《 เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982》全部章節：第 11 章 - 第 20 章

เพราะวันนี้เป็นวันเสาร์สุดท้ายของเดือน ทุกคนจึงต้องช่วยกันปัดกวาดเช็ดถูเครื่องจักรและขัดพื้นโรงงานให้เงาวับ เพื่อเตรียมรับการตรวจเยี่ยมจากเจ้าหน้าที่รัฐ กว่าจะเลิกงานและจัดการทุกอย่างแล้วเสร็จก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว หลังเลิกงานเฉินเฮ่อแวะมาบอกซูชิงว่าให้เธอรีบกลับบ้านไปก่อนเขาได้เลย เพราะเขายังมีงานให้ต้องจัดการ เนื่องจากเครื่องจักรที่โรงงานเกิดปัญหาเล็กน้อย เฉินเฮ่อจึงต้องอยู่เพื่อจัดการแก้ปัญหาเสียหน่อย ซูชิงกำชับว่าให้เขาดูแลตัวเองให้ดี จากนั้นก็ปั่นจักรยานกลับบ้านพร้อมกับไป๋ม่านที่เลิกงานพร้อมกัน“พบกันพรุ่งนี้นะม่านม่าน”“ได้ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ เธอปั่นจักรยานกลับบ้านดีดีนะ”ซูชิงโบกมือบายบายให้กับไป๋ม่าน ก่อนจะเลี้ยวรถจักรยานแยกไปเส้นทางบ้านของตนเอง ตอนนี้ทุกคนต่างเข้านอนไปหมดแล้ว ซูชิงจึงพยายามทำทุกอย่างให้เงียบมากที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของคนอื่น หลังจากจัดการทุกอย่างเรียบร้อยเธอก็ทิ้งกายลงนั่งบนเตียง และหยิบหนังสือเก่าๆ ขึ้นมาอ่านฆ่าเวลา เนื่องจากนอนไม่หลับเธออ่านไปได้ครู่หนึ่งก็รู้สึกเบื่อเลยออกมาเดินดูที่ริมหน้าต่าง พบว่าเฉินเฮ่อยังไม่กลับมาเลย ซูชิงนั่งคิดอะไรไปเรื่อ

เช้าวันต่อมา หัวหน้าจ้าวก็ได้ทำตามที่สัญญาเอาไว้ เขาประกาศขอโทษเฉินเฮ่อต่อหน้าพนักงานทุกคน และยังลากหลินอวี้มาขอโทษด้วย เฉินเฮ่อและซูชิงที่เห็นว่าหัวหน้าจ้าวขอโทษอย่างจริงใจ จึงละเว้นเรื่องการเขียนข้อความสำนึกผิดไปเสีย หัวหน้าจ้าวที่เห็นเช่นนั้นก็รู้สึกดีกับสองสามีภรรยาขึ้นมากเรื่องราวก็นับว่าผ่านพ้นไปได้ด้วยดีไม่มีอะไรติดค้างต่อกันอีกเพราะระยะนี้ใกล้จะถึงวันแข่งกีฬาสัมพันธ์ในโรงงานแล้ว เฉินเฮ่อจึงไม่ได้ไปทำงานเสริมอีก แต่มาซ้อมปิงปองกับเพื่อนร่วมงานในตอนเย็นของทุกวัน โดยมีซูชิงนั่งให้กำลังอยู่ไม่ห่าง“เหนื่อยไหม กินน้ำก่อน”ซูชิงยื่นขวดน้ำส่งให้กับเฉินเฮ่อ ชายหนุ่มรับไปดื่มก่อนจะหันมายิ้มให้ซูชิง ซูชิงชะงักไปทันที เธอรู้มาตลอดว่าเฉินเฮ่อเป็นคนหน้าตาดี แต่ไม่คิดเลยว่าเวลาเขาเล่นกีฬาแล้วเหงื่อโทรมกายแบบนี้เขาจะดูดีกว่าเดิม“ชิงชิง ฉันจะต้องชนะ ไม่ใช่เพราะอยากได้ชื่อเสียง แต่เพราะอยากได้ของรางวัลต่างหาก”เสียงพูดของเฉินเฮ่อดึงให้ซูชิงได้สติ เธอรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติและเอ่ยถามเขา“ได้รางวัลอะไรบ้างเหรอ?”“ถ้าชนะก็สามารถเลือกระหว่างของกินและของใช้ได้ ของใช้พวกเรามีแล้ว ฉันจะเลือกของกิ

หลังจากจัดการล้างหน้าล้างตาและรับประทานมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว ซูชิงก็ปั่นจักรยานมุ่งหน้าไปยังโรงงานทันที เนื่องจากเธอไม่ได้รับบาดเจ็บรุนแรงเท่ากับเฉินเฮ่อ จึงยังพอจะฝืนสังขารไปจัดการธุระได้ เมื่อมาถึงโรงงานเธอก็รีบไปพบกับกู้เฉิงทันที แม้ว่าเมื่อคืนนี้โรงพยาบาลจะเขียนใบรับรองให้พวกเธอสองคนแล้ว แต่อย่างไรก็แล้วแต่ใบรับรองแพทย์จากที่นั่นถือว่าเป็นเพียงคำแนะนำเท่านั้น เมื่อซูชิงได้ใบรับรองจากโรงพยาบาลในเมืองมาแล้ว จะต้องนำใบนั้นกลับมาให้สถานพยาบาลประจำโรงงานประทับตราสีแดงรับรองอีกครั้งโชคดีที่กู้เฉิงกำลังทำงานอยู่พอดี เมื่อทราบว่าซูชิงต้องการความช่วยเหลือก็รีบจัดการให้อย่างรวดเร็ว“ขอบคุณมากนะคะคุณหมอกู้ มารบกวนคุณอีกแล้ว”ซูชิงเอ่ยอย่างเกรงอกเกรงใจ กู้เฉิงยิ้มแล้วตอบอย่างเป็นมิตร“ด้วยความยินดีครับ ระยะนี้อย่าลืมพักให้มากหน่อยนะครับ”“ขอบคุณค่ะ ฉันไปก่อนนะคะ”“ครับ”เมื่อบอกลากู้เฉิงแล้ว ซูชิงจึงรีบไปพบกับหัวหน้าหลินเพื่อแจ้งเรื่องขอลางานในทันที เมื่อหัวหน้าหลินเห็นใบรับรองที่ลงตราประทับของสถานพยาบาลประจำโรงงานและซูชิงยังนำยาที่ได้จากโรงพยาบาลมายืนยัน แล้วบนศีรษะของหญิงสาวยังมีผ้าพันเอาไ

เมื่อการแข่งขันสิ้นสุดลงก็ถึงเวลาของพิธีมอบรางวัล เฉินเฮ่อดีใจเป็นอย่างมาก เขาเลือกรับรางวัลเป็นของกินเพื่อนำกลับไปฝากซูชิงและคนที่บ้านตามที่เคยให้สัญญาเอาไว้ นอกจากนี้เขายังได้รับใบประกาศเกียรติคุณแผ่นสีแดงขอบทองที่ดูงดงามหนึ่งใบ เพื่อนำไปติดบนฝาผนังห้องพักให้แขกเหรื่อที่มาเยี่ยมเยียนได้ชื่นชมว่าเขาคือ "พนักงานดีเด่นด้านกีฬาปิงปองประจำปี1982" ไม่เพียงเท่านั้นรูปถ่ายของเฉินเฮ่อขณะยืนชูไม้ปิงปองแห่งชัยชนะก็จะถูกติดประกาศไว้ที่หน้าประตูโรงงานเป็นเวลาหนึ่งเดือนเต็มอีกด้วย ทำให้เขากลายเป็นที่ชื่นชอบและเป็นวีรบุรุษในใจของบรรดาสาวโรงงานไปพักใหญ่ สาวๆ หลายคนถึงขนาดแอบโอดครวญว่าอิจฉาในวาสนาของซูชิงเหลือเกินซูชิงมองภาพนั้นด้วยความปีติยินดี เมื่อเห็นว่าสามีได้ทำในสิ่งที่ตนรักและประสบความสำเร็จ เธอก็รู้สึกภาคภูมิใจไปกับเขาด้วย ส่วนนักกีฬาคนอื่นๆ ที่ได้รับรางวัลลดหลั่นกันไปต่างก็มีสีหน้าแช่มชื่น ทว่าในตอนที่หลินอวี้ขึ้นไปรับรางวัลรองชนะเลิศ เขากลับมีสีหน้าบึ้งตึงไร้ซึ่งรอยยิ้มอย่างเห็นได้ชัดเมื่อสิ้นสุดพิธีการ ไฮไลต์สำคัญที่ทุกคนรอคอยก็เริ่มต้นขึ้น นั่นคือการเลี้ยงฉลองเพื่อกระชับมิตรภายในโรงอาห

ทว่าขณะที่คนทั้งสองกำลังจะเดินเข้าไปในโรงหนัง พวกเขากลับเผชิญหน้ากับ หลินอวี้เข้าอย่างจัง วันนี้หลินอวี้ไม่ได้มาคนเดียวแต่กลับพาหญิงสาวคนหนึ่งมาด้วย เธอแต่งกายด้วยเสื้อผ้างดงามราคาแพงและดูมีสง่าราศี หลินอวี้เองก็แต่งตัวภูมิฐานไม่แพ้กัน ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมาดูหนังด้วยเช่นเดียวกันซูชิงไม่ได้สนใจเลยสักนิดว่าหลินอวี้จะพาใครมาดูหนังด้วย แต่เป็นหลินอวี้ต่างหากที่รู้สึกไม่สบอารมณ์ เขาไม่คิดว่าจะเจอซูชิงที่นี่ เพราะวันนี้แม่บังคับให้เขาพาหวังเมี่ยวว่าที่คู่หมั้นของเขามาดูหนังด้วยกัน เขาไม่อาจปฏิเสธแม่ได้จึงจำต้องยอมทำตาม แม้หวังเมี่ยวจะหน้าตาสะสวยแต่กลับไม่ถูกใจเขาเลย เธอมีนิสัยหัวสมัยใหม่และบางครั้งก็ดูเอาแต่ใจอย่างมาก แววตาที่มองเขานั้นร้อนแรงอย่างไม่ปิดบัง เพิ่งพบกันวันแรกเธอก็เอ่ยถึงเรื่องการแต่งงานเสียแล้ว มันทำให้เขารู้สึกอึดอัดในใจเป็นอย่างยิ่ง"หลินอวี้คะ เข้าไปด้านในกันเถอะค่ะ คุณมัวแต่มองอะไรอยู่"หวังเมี่ยวเอ่ยเร่ง หลินอวี้พลันได้สติเขาจึงละสายตาจากซูชิงและหันมาตอบหวังเมี่ยว เอาเถอะ อย่างไรก็ยังต้องหวังพึ่งพาพ่อของหวังเมี่ยวให้ช่วยแนะนำชื่อเขาไปทำงานในภาครัฐ ต่อให้ไม่ชอบใจในตัวหวั