All Chapters of ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร: Chapter 51 - Chapter 60

มองดูอกอิ่มกระเพื่อมไหวไปกับจังหวะ ใบหน้างดงามแดงก่ำด้วยความรัญจวนจอมมาก็ยิ่งฮึกเหิม เขาแยกเรียวขาของหญิงสาวออกกว้าง จากนั้นประชิดกายแกร่งลงไปหา สะโพกสอบบดเบียดส่ายไหว ทำให้ซุ่ยเหลียนครางเสียงหวาน ยิ่งนางส่งเสียงเขาก็ยิ่งได้ใจ กดเอวสอบบดขยี้ความอ่อนนุ่มของนางอย่างไม่ปรานีมือใหญ่สอดเข้าไปใต้สะโพกยกนางให้ตอบรับจังหวะขยับไหว กายแกร่งกระทั้นเข้าหาหญิงสาวหนักหน่วงขึ้น สองเสียงครางพร่าด้วยความรัญจวนความวาบหวามพลุ่งพล่านจนไม่อาจหยุด ร่างกายของทั้งสองสั่นสะท้านไปด้วยความเต็มตื้น ซุ่ยเหลียนยกแขนทั้งสองข้างขึ้นกอดก่าย ในยามที่ร่างสูงเอนลงมาหานาง มือเล็กเลื่อนขึ้นไปกอบกุมสะโพกของเขาอย่างใจกล้า กระทั่งนางหยัดเอวอ่อนของตนตอบสนองเขาอย่างถึงแก่นความระยิบระยับพริบพรายระเบิดพร่าง จอมมารกายสั่นสะท้าน เขาส่งเสียงคำรามด้วยความรัญจวนออกมาดังลั่น ความหฤหรรษ์ที่ได้รับมากมายทะลักล้น เอวสอบหมุนวนกระทั้นเข้าหานางอีกหลายคราซุ่ยเหลียนเองก็ไม่ยอมพ่ายแพ้ นางกอดรัดร่างแกร่งแน่น ขยับเอวอ่อนพลิ้วไหวตอบสนอง จุมพิตลึกล้ำของคนทั้งสองเต็มไปด้วยความหวานล้ำ ดวงตาสานสบดวงตา สองแขนกอดรัดกันและกันไม่ยอมคลายซุ่ยเหลียนไล้จ

“ข้าไปดูรอบๆ แล้ว ในระยะห้าลี้ทางทิศตะวันออกมีเมืองตงฉวนที่นั่นมีโรงเตี้ยมตระกูลหวัง อาหารคาวหวานที่นั่นนับว่ารสชาติดีขอรับ ส่วนทางทิศเหนือเมืองหน่วนเฟิงมีหอวิหคเหิน ไก่อบใบบัวที่นั่นขึ้นชื่อว่าเลิศรส ส่วนทางใต้เมืองต้าซาน ลูกพลับในสวนของตระกูลหลิวกำลังเหลืองอร่าม”ได้ยินถึงเรื่องลูกพลับ ดวงตาของซุ่ยเหลียนพลันทอประกาย นางหันขวับไปมองจอมมาร ใบหน้างดงามเผยรอยยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น“เอาละเจ้าไปได้แล้ว ข้าจะไปค้างคืนที่เมืองต้าซานสักสองวัน มีอะไรจะเรียกเจ้าอีกที”“ขอรับ”หลังจากที่ปีศาจนอกจากไปซุ่ยเหลียนก็นิ่วหน้า “เรากลับมาที่นี่ไม่ได้หรือเจ้าคะ”“ทำไมหรือ”“ข้าชอบอี้เหรินซานแห่งนี้” นางมองออกไปยังขุนเขาน้อยใหญ่เบื้องล่าง แม้ที่นี่ไม่มีทางเข้าออก เพราะจอมมารเช่นเขาชอบความเป็นส่วนตัวที่สุด เขาเลือกสถานที่แห่งนี้เพราะไม่อยากถูกรบกวนนางเองก็ตระหนักดี ที่สำคัญนางเองก็ชอบมองดูปุยเมฆที่ปกคลุมไปทั่วทั้งหุบเขาที่สุด“ท่าน...พาข้าไปแล้วครู่หนึ่งแล้วเรากลับมาที่นี่ดีหรือไม่เจ้าคะ”จอมมารมองนางครู่หนึ่งจากนั้นจึงพยักหน้า “เช่นนั้นก็ได้ เราไปกันเถิด”เขาพานางเหินกายครู่หนึ่งก็ถึงเมืองต้าซานแล้ว ท

ซุ่ยเหลียนชะงัก นางมองไปยังคนที่พูดพล่ามโดยไม่สนใจจะหันมามองนาง มือน้อยทั้งสองข้างไม่อาจขยับ ทำได้เพียงจ้องมองแผ่นหลังของจอมมารนิ่ง แม้กระทั่งเสียงของตัวเองก็หาไม่พบ ไม่รู้ว่าต้องตอบประโยคนั้นเช่นไร“เจ้าว่านางเป็นเช่นไร”“นาง...งดงามมากเจ้าค่ะ”เมื่อเขาเห็นนางเป็นสาวใช้ นางก็จะทำตัวเยี่ยงสาวใช้ มือน้อยขัดถูไปตามแผ่นหลัง เขาถามมานางก็ตอบออกไป“ฟังดูน้ำเสียงของเจ้าไม่ใคร่จริงใจเลย แต่ช่างเถิดเจ้าว่านางงดงามก็คงเป็นเช่นนั้น ความจริงข้ารู้สึกถูกชะตากับนางยิ่งนัก นางจิตใจดียิ่งนัก เพิ่งได้พบกันคราแรกนางกลับต้อนรับขับสู้ข้าเป็นอย่างดี”ซุ่ยเหลียนเม้มปากแน่น ดวงตาของนางแดงก่ำเพราะกำลังสะกดอารมณ์ นางไหนเลยจะรู้ว่าดวงตาของนางบางคราก็เปลี่ยนเป็นสีแดงวาบขึ้นเลือดของจอมมารในกายอรชรพลุ่งพล่าน จนแม้กระทั่งผู้เป็นเจ้าของเองก็ยังรู้สึกได้ แต่กระนั้นเขาก็ยังกล่าวประโยคยั่วเย้าให้นางแสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมาจอมมารหันกลับมามองนางช้าๆ คิ้วเข้มเลิกขึ้นสูง ดวงตาของเขามองไปยังหน้าต่าง “เจ้ากระหายแล้วหรือ ฟ้ายังไม่มืดเลย” มือใหญ่ยื่นออกมา “มาสิเร็วหน่อย ข้าอยากไปพบคุณหนูหลิวแล้ว...”เส้นความอดทนของซุ่ยเหล

ไม่นานยอดฝีมือชุดรัดกุมก็เปิดประตูเข้ามา พวกเขาผงะเล็กน้อยที่เห็นชายหนุ่มตรงหน้ายังคงนั่งดื่มชาด้วยความเยือกเย็น ที่สำคัญเบื้องหลังยอดฝีมือเหล่านั้น ยังมีหลิวซวงซวงที่หมายครอบครองในสิ่งที่นางไม่มีวันได้“มาทางไหนรีบกลับไปทางนั้น นางกำลังหลับอยู่หากกล้าทำให้นางตื่น ก็อย่าหาว่าข้าไร้ปรานี” จอมมารส่งเสียงออกมาโดยไม่ต้องขยับปาก พลังกดดันขุมหนึ่งทำให้เหล่ายอดฝีมือที่หลิวซวงซวงส่งมาไม่อาจขยับ“ท่านเป็นใคร” หลิวซวงซวงเหงื่อซึมออกมา “สตรีนางนั้นไม่มีสิ่งใดเทียบข้าได้ หากท่านต้องการสิ่งใด ข้าย่อม...”“ข้าต้องการให้เจ้าไสหัวไปก่อนที่ข้าจะเปลี่ยนใจ หาไม่...” จอมมารลุกขึ้นยืนช้าๆ ก้าวมายังประตูหน้าซึ่งเหล่ายอดฝีมือยังไม่อาจเข้าไปด้านใน“พี่อู่เยี่ย” เสียงพึมพำดังขึ้นทำให้จอมมารสะดุ้ง เขาโบกมือคราหนึ่งประตูห้องก็ปิดลง ร่างสูงรีบก้าวเข้าไปยังหน้าเตียง“ข้าทำเสียงดังจนเจ้าตื่นหรือ”“เสียงใครหรือเจ้าคะ ข้าเหมือนได้ยินเสียงคนสนทนากัน ท่านสนทนากับผู้ใดหรือ”นางยังไม่ลืมตาแต่กลับพิงร่างเข้าหาเขา ทันทีที่กลิ่นอายของเขาใกล้เข้ามา จอมมารอมยิ้มด้วยความเอ็นดู เขามองดูท่าทีงัวเงียของนางแล้วอดที่จะลูบหลังลูบไห

ซุ่ยเหลียนครางเสียงสั่น รับรู้ตัวตนของเขาผ่านการรุกรานที่เกินกว่าที่นางจะจินตนาการท่อนขาแกร่งค่อยๆ เลื่อนท่อนขาอ่อนนุ่มของนางให้เปิดออก สะโพกผายถูกยกขึ้นในยามที่เขาขยับเอวสอบเข้าหานางอย่างหนักหน่วงด้วยท่วงท่าที่น่าอายนี้ กลับให้ความรู้สึกลึกล้ำ และรัดรึง กระทั่งซุ่ยเหลียนอ่อนระทวยด้วยความซาบซ่าน หญิงสาววางสองแขนลงบนเบาะนอน ยกสะโพกตอบสนองเขา อกอิ่มรับรู้การกอบกุม กระทั่งมืออีกข้างที่สอดขึ้นมายังใบหน้า มีกลิ่นเลือดอันหอมหวานที่ทำให้นางหลุดควบคุม“เร็วเข้า” เขาเร่งเสียงพร่า ดังนั้นนางจึงได้แต่อ้าปากรับเลือดเข้าไปด้วยความกระหายพร้อมๆ กันกับช่วงที่นางไล้เลียปลายลิ้นเข้ากับข้อมือจอมมาร เอวสอบของเขาก็กระทั้นเข้าหานางอย่างไร้ปรานี ความเสียวซ่านลึกล้ำ ทำให้ซุ่ยเหลียนส่งเสียงหวีดหวาน นางถูกเขาหลอมละลายด้วยความกระสัน ความร้อนรุ่มจากกายแกร่งแผดเผาจนนางไม่อาจปฏิเสธเมื่อดื่มเลือดเข้าไปเล็กน้อยนางจึงปล่อยมือ เพียงเพื่อที่จะได้หมุนกายกลับมาหา แต่ถึงอย่างนั้นจอมมารกลับสอดแขนเข้ากับเอวอ่อน บีบให้นางยกสะโพกขึ้น ไม่ยอมให้นางหันกลับมา“พี่อู่เยี่ย ข้าอยากกอดท่าน”“เปลี่ยนใจแล้วหรือ มิใช่ชอบให้ข้าทำจาก