ซุ่ยเหลียน บุปผาในมือจอมมาร のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

อันซุ่ยเหลียนสอดสองมือขึ้นกอดแผ่นหลังกว้าง จากนั้นก็ลูบไล้สะเปะสะปะไปทั่ว ทั้งสองโผเข้าหากันด้วยจุมพิตอันเร่าร้อน ต่างคนต่างก็สัมผัสผิวกายของกันและกัน ท่ามกลางความร้อนรุ่ม แต่ถึงอย่างนั้นเกาอู่เยี่ยก็ควบคุมตัวเองได้ดีจนน่าตกใจผิดกับอันซุ่ยเหลียนที่ร้อนรุ่มจนลืมตัวในช่วงที่อารมณ์พุ่งสูง นางถึงกับยกท่อนขาเพรียวขึ้นกอดเกี่ยวเอวสอบ รั้งให้เขาแนบชิดนางมากขึ้น กระทั่งเกาอู่เยี่ยเองเกือบจะพลั้งเผลอ ยังดีที่เขาไม่เตลิดจึงไม่ได้ล่วงล้ำนางขึ้นมาจริงๆ ดังนั้นทั้งสองจึงยังคงรักษาตัวตนของกันและกันเอาไว้ได้ก้มลงมองสองแก้มแดงปลั่งด้วยความต้องการ เกาอู่เยี่ยเพียงเลื่อนจุมพิตลงต่ำ ใช้ปลายลิ้นร้อนจุ่มจ้วงปลดปล่อยนางอีกครั้ง และอีกครั้ง กระทั่งนางสุขสมจนสิ้นเรี่ยวแรง เขาจึงคว้ามือน้อยไปกอบกุมความต้องการที่แข็งขึงแทบระเบิดคราแรกอันซุ่ยเหลียนตกใจจนชะงัก ให้อย่างไรนางก็พยายามบิดมือหนี แต่เมื่อเงยขึ้นสบตาเว้าวอน นางกลับคล้อยตามเพื่อปลดปล่อยเขา มือเล็กกอบกุมกับความแข็งขึงร้อนรุ่ม มือใหญ่ที่ทาบทับลงไปบังคับให้นางออกแรงขยับเสียงครางแหบพร่าอย่างพึงพอใจ ทำให้อันซุ่ยเหลียนยิ่งรับรู้ว่าชายหนุ่มต้องการมากมายเพ

อันซุ่ยเหลียนไม่ปฏิเสธ มีเกาอู่เยี่ยหนุนหลังนางแล้วอย่างไรเล่า นางต้องกลัวว่าผู้อื่นจะคิดเช่นนั้นไปทำไมกัน ก็ในเมื่ออีกไม่ช้านางก็จะแต่งให้เขาอยู่แล้วความจริงจะอย่างไรย่อมเป็นความจริง นางเลือกที่จะรักษาน้ำใจคู่หมายของตัวเองและคนตระกูลเกา ด้วยการยืดอกรับ มากกว่าต้องมากังวลว่าผู้อื่นที่ไม่เกี่ยวข้องกับนางจะมองอย่างไรนางเพียงก้าวเดินเคียงข้างฟางชิงเหลียนไปเรื่อยๆ ในใจสงสัยอยู่ครามครันว่าอีกฝ่ายต้องการอะไร“สงสัยใช่หรือไม่ว่าเรื่องในวันนี้เป็นการจัดฉาก”ไม่คาดฟางชิงเหลียนกลับเอ่ยถึงเรื่องที่นางและเกาฮูหยินสงสัย อันซุ่ยเหลียนชะงักไปเล็กน้อย แต่เมื่อมองหน้าอีกฝ่ายที่ยิ้มน้อยๆ นางกลับยิ้มออกมาผู้อื่นกำลังหยั่งเชิง นางจะยอมให้อีกฝ่ายผิดหวังได้อย่างไร“จะว่าไปเรื่องนี้ไม่ช้าก็เร็วก็คงต้องเกิดขึ้นอยู่ดี จะว่าสงสัยก็คงไม่ผิด แต่ข้ากลับไม่ได้กังวลมากนัก พี่อู่เยี่ยเองก็เคยเล่าให้ฟังอยู่บ้างว่าตระกูลเกามีความสำคัญต่อราชสำนัก บางคราข้าอาจต้องติดตามท่านป้าไปไหนมาไหนเป็นครั้งคราว”“แม่นางอัน” ฟางชิงเหลียนเดินไปหยุดยังหน้าศาลาริมทะเลสาบขนาดเล็กกลางอุทยาน“บอกเจ้าตามตรงโดยไม่ปิดบัง ข้าถูกคนตระกูลฟาง

ในขณะที่คิดถึงอาจารย์หัวใจของนางเองก็ยิ่งเจ็บปวด แม้อีกฝ่ายจะคอยให้คำแนะนำดีๆ แต่ไม่มีเลยสักครั้งที่นางรู้สึกว่าอีกฝ่ายเป็นอาจารย์ที่หวังดีต่อนางจากใจทุกเรื่องที่อีกฝ่ายแนะนำ ล้วนแล้วแต่เกี่ยวข้องกับตระกูลฟางและตระกูลเกาทั้งสิ้น ไม่มีครั้งไหนเลยที่จะเพื่อตัวนางเอง...ม้าเร็วควบมาจากชายแดนพร้อมข่าวไฟสงครามที่กำลังปะทุ เผ่าหูเคลื่อนทัพเข้าประชิดชายแดน รองแม่ทัพต้องรั้งอยู่เพื่อรักษาชายแดนตระกูลเกาเริ่มมีการเคลื่อนไหว เกาอู่เยี่ยที่ประจำยังชายแดนส่งม้าเร็วมาหาบิดา พร้อมกันนั้นก็ส่งสาส์นขึ้นกราบทูลฮ่องเต้ทันทีที่ทรงทราบข่าวการศึกฮ่องเต้ก็ทรงประชวร เหล่าขุนนางต่างก็เคร่งเครียด ฟางกุ้ยเฟยที่เฝ้าพระอาการไม่ห่างพระวรกายมีพระพักตร์อ่อนล้าหมอหลวงที่ทำหน้าที่อย่างรัดกุมเองก็สีหน้าไม่ใคร่จะดี ทำให้หลายฝ่ายต่างก็คาดเดาไปต่างๆ นานาฮ่องเต้ทรงมีพระราชโอรสสามพระองค์ องค์ชายใหญ่ซางหยางทรงถูกจองจำในวังเย็นองค์ชายรองซางเยว่ทรงรั้งอยู่ในวังหลวง ทั้งยังมีอิทธิพลตระกูลฟางหนุนหลังองค์ชายสามซางหยุนยังทรงพระเยาว์ แม้มีอิทธิพลตระกูลจูและตระกูลหลินคอยเกื้อหนุน กระนั้นกลับยังมีความเป็นไปได้น้อยที่จะทรงถูกเ

หญิงสาวเริ่มรู้สึกไม่ดี เพราะการสนทนาที่พยายามหักเหนางให้สนใจในตัวองค์ชายใหญ่ซางหยางอย่างกะทันหันนี้“เสด็จพี่มีสหายน้อยคนนัก วันนี้ได้พบแม่นางอัน นับเป็นวาสนายิ่ง ข้าเองก็มีสหายเพียงแต่ไม่สะดวกจะพาเข้าวังหลวง ชิงชิงเจ้าสนิทกับแม่นางอัน หากเข้าวังหลวงไปก็อย่าลืมพานางแวะเข้าไปร่วมคัดอักษรกับเสด็จพี่เป็นอย่างไร”ฟังดูเหมือนเป็นความหวังดี หากแต่ความเหมาะสมกลับถูกมองข้าม อันซุ่ยเหลียนนั่งเงียบอยู่นาน กระทั่งเป็นองค์ชายใหญ่ที่ลุกขึ้นมาเอ่ยว่าคงไม่เหมาะสม และนั่นทำให้องค์ชายรองท่าทางราวกับเพิ่งนึกขึ้นได้ในที่สุดกว่าที่อันซุ่ยเหลียนจะปลีกตัวออกมาได้ ทั้งสี่คนก็นั่งสนทนากันนานกว่าครึ่งชั่วยามฟางชิงเหลียนมองนางด้วยสายตาลุแก่โทษ ทั้งยังบอกนางว่าต้องการนัดพบเพื่อบอกเรื่องสำคัญในวันหลัง“สำคัญจริงๆ เกี่ยวพันกับเรื่องที่ตระกูลฟางต้องการทำลายตระกูลอันด้วย อย่าให้เรื่องนี้รู้ไปถึงตระกูลเกา ฟางกุ้ยเฟยโหดเหี้ยมเพียงใดเจ้าเองก็คงเคยได้ยิน ข้าเกรงว่าบิดาของเจ้าจะไม่ปลอดภัย เรื่องนี้ข้าจะ...”“ชิงชิงเจ้ากลับพร้อมข้าเลยก็แล้วกัน”องค์ชายรองส่งเสียงมาจากเบื้องหลัง ทำให้ฟางชิงเหลียนได้แต่ทำหน้าจนใจ นางสบต

มองดูบ้านหลังเล็กที่แม้แต่หลังคาก็ไม่อาจกันฝน เจ้าขอทานพลันถอนหายใจออกมา เขาวางรถลากลงยังมุมหนึ่งของผนัง จากนั้นจึงเดินอ้อมไปยังห้องที่เคยเป็นห้องโถงป้ายวิญญาณสามอันตั้งอยู่ ฝุ่นหนาจับเกาะเพราะไม่เคยมีคนเข้ามาทำความสะอาดนานแล้ว“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ากลับมาแล้ว”เสียงขยับกุกกักทำให้ชายหนุ่มต้องรีบกลบเกลื่อนความเศร้าหมอง เขาเดินกลับมายังรถลากยังมุมผนัง จากนั้นจึงเปิดผ้าคลุมขึ้น“เจ้าติดหนี้ชีวิตข้าครั้งหนึ่งแล้ว”“องค์ชายใหญ่” อันซุ่ยเหลียนมองเขาด้วยใบหน้างุนงง ดวงตาคู่งามกวาดมองไปรอบๆ กระทั่งหยุดที่ใบหน้าเลอะเทอะและเสื้อผ้ามอมแมม“ท่าน...” เป็นนานกว่าที่นางจะหาเสียงของตัวเองเจอ “เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ”ชายหนุ่มถอนหายใจออกมาเสียงหนึ่ง “หลงกลผู้อื่นนะสิยังต้องถามหรือ”ซางหยางได้แต่นั่งลงข้างๆ หญิงสาวด้วยท่าทางหมดแรง “ครั้งนี้ไม่อาจไม่ยอมรับว่าเป็นความผิดข้าเอง ข้าไหนเลยจะคาดว่าได้ก้าวเข้าไปในกระดานหมากของผู้อื่นตั้งแต่แรก”“ท่านหมายความว่าอย่างไร”เขาไม่ตอบแต่กลับชี้ไปยังป้ายวิญญาณตรงหน้า “ข้าขอแนะนำให้เจ้ารู้จัก บิดา มารดา และพี่สาวของข้า”“อะ...อะไรนะเพคะ!!”ซางหยางหัวเราะ “ดูเหมือนเจ้าจะ