเรียบเฉย“คุณหนูจวนอัครมหาเสนาบดี? เป็นไปไม่ได้ นางกำพร้าบิดามารดาชัดๆ จะเป็นนางไปได้อย่างไร...”ลั่วเฟิ่งเหยาเหลือบมองจินซินหรูที่พึมพำราวไม่ยอมรับความจริง นางไม่ได้พูดอะไรเมื่อเห็นอีกฝ่ายรีบก้มหน้าคอหดอวี่เสวียนเห็นหญิงสาวนิ่งเฉยก็ไม่ได้มีท่าทีอะไร เพียงกล่าวต่อ “เรื่องนี้หากจะกล่าวก็ซับซ้อนยิ่ง เอาเป็นว่าข้าต้องรีบเดินทางกลับเมืองหลวง ข้ามีเรื่องรบกวนใต้เท้าเหิงอีกสองสามเรื่อง”“พ่ะย่ะค่ะ”“ยอดสวีซานมีเรือนพำนักของคุณหนูเฟิ่งเหยา ที่นั่นปกติแล้วจะมีคนดูแลสองคนล้วนเป็นผู้สูงวัย ผู้เป็นนายจากไปแต่เรือนพำนักข้าต้องการให้คงไว้ ข้าฝากท่านช่วยดูแลอย่าให้ผู้ใดไประรานหรือล่วงล้ำ”ใต้เท้าเหิงเลิกคิ้วมองลั่วหลิวกับฮูหยิน ทั้งสองคอหดลงทันทีจากนั้นรีบก้มหน้า “กระหม่อมรับบัญชาพ่

ลั่วเฟิ่งเหยาชะงักเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เพราะเป็นเช่นนี้จึงจำเป็นต้องเป็นคนของหย่งอันโหว?”อวี่เสวียนมองนางด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ เห็นชัดว่าเขาไม่ต้องอธิบายให้มากความนางก็เข้าใจได้อย่างรวดเร็ว“ตอนประกาศการตายของมารดาเจ้าออกไป ใต้เท้าเซี่ยยังประกาศด้วยว่าจะมีฮูหยินเอกเพียงหนึ่งเดียว ฐานะของบิดาเจ้าในราชสำนัก น่าดึงดูดใจมากกว่าจะมองแค่ฐานะอนุ แม้เป็นอนุแต่กลับเป็นใหญ่ในจวน เจ้าคิดหรือว่าตระกูลหวังจะถือสา ยิ่งหากหลังแต่งเข้าจวนแล้วมีหน้ามีตาในชนชั้นสูง อีกทั้งยังได้ควบรวมขั้วอำนาจที่ยิ่งใหญ่ของซีฉู่ ข้าว่าไม่มีผู้ใดกล้าล่วงเกินแม้นางจะได้ชื่อว่าเป็นอนุอย่างแน่นอน”“หวังซื่อผู้นี้เป็นคนเช่นไรเพคะ”“เพียบพร้อม”ได้ยินดังนั้นหญิงสาวก็เลิกคิ้วมองเขา“สิบเจ็ดปีมานี้ หวังซื่อให้กำเนิดบุตรชายคนหนึ่ง เขามีนามว่าเซี่ยจื่อหลิงปีนี้อายุได้สิบห้า บุตรสาวอีกคนเซี่ยหลันอวี๋ปีนี้อายุสิบสี่” เขายิ้มและกล่าวต่อ “ผู้คนในเมืองหลวงล้วนยกย่องนางเพราะภายใต้การดูแลของนาง จวนตระกูลเซี่ยเรียบร้อยและสงบสุขยิ่ง”“พี่ใหญ่ของข้า...”อวี่เสวียนยิ้มเมื่อเห็นนางกล่าวถึงเซี่ยเฟิ่งสิงอย่างยอมรับเป็นนัย “ใต้เท้าเซี่ยใช้ชีวิตอ

ท่านป้าลู่มองนางอย่างพิจารณา “เหมือนแต่ก็แตกต่าง ถึงอย่างนั้นข้าก็มั่นใจว่าไม่ว่าผู้ใดที่เคยพบใต้เท้าเซี่ยเฟิ่งสิง จะรู้ได้ในทันทีว่าพวกท่านคือพี่น้องฝาแฝด ไม่ต้องป่าวประกาศ ไม่จำเป็นต้องกล่าวถ้อยคำใด ไม่มีทางที่จะเกิดข้อสงสัย หนึ่งสูญสิ้นอีกหนึ่งปรากฏตัว แม้หลายคนจะยึดมั่นงมงาย แต่ที่มากกว่าคือทุกคนกลับเลื่อมใสท่านอัครมหาเสนาบดีกับเซี่ยฮูหยินยิ่งนัก”ยอมแยกจากไม่ยอมให้บุตรมีภัย แม้หวาดหวั่นกับความเชื่อเรื่องความเลวร้ายของการให้กำเนิดเด็กแฝดในตระกูล แต่กลับยอมเสี่ยงซุกซ่อนหนึ่งชีวิตเอาไว้ กระทั่งเติบโตผ่านพ้นช่วงเวลาอันยากลำบากมาได้เจียงหลีมองผู้เป็นนายนิ่งขณะที่อีกฝ่ายจ้องมองไปยังลั่วเฟิ่งเหยา ท่านป้าลู่กำลังนั่งสนทนากับหญิงสาวอยู่ห่างออกไป ท่าทางทั้งจริงจังและเคร่งขรึม เกรงว่าตอนนี้คงเริ่มเรียนรู้และจดจำธรรมเนียมปฏิบัติต่างๆ แล้ว“เจ้ากำชับแล้วใช่หรือไม่ว่าอย่าได้เอ่ยถึงการหมั้นหมายใดๆ”“พ่ะย่ะค่ะ”“ท่าทีของตระกูลหวังเล่า”“หลังมีข่าวลือแพร่ออกไปดูเหมือนตระกูลหวังจะโกรธขึ้งไม่น้อย แต่ก็ยังมาเคารพศพของใต้เท้าเซี่ยเฟิ่งสิงพ่ะย่ะค่ะ”“พี่รอง?”“หลายวันมานี้คนขององค์ชายรองถูกส่งออกไปนอ

“ข้าคือคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย ไม่ว่าเติบโตมาจากนอกหรือในเมืองหลวง ฐานะของข้าก็คือคนตระกูลเซี่ย” นางกล่าวเสียงเรียบ“คุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ยมีเพียงคนเดียวก็คือหลานสาวของข้า” หย่งอันโหวกล่าวด้วยน้ำเสียงโกรธขึ้ง“แต่ฮูหยินเอกของจวนตระกูลเซี่ยมีเพียงคนเดียวคือท่านแม่ของข้า ก่อนหน้านี้ไม่รู้ว่ามีข้าอยู่ก็แล้วไป แต่ตอนนี้ข้ากลับมาแล้วด้วยศักดิ์ อายุ ฐานะ ข้าเซี่ยเฟิ่งเหยา ก็คือคุณหนูใหญ่ตระกูลเซี่ย”“จวนนี้น้องสาวของข้าดูแลมามากกว่าสิบปี ผู้คนล้วนยกย่องให้เกียรตินาง...”“ทุกคนในเมืองหลวงล้วนเรียกนางว่าหวังซื่อเพราะให้เกียรติ ถึงอย่างนั้นนางก็ไม่ใช่ฮูหยินเอก ข้าเองยังคงต้องเรียกนางว่าอี๋เหนียง และที่นี่ก็คือจวนอัครมหาเสนาบดี มิใช่จวนหย่งอันโหวของตระกูลหวัง หรือเรื่องนี้ข้าก็เข้าใจผิดเช่นกัน แต่งเข้าในจวนในฐานะอนุ แต่ตระกูลเดิมก็ยังสามารถเข้ามาชี้ไม้ชี้มือได้? นับว่าข้าได้เปิดหูเปิดตาแล้ว...” เซี่ยเฟิ่งเหยากล่าวเสียงเรียบ“เจ้า!...เด็กไม่รู้ที่ต่ำที่สูง!”“นี่มันเรื่องอะไรกัน...”ผู้ที่ก้าวเข้ามาก็คือหวังซื่อ นางเพิ่งออกมาเพราะเข้าไปด้านในเพื่อช่วยดูแลเซี่ยจิ้ง “พี่ใหญ่ พี่สะใภ้ พวกท่านมาถึงตั้ง