All Chapters of ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร: Chapter 11 - Chapter 20

“ซุ่ยเหลียน”“เจ้าคะ”“เจ้าชอบข้าหรือไม่”“เอ๋” นางมองเขาด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยคำถาม“ข้าหมายถึง แม้ผู้อื่นจะเกลียดชังข้า ไม่เชื่อใจในตัวข้า เจ้าจะยอมอยู่ข้างข้าและเชื่อใจข้าเพียงคนเดียวหรือไม่”เด็กสาวมองเขาคล้ายยังไม่เข้าใจนัก กระนั้นใบหน้าหล่อเหลาที่เคลื่อนเข้ามาใกล้ กลับสามารถล่อลวงนางเอาไว้ได้อย่างง่ายดาย“เจ้าบอกว่าแม้ไม่มีใครกล้าหมั้นหมายกับข้า เจ้าจะหมั้นหมายกับข้าเอง จำได้หรือไม่”เด็กสาวพยักหน้าอย่างเหม่อลอย ลมหายใจอบอุ่นวนเวียนรอบใบหน้า ส่งผลให้นางหน้าร้อนเห่ออย่างไม่ทราบสาเหตุ รู้แต่เพียงว่านางหาได้รังเกียจเขาไม่หยกมังกรดำถูกคล้องลงไปเหนือศีรษะ ลากลงมาตามเส้นผมยาวสลวย กระทั่งมือใหญ่วางหยกชิ้นนั้นลงยังตำแหน่งกลางอก“พี่อู่เยี่ย” นางเงยหน้าเรียกเขาเป็นเชิงถาม“ของหมั้น” เขายิ้มให้นางด้วยดวงตาอ่อนโยน “สัญญากับข้า หากข้ายังไม่กลับมาจากชายแดน หลังปักปิ่นเจ้าจะไม่หมั้นหมายและห้ามมีใจให้ผู้ใดนอกจากข้า”“ท่านไปนานเลยหรือเจ้าคะ”“สองปี”นางมีสีหน้าผิดหวังเล็กน้อย “เช่นนั้นก็ไม่ได้มาร่วมงานปักปิ่นของข้าจริงๆ”ปิ่นปักผมหยกถูกยื่นมาให้นาง “ข้าให้ นี่เป็นของที่ข้าใช้เงินเบี้ยหวัดของตั

มือน้อยเริ่มเลื่อนต่ำลงไป แต่เกาอู่เยี่ยกลับคว้ามือของนางเอาไว้ได้ทัน“ชู่ว ไม่ได้ ยังไม่ได้ ซุ่ยเหลียนเด็กดี”เสียงของเขาเต็มไปด้วยความทรมานไม่ต่างจากนาง เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้น เพราะปลายนิ้วเล็กเรียวปัดไปโดนกับความแข็งขึงเกาอู่เยี่ยครางเสียงพร่า ก้มลงจุมพิตลึกล้ำเป็นการเตือนมือใหญ่เลื่อนกางเกงเด็กสาวลงต่ำ ไล้ฝ่ามือลงไปสำรวจความชุ่มชื้น ขณะที่เลื่อนริมฝีปากลงครอบครองความนุ่มนิ่มอวบหยุ่นที่เริ่มเต่งตึงข้อมือน้อยถูกพันธนาการอีกครั้ง แต่ครานี้ความต้องการของเขามีเพียงกางเกงบางๆ ขวางกั้นกับความชุ่มชื้นของนางอย่างหมิ่นเหม่ยิ่งในยามที่เขาใช้มืออีกข้างสอดเข้ากับสะโพกเล็กเนียนมือ ยกตัวนางให้ความชุ่มชื้นสัมผัสบดเบียดแนบชิด เขาก็ยิ่งส่งเสียงคำรามออกมาอย่างลืมตัวทั้งสองส่งเสียงครางพร้อมกับลมหายใจที่ติดขัด ในยามเอวสอบขยับไหวเป็นจังหวะราวกำลังร่วมรัก เขาไม่ได้สอดลึกแต่สัมผัสกลับชัดเจนกว่าเมื่อครู่ความร้อนเร่าของจังหวะทำให้ทั้งสองแทบขาดใจ แต่กลับยังคงมีบางอย่างขวางกั้น ทำให้ทุกอย่างไม่อาจเติมเต็มอันซุ่ยเหลียนส่งเสียงเว้าวอน นางยื่นหน้าขึ้นมาจุมพิตเรียกร้องให้เขาปลดปล่อยความทรมานนี้แต่เพราะร่างขอ

เกาอู่เยี่ยยิ้มกว้างหลังจากพับจดหมายเข้าไปในอกเสื้อ เขาให้คิดถึงใบหน้าน้อยๆ ที่เงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสดใส เรียวคิ้วมุ่นลงเป็นเชิงถาม ในยามที่ไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูดหนึ่งปีมาแล้วหลังจากที่เขาจากมา ทุกวันเขายังคงคิดคำนึงถึงนางอยู่เสมอ แม้ว่าการดำเนินการอย่างลับๆ จะเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เพราะทุกย่างก้าวนั้นเต็มไปด้วยอันตรายเรื่องการตระเตรียมไพร่พล รวมไปถึงเส้นทางการเคลื่อนทัพที่ต้องทำอย่างระมัดระวัง เนื่องจากไม่ต้องการให้คนของตระกูลฟางไหวตัวทัน“จะปักปิ่นแล้วสินะ คงจะเป็นเดือนหน้า”ด้วยจดหมายใช้เวลาเดินทางนานกว่าที่ควร ดังนั้นหากเขาคำนวณดูแล้ว อันซุ่ยเหลียนคงจะปักปิ่นเดือนหน้านี้ นึกถึงที่นางบอกว่ามีผู้อาวุโสท่านหนึ่งมอบปิ่นที่จะใช้ในวันงาน รอยยิ้มหล่อเหลาพลันกว้างขึ้นอีกเขาไหนเลยจะไม่รู้ว่าคนผู้นั้นคือผู้ใด หากไม่ใช่ฮ่องเต้องค์ปัจจุบันจะเป็นผู้ใดไปได้เล่า เพราะก่อนหน้านี้เขายังยืนยันกับอีกฝ่ายไปแล้วว่าต้องเป็นอันซุ่ยเหลียน ฐานะหรือความเหมาะสมเขาไม่แยแสทั้งสิ้น‘ชั่วชีวิตนี้กระหม่อมไม่เคยปรารถนาสิ่งใดอย่างจริงจัง ทุกอย่างกระหม่อมล้วนมีพร้อม ตระกูลเกามอบทุกอย่างตราบที่บุรุษผู้หนึ

คราแรกนางมิได้ตั้งใจจะโอ้อวด หรือทำท่าอวดข่มผู้อื่น เพียงแต่นางเคยช่วยเกาฮูหยินรับหน้าแขกผู้มาเยือนก่อนหน้านี้หลายครั้งดังนั้นการที่นางสั่งความบ่าวไพร่ให้ยกน้ำชาและของว่าง รวมไปถึงให้คนไปแจ้งนายหญิงของจวนแม่ทัพนั้น ท่าทีจึงดูเป็นธรรมชาติยิ่ง“เหลียนเอ๋อร์มีแขกมาหรือ”เสียงสองเสียงประสานกันดังเข้ามา อันเฟิ่งเซียนและเกาหยางซุ่นเดินเข้ามาในห้องโถง ทั้งสองยังคงสนิทสนมกันดี แม้ว่าจะเติบโตล่วงวัยขึ้นมาก“พวกเจ้าเสียงดังอะไรกัน แขกมาเยือนไยจึงโหวกเหวกน่าขายหน้า” เกาฮูหยินก้าวออกมา อันซุ่ยเหลียนรีบเข้าไปประคองนางเดินเข้ามานั่งลง“เหลียนเอ๋อร์เด็กดี ลำบากเจ้าแล้วกำลังจะกลับแล้วแท้ๆ”“ไม่เลยเจ้าคะท่านป้า แม้นางฟางบอกว่านำของคารวะมามอบให้ท่านแทนมารดา ข้าเห็นว่าท่านป้าเพิ่งพักผ่อนจึงเชิญนางเข้ามาก่อน”“เด็กดี” เกาฮูหยินลูบแก้มหญิงสาวด้วยท่าทีรักใคร่เอ็นดู นางมองไปยังแม่นางน้อยผู้มาเยือน จากนั้นจึงพยักหน้ารับในยามที่อีกฝ่ายย่อกายคารวะด้วยท่าทีอ่อนช้อย“เช่นนั้นข้าขอตัวกลับนะเจ้าคะ ท่านป้าจะได้สนทนากับแม่นางฟาง”“ที่ไหนกันเล่า เจ้ากลับแล้วผู้ใดจะช่วยป้ารับแขก อยู่ก่อนสักเดี๋ยวค่อยกลับ เจ้าก็ด้วยนะ

พิธีปักปิ่นของอันซุ่ยเหลียนจัดขึ้นอย่างเรียบง่าย รวมทั้งเชิญแขกเพียงไม่กี่คนที่สนิทสนมกันเป็นอย่างดี แต่ถึงอย่างนั้นประธานในพิธีกลับเป็นถึงอัครมหาเสนาบดี ดังนั้นตระกูลอันจึงนับได้ว่าเป็นตระกูลคหบดีที่คนทั่วทั้งแคว้นให้ความสนใจในงานพิธีเกาเทียนจินนำปิ่นปักผมมามอบให้อันซุ่ยเหลียน โดยเขาเป็นตัวแทนมาจากผู้อาวุโสสูงสุดของเกาอู่เยี่ย นำมันมามอบให้เพื่อให้หญิงสาวใช้ปักปิ่นรวบผมผู้อาวุโสสูงสุดดังกล่าวไม่ได้รับความกระจ่างว่าเป็นผู้ใด หากแต่เมื่อได้ยลปิ่นหยก หญิงสาวพลันรู้สึกว่าลวดลายบนตัวหยกช่างคล้ายคลึงกับหยกมังกรเหิน ซึ่งเกาอู่เยี่ยได้มอบให้นางมาก่อนมารดาของอันซุ่ยเหลียนยืนนิ่งอยู่เบื้องหลังบุตรสาว ซึ่งบัดนี้นั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้องโถง เรือนกายอรชรในชุดสีฟ้าสดใสดูแล้วงดงามราวกับเทพธิดา เรือนผมนุ่มสลวยหอมกรุ่นถูกปล่อยยาวลงเต็มแผ่นหลังหวีหยกตกทอดของตระกูลถูกส่งมาถึงมือ อันฮูหยินรับมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี“หวีหนึ่งให้ราบรื่นถึงปลายสุด” หวีหยกเลื่อนมาจดยังโคนผมด้านหลังลากลงไปจดปลาย“หวีสองผู้คนรักใคร่ปรานี” อีกครั้งที่เรือนผมดำสลวยถูกหวีจนสุดปลาย“หวีสามร่างกายแข็งแรงผ่องแผ้วแคล้