ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

อันซุ่ยเหลียนคล้ายไม่เป็นตัวของตัวเอง แม้ในใจหวาดกลัว เมื่อมองเห็นแล้วว่าเท้าของอีกฝ่ายหาได้แตะพื้นไม่ สตรีตรงหน้าในยามนี้กำลังลอยตัวอยู่เหนือพื้นดิน!!ใช่นางมองไม่ผิดอย่างแน่นอน...มือน้อยยื่นออกไปรับกลุ่มแสงสีส้มอย่างไม่รู้ตัว และทันทีที่นางแตะโดน เจ้าแสงสีส้มนั้นก็ซึมเข้าไปยังใจกลางฝ่ามืออันซุ่ยเหลียนกายอุ่นวาบ ความทรงจำทั้งหมดหลั่งไหลเข้ามาราวกับสายน้ำ ความร้อนวูบวาบในกาย ส่งผลให้นางเซวูบ จากนั้นไม่นานร่างอรชรก็ส่องประกายสีส้มออกมา แม้แต่ดวงตาก็เปลี่ยนมาเป็นราบเรียบราวกับเป็นคนละคน“ข้าน้อยซุ่ยเหลียนคารวะภูตแห่งพฤกษาเจ้าค่ะ”“ลุกขึ้นเถิดเจ้าภูตบุปผาตัวน้อย ได้เวลาที่เจ้าต้องช่วยงานเทพธิดาบุปผาผู้เป็นนายแห่งเราแล้ว”ดวงตาราบเรียบเงยขึ้นสบตากับอีกฝ่าย “ข้าน้อยต้องทำเช่นไรเจ้าคะ”“ชะตาของเจ้าผูกติดกับจอมมารแห่งซีเปียนซึ่งหนีมายังโลกมนุษย์ เขาถือครองศิลาชั่วนิรันดร์ของเทพมังกร ชะตาชีวิตของเขาเต็มไปด้วยความกระหายการเข่นฆ่า สงครามที่เขาเลือกจะก่อขึ้น จะส่งผลต่อชีวิตผู้บริสุทธิ์มากมาย มีเพียงเจ้าที่เข้าใกล้เขาได้”กริชสีดำถูกยื่นออกมาตรงหน้า “กริชนี่ เจ้าจงรับไป”อันซุ่ยเหลียนยื่นมือออก

เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่าอันซุ่ยเหลียนขี่ม้าเป็น ยังมี...เขาไม่เคยเห็นนางมีของมีค่าติดตัว แล้วนางเอาเงินจากไหนมาซื้อม้าถึงสองตัว“แม่นางอัน” ซางหยางทนไม่ไหวอีกแล้ว“ข้าพอมีเครื่องประดับ คราแรกไม่เอาออกมาใช้เพราะเกรงศัตรูจะหาตัวเราพบ ตอนนี้นับว่าไม่เป็นไรแล้ว ยังมี...ข้าก็ยังเป็นอันซุ่ยเหลียนคนเดิม หากท่านสงสัย ใช่ เกาอู่เยี่ยเคยส่งจดหมายมาบอกข้าจริงถึงแผนการของเขา ทั้งเส้นทางและจุดรวมพล”นางตัดสินใจบอกออกไปแบบนั้น หากบอกว่านางใช้จิตสัมผัสของการเป็นภูต สื่อสารกับภูตด้วยกัน กระทั่งล่วงรู้เส้นทาง มีหรือซางหยางจะเชื่อ ดังนั้นนางจึงพูดให้เขาฟังในสิ่งที่มนุษย์สามารถเชื่อถือได้เท่านั้นเพียงแต่...นางกำลังสับสนกับความคิดของตัวเอง ดังนั้นจึงไม่รู้ตัวเลยว่ายามปกติ นางมักจะเรียกชายหนุ่มอีกคนว่า ‘พี่อู่เยี่ย’ หาใช่ ‘เกาอู่เยี่ย’ ไม่กระทั่งข้ามหุบเขาเอ้อซานได้สำเร็จ อันซุ่ยเหลียนนำทางซางหยางมุ่งหน้าเข้าไปในป่าสนโดยไม่หยุดพัก การที่นางพาเขาเดินทางต่อ แทนที่จะมุ่งหน้าเดินไปยังทิศทางของหมู่บ้านหย่งชุน ยิ่งทำให้ซางหยางเริ่มรู้สึกสงสัยมากขึ้นหากแต่ไม่นานทั้งสองก็หากองกำลังของเกาอู่เยี่ยพบ ดังนั้นชายหนุ่ม

แม้อยู่ในกระโจมที่พักของเกาอู่เยี่ย แต่ถึงอย่างนั้นอันซุ่ยเหลียนกลับไม่ได้พบเขาบ่อยนัก ทั้งนี้ก็เพราะกองทัพของเขากำลังจะเคลื่อนพลเข้าไปใกล้เมืองหลวงมากขึ้นเมื่อคืนซางหยางลอบเข้ามาพูดคุยกับนางครู่หนึ่ง ดังนั้นนางจึงรู้ว่านอกจากทัพของเกาอู่เยี่ยที่รั้งอยู่ที่นี่แล้ว ยังมีอีกสองทัพของตระกูลเกาที่กำลังเคลื่อนเข้าไปล้อมรอบเมืองหลวงภายใต้ความร่วมมือของนายกองและอัครมหาเสนาบดีซึ่งเป็นคนตระกูลเกา บัลลังก์แคว้นเทียนเฉาย่อมไม่มีทางตกเป็นขององค์ชายรองซางเยว่ไปได้ที่สำคัญไปกว่านั้น นางเองก็เพิ่งรับรู้ว่าแม้แต่ฮ่องเต้เองก็ทรงทราบ ทั้งยังหมายพระทัยที่จะกำจัดอิทธิพลของตระกูลฟางตั้งแต่แรก“พี่อู่เยี่ย”อันซุ่ยเหลียนยิ้มกว้าง เมื่อมองเห็นชายหนุ่มเดินกลับเข้ามาในกระโจมที่พักหลายวันมานี้นางกับเขาแทบจะไม่ได้พูดคุยกันเลย มองเห็นดวงตาเหนื่อยล้าและสภาพมอมแมมของเขา อันซุ่ยเหลียนเองก็หัวใจไหววูบ“เบื่อหรือไม่ ตั้งแต่มาเจ้าไม่ได้ออกไปไหน ข้าเองก็ไม่ได้มาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าเลยสักครา พรุ่งนี้กำลังพลชุดสุดท้ายจะออกเดินทาง ข้าให้คนเตรียมรถม้าให้แล้ว เจ้าไปพร้อมพวกเขาเลยก็แล้วกัน”“ซางหยางเล่าเจ้าคะ”ชายหนุ่มเลิก

สิ้นเสียงนั้นอันซุ่ยเหลียนพลันหลับตาลง ก่อนหมุนกายเดินกลับเข้าที่พัก ซึ่งครานี้ไม่ใช่กระโจมเช่นเคย ที่นี่คือคฤหาสน์ซึ่งตั้งอยู่ติดกับกำแพงเมืองใต้คฤหาสน์หลังนี้มีทางลับซึ่งลอดเข้าไปใต้กำแพงเมือง อีกทั้งยังทอดยาวเข้าไปยังทะเลสาบในอุทยานหลวง ทะเลสาบที่ครั้งหนึ่งนางกับฟางชิงเหลียนเคยยืนพูดคุยสนทนาอันซุ่ยเหลียนเม้มปาก พร้อมกับใคร่ครวญทุกอย่าง กระทั่งมั่นใจว่านางตัดสินใจถูกต้องแล้ว ดังนั้นจึงเดินกลับไปยังห้องพัก พร้อมกับร้องขอน้ำร้อนให้ส่งเข้าไปในห้องเกาอู่เยี่ยประหลาดใจเล็กน้อย เพราะทันทีที่เดินเข้าไปในห้อง เขาก็ได้กลิ่นกำยานหอมที่ทำให้ผ่อนคลาย กระทั่งก้าวเดินเข้าไปยังหลังฉากกั้นเขาก็ลมหายใจสะดุดโฉมสะคราญในชุดตัวในสีขาวบางเบา ผมยาวดำขลับสยายเต็มแผ่นหลัง พลิ้วไหวหยอกล้อกับท่อนแขนกลมกลึงนวลเนียนที่โผล่พ้นแขนเสื้อที่ถูกดึงขึ้น ในยามที่นางไล้มือลงไปยังน้ำอุ่นในถัง“ได้ยินว่าเจ้าตามหาข้า”อันซุ่ยเหลียนหันมาหาเขาช้าๆ ใบหน้างดงามผุดผาดทำให้หัวใจของเกาอู่เยี่ยเต้นระทึก ภาพนิมิตหนึ่งปรากฏขึ้นอย่างคาดไม่ถึง ทำให้ลมหายใจของเขาสะดุด กระทั่งเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว“ได้ยินว่าคืนนี้ท่านจะลงมือ”“

“ไปที่เตียง”เขากระซิบด้วยใบหน้าเครียดขึง พร้อมกันนั้นก็อุ้มนางขึ้นด้วยท่าทางเดิม ทำให้อันซุ่ยเหลียนต้องรีบหนีบท่อนขา เพื่อกอดรัดเอวสอบเนื่องจากกลัวตกจุมพิตอ่อนโยนประทับลงมาอีกครั้ง และนางก็ตอบสนองเขาด้วยความเต็มใจ ล่วงรู้ว่าทุกอย่างกำลังจะเกิดขึ้น ตระหนักดีว่านี่มิใช่สิ่งที่ดำเนินไปเพียงเพราะความรู้สึกผิดในใจร่างเปียกปอนทั้งสองไม่ผละห่าง แม้ในยามที่เกาอู่เยี่ยก้าวขึ้นเตียง เขาใช้เข่าทั้งสองข้างวางบนเบาะนุ่ม จากนั้นก็วางร่างอรชรลงโดยมีเขาคร่อมตาม“ซุ่ยเหลียน ยอดรักของข้า” เกาอู่เยี่ยกระซิบ พร้อมกับทิ้งตัวลงทาบทับนางทั้งตัวอันซุ่ยเหลียนแอ่นอกขึ้นหาเขา สองมือไขว่คว้า จุมพิตยังคงเร่าร้อนและเรียกร้อง ราวกับกลัวว่าหากนางละจาก เขาจะหายตัวไปจนนางไม่อาจเอื้อมคว้ามือหยาบกร้านไล้ลงบนต้นขา กระทั่งแตะต้องในจุดที่แม้แต่นางเองยังหน้าแดงหากต้องสัมผัส เขาเลื่อนกายขึ้นสบตากับนาง จากนั้นค่อยๆ จุ่มจ้วงปลายนิ้วลงไปเพื่อสำรวจความชุ่มชื้น“ชู่ว” เขาแตะริมฝีปากลงยังข้างแก้ม เมื่อได้ยินเสียงนางสูดลมหายใจเข้าลึก เสียงครวญหวานแว่วยังคงหลุดรอด จากนั้นเขาจึงจุ่มจ้วงลึกขึ้น พร้อมกันนั้นก็กดจุมพิตลงไปหยุดเสียง