《 เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982》全部章節：第 21 章 - 第 30 章

ทางด้านไป๋ม่านนั้นเธอประทับใจในตัวของกู้เฉิงเป็นอย่างมาก นับตั้งแต่วันที่แข่งชักกะเย่อแล้วเธอได้รับบาดเจ็บที่มือ ก็ได้คุณหมอกู้เฉิงนี่เองที่เป็นคนช่วยดูแลและทำแผลให้ แม้เขาจะเป็นชายหนุ่มตัวโตแต่มือไม้เบาเหลือเกิน อีกทั้งตอนที่เขาถามไถ่อาการของเธอ แววตาและน้ำเสียงของเขาก็ช่างอ่อนโยนและเปี่ยมไปด้วยความเมตตา ท่าทีเป็นสุภาพบุรุษของเขาทำให้ไป๋ม่านรู้สึกติดตาตรึงใจเหลือเกินวันนี้หลังเลิกงาน เธอมาเดินซื้อของที่ตลาดเพื่อกลับไปทำอาหารกินเหมือนเช่นทุกครั้ง แต่บังเอิญพบเข้ากับกู้เฉิงที่แวะมาซื้อของเหมือนกันพอดี คนทั้งสองจึงได้มีโอกาสสนทนาและชวนกันเดินเล่นครู่หนึ่ง"คุณหมอกู้คะ คุณจะประจำอยู่ที่จิ่งเหอนานแค่ไหนเหรอคะ"ไป๋ม่านถามด้วยความอยากรู้ กู้เฉิงยิ้มให้เธออย่างสุภาพก่อนจะตอบ"น่าจะสองปีนะครับ""นานอยู่เหมือนกันนะคะ"ไป๋ม่านอุทานและยิ้มอย่างลิงโลดในใจ การที่เขาอยู่ที่นี่นานๆ เช่นนี้นับเป็นเรื่องที่ดีเหลือเกิน เพราะเธอจะได้มีโอกาศอยู่ใกล้ชิดเขามากยิ่งขึ้น สองวันก่อนเธอก็เพิ่งทำอาหารไปฝากเขา และเธอก็ปลื้มใจมากที่เขาไม่ได้ปฏิเสธน้ำใจของเธอกู้เฉิงมีหรือจะไม่ล่วงรู้ว่าสาวน้อยตรงหน้าคิดอย่างไรกับ

หลังจากเฉินเฮ่อถูกส่งตัวไปปฏิบัติงานต่างถิ่น ซูฉิงยังคงใช้ชีวิตตามปกติทว่ากลับรู้สึกเงียบเหงากว่าที่เคย เนื่องด้วยโรงงานประกาศหยุดสายการผลิตชั่วคราวเพื่อส่งกำลังคนไปสนับสนุนการช่วยเหลือโรงงานแห่งที่สอง เธอจึงมีเวลาพักผ่อนมากขึ้น ในบางวันหัวหน้าหลินก็จะเรียกตัวเธอและไป๋ม่านรวมถึงพนักงานหญิงคนอื่นๆ ให้ไปช่วยดูแลความสะอาดภายในแผนก ส่วนอาหยางตัวน้อยนั้น แม่สามีของเธออาสาเป็นผู้ดูแลให้ในยามที่ไป๋ม่านต้องไปจัดการภาระหน้าที่ซูชิงรู้สึกประหลาดใจไม่น้อยที่เห็นแม่ของเฉินเฮ่อเอ็นดูอาหยาง บุตรชายของหมอกู้เฉิงถึงเพียงนี้ หญิงสูงวัยกล่าวว่ารู้สึกถูกชะตากับเด็กคนนี้เหลือเกิน แต่ก็มิได้ขยายความต่อ ซูชิงจึงไม่ได้ซักไซ้ให้มากความ คิดเพียงว่าแม่สามีคงเอ็นดูเด็กตามประสาผู้ใหญ่ทั่วๆ ไป ซึ่งนับว่าเป็นความโชคดี เพราะก่อนหน้านี้ไป๋ม่านกำลังกังวลว่าจะกระเตงเด็กน้อยไปทำงานด้วยได้อย่างไรและไม่คิดว่าอยู่ๆ หัวหน้าหลินจะเรียกใช้งานกระทันหันแบบนี้ เมื่อมีคนยื่นมือมาช่วย ทุกอย่างจึงราบรื่นไร้ข้อกังวลทว่าสถานการณ์เพิ่งจะสงบได้เพียงไม่กี่วัน พายุก็โหมกระหน่ำอีกครั้ง วันนี้ซูชิงและไป๋ม่านจึงต้องมาช่วยกันปัดกวาดเช็ดถู

ทางด้านหลินอวี้ตอนนี้เขากำลังถูกกักตัวเอาไว้ในห้องสำนึกผิดเพื่อรอการไต่สวนจากเจ้าหน้าที่ ความผิดที่เขาก่อขึ้นนับว่าร้ายแรงอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีประจักษ์พยานในเหตุการณ์มากมาย ทำให้หัวหน้าหลินที่แม้จะอยากออกหน้าแทนบุตรชายมากเพียงใดก็ยากที่จะเอ่ยปากแก้ต่าง ไม่เพียงเท่านั้นครอบครัวของหวังเมี่ยวที่มีพันธะหมั้นหมายกันไว้ เมื่อทราบเรื่องราวอื้อฉาวที่หลินอวี้ก่อขึ้นก็รีบถอนหมั้นและตัดขาดความสัมพันธ์กับหลินอวี้ทันที หัวหน้าหลินไม่เคยคาดคิดเลยว่าชีวิตของตนจะตกต่ำถึงขีดสุดเพียงนี้ทว่าด้วยสัญชาตญาณของความเป็นแม่ หัวหน้าหลินยังคงดิ้นรนหาทางช่วยบุตรชายอย่างไม่ลดละ สองวันต่อมาเธอจึงมาหาซูชิงถึงที่บ้าน ซูชิงที่เห็นอย่างนั้นก็รู้สึกแปลกใจไม่น้อยเลยที่เห็นหัวหน้าหลินมาหาตนถึงบ้าน หญิงสาวไม่ได้เอ่ยปากขับไล่ยังคงต้อนรับตามมารยาทหัวหน้าหลินกวาดสายตามองซูชิงชั่วครู่ ก่อนจะเหลือบมองแม่สามีของเธอและพ่อแม่ของซูชิงที่นั่งอยู่ด้วยแววตาที่กระอักกระอ่วน เธอสะกดข่มความประหม่าในใจก่อนจะเอ่ยปากยื่นข้อเสนอบางอย่างกับซูชิง"ที่ฉันมาหาเธอในวันนี้ เพราะมีข้อเสนอที่อยากจะทำความตกลงกับเธอ ชิงชิง เธอช่วยบอกเจ้าหน้าที่ได้

ระยะนี้ทุกคนต่างใช้ชีวิตไปตามครรลองปกติ ใครมีภาระหน้าที่อะไรก็กระทำไป ส่วนใครที่มีเรื่องราวค้างคาก็จัดการไปตามเจตจำนงของตน อีกทั้งตอนนี้ก็ใกล้เข้าสู่ช่วงเทศกาลปีใหม่แล้ว บรรยากาศจึงยิ่งคึกคักเป็นพิเศษ มีข่าวแว่วมาว่าปีนี้โรงงานประกาศให้หยุดยาวถึงห้าวันเต็ม เหล่าพนักงานต่างเตรียมพร้อมเดินทางกลับบ้านเกิดของตน บ้างก็ตระเตรียมซื้อข้าวของมากมายเพื่อนำไปฝากคนที่บ้าน ส่วนผู้ที่ไร้บุพการีให้ต้องดูแล ก็เลือกที่จะฉลองปีใหม่เงียบๆ อยู่ภายในห้องพักของตนวันนี้ไป๋ม่านเลิกงานช้ากว่าปกติเล็กน้อย เพราะมีธุระด่วนต้องจัดการที่แผนก ส่วนซูชิงนั้นกลับบ้านไปพร้อมกับเฉินเฮ่อแล้ว กว่าเธอจะจัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น เวลาก็ล่วงเลยไปจนถึงห้าโมงเย็น หญิงสาวสะพายกระเป๋าคู่ใจไว้กับตัว ในขณะที่กำลังจะเดินไปยังที่จอดรถจักรยาน พลันก็ได้ยินเสียงเด็กร้องไห้กระซิกๆ ดังแว่วมา น้ำเสียงนั้นช่างคุ้นหูเหลือเกินคล้ายกับเสียงของกู้หยางลูกชายของกู้เฉิงไม่มีผิด เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงรีบสาวเท้าไปยังต้นตอของเสียงนั้นทันทีเมื่อไปถึงภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าก็ทำเอาไป๋ม่านเดือดดาลจนเลือดขึ้นหน้า!"อาหยาง บอกแม่มาเสียดีๆ ว่าพ่อของลูกให้เง

เสียงหวูดรถไฟเหมือนเสียงมีดที่กรีดลึกลงกลางใจของไป๋ม่าน เธอกระชับกระเป๋าในมือแน่น ในขณะที่กำลังจะตัดสินใจก้าวขึ้นรถไฟนั้น กลับมีเสียงร้องเรียกของใครบางคนดังขึ้นมาเสียก่อน"ม่านม่าน""พี่ม่านม่าน"หญิงสาวชะงักฝีเท้าก่อนจะรีบหันกลับไปมองอย่างรวดเร็ว ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เธอถึงกับอึ้งงัน ไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ตัวเองได้เห็นเลยแม้แต่น้อยเป็นกู้เฉิงและกู้หยาง!กู้เฉิงที่เห็นว่าไป๋ม่านยังไม่ได้ขึ้นรถไฟจากไปก็รีบวิ่งอย่างไม่คิดชีวิตเข้ามาหาหญิงสาวพร้อมกับลูกของตน เขาวางกู้หยางลงก่อนจะโผเข้ามากอดไป๋ม่านเอาไว้แน่น ไป๋ม่านเองก็ถูกกู้เฉิงสวมกอดจนร่างกายโอนเอนไปมาอย่างตั้งตัวไม่ติด"หมอกู้"ไป๋ม่านชะงักนิ่งอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกเธอกระซิบชื่อของชายหนุ่มด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนจะรีบผละออกอีกทั้งยังมองสำรวจเขาด้วยความสงสัย ก่อนจะหันไปคว้าจับมือของกู้หยางเอาไว้ แล้วจึงหันมาเอ่ยถามกู้เฉิงด้วยความแปลกใจ"คุณมาได้ยังไงคะ"กู้เฉิงมองไป๋ม่านด้วยแววตาที่อ่อนโยน ดวงตาของเขาที่แดงก่ำเหมือนเพิ่งผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักทำให้เธออดที่จะรู้สึกแปลกใจไม่ได้ กู้เฉิงสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะกุมมือของไป๋ม่านเอาไว้แน่น