《 เมื่อเพื่อนรักกลายเป็นสามีแสนดีในปี 1982》全部章節：第 31 章 - 第 38 章

แม่ของเฉินเฮ่อชะงักตัวแข็งทื่อทันทีเมื่อได้ยินกู้เฉิงเรียกตนเองว่าแม่ เธอจ้องมองหมอหนุ่มที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง ก่อนจะเห็นภาพของเด็กชายวัยหกขวบคนหนึ่งซ้อนทับอยู่บนตัวของเขาบรรยากาศภายในบ้านพลันเงียบสงบลงอย่างทันตาเห็น ไป๋ม่านและกู้หยางหันมามองกู้เฉิงเป็นตาเดียว ส่วนเฉินเฮ่อและซูชิงเองก็ตกใจไม่ต่างกัน เป็นเฉินเฮ่อที่พูดขึ้นมาก่อน"พี่เฉินเฮ่อ เมื่อครู่พี่เรียกแม่ผมว่าอะไรนะครับ?"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยความสงสัย กู้เฉิงหันมามองที่เฉินเฮ่อแวบหนึ่ง ก่อนจะเข้าใจเรื่องราวทุกอย่างได้ทันทีว่าเพราะอะไรตนเองถึงรู้สึกถูกชะตากับเฉินเฮ่อเหลือเกินหากเฉินเฮ่อคือลูกของผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาจริงๆ เช่นนั้นเขาและเฉินเฮ่อก็คือพี่น้องแม่เดียวกันย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน ตอนที่เขายังมีอายุเพียงแค่หกขวบเท่านั้น ที่บ้านได้เกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นแม่ของเขามีชื่อว่า ลั่วเหมย เธอเป็นหญิงสาวที่ทำงานอยู่ในโรงงานของเมืองหลวง เธอหน้าตาสะสวยมาก เป็นที่หมายตาของผู้ชายทั้งโรงงาน แต่ทว่าแม่กลับไปถูกใจหัวหน้าโรงงานคนหนึ่งเข้า และตกลงปลงใจเป็นภรรยาของเขา เพราะฐานะของแม่ยากจน และที่บ้านก็ไม่เหลือญาติ

บรรยากาศของเมืองจิ่งเหอในช่วงพัฒนาเศรษฐกิจค่อนข้างคึกคักไม่น้อย จากเมืองที่เคยเงียบเหงากลับฟื้นคืนชีวิตด้วยความคึกคักที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โรงงานร้านอาหารและภัตตาคารหรูหราเริ่มผุดขึ้นหลายแห่ง ไม่เว้นแม้แต่ธุรกิจโรงแรมขนาดใหญ่ที่กำลังเร่งก่อสร้างจนเห็นโครงสร้างโดดเด่นเป็นรูปเป็นร่าง"ฉันกับลูกจะกลับไปพักที่บ้านพักก่อนนะคะคุณ เสร็จธุระเมื่อไหร่ก็รีบกลับไปทานมื้อเย็นที่บ้านด้วย"น้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความเบื่อหน่ายดังขึ้นมาจากหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่ง สายตาของหล่อนกวาดมองไปรอบเมืองด้วยความไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก หล่อนคุ้นชินกับความเจริญของเมืองหลวงมานานเกินกว่าจะทำใจให้ชอบสถานที่ทุรกันดารแบบนี้ได้ ที่หล่อนยอมติดตามสามีมาไกลถึงเพียงนี้ ก็เพราะความระแวงว่าเขาจะแอบมาซุกซ่อนเมียน้อยเอาไว้จนคลอดตัวทุเรศอย่างกู้เฉิงออกมาประจานความชั่วอีกรอบ แค่กู้เฉิงคนเดียวก็เกินที่จะรับไหวแล้ว หากเขายังแอบไปมีลูกกับผู้หญิงคนอื่นเพิ่มอีกคนเธอคงได้อกแตกตายเป็นแน่กู้เจิ้งเพียงพยักหน้ารับคำภรรยาอย่างขอไปที แล้วหันกลับไปจดจ่อกับกองงานตรงหน้า เขาไม่ได้คิดจะนอกใจใครเหมือนในอดีตอีกแล้ว เพราะตอนนี้เขามีภาระหน้าที่รัดตัว

กาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนไปวันแล้ววันเล่า จนกระทั่งถึงวันที่ทุกคนต่างเฝ้ารอด้วยใจระทึก วันที่ป้ายประกาศหน้าโรงงานจะปรากฏรายชื่อผู้มีสิทธิ์เข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ซูชิงและเฉินเฮ่อต่างตื่นเต้นจนแทบนั่งไม่ติด และผลก็เป็นไปตามคาดเมื่อชื่อของคนทั้งสองปรากฏเด่นหราอยู่บนป้ายประกาศ ทั้งคู่สวมกอดกันกลมพร้อมกับกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจอย่างถึงที่สุด นับจากนี้ชีวิตของพวกเขาจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกระดับ หากเรียนจบกลับมา ย่อมหมายถึงการเลื่อนตำแหน่งและหน้าที่การงานที่มั่นคงประดุจได้ชามข้าวทองคำมาไว้ในมือเมื่อจัดการเรื่องเอกสารเสร็จเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็ต้องเตรียมตัวไปพักในหอพักของมหาวิทยาลัยทันที และจะต้องลาออกจากงานเพื่อไปทุ่มเทให้กับการเรียนอย่างเต็มกำลัง แม้จะลาออกแล้วแต่ทางโรงงานยังคงจ่ายเงินเดือนขั้นพื้นฐานให้เพื่อเป็นค่าเลี้ยงชีพทุกๆ เดือน แม้จะไม่เต็มจำนวนแต่ก็นับว่าเพียงพอสำหรับการเริ่มต้นชีวิตใหม่ ทั้งนี้เพื่อสนับสนุนให้บุคลากรนำความรู้กลับมาพัฒนาโรงงานในตำแหน่งบริหารที่สูงขึ้นในอีก 4 ปีข้างหน้าอีกด้วยเมื่อกู้เฉิงทราบข่าวว่าน้องชายและน้องสะใภ้สามารถสอบติดมหาวิทยาลัยได้แล้ว ก็ดีใจมากอีกทั้งยังกล

วันเวลาสี่ปีผันผ่านไปอย่างรวดเร็วประดุจสายน้ำที่ไหลริน ในที่สุดเฉินเฮ่อและซูชิง ก็สำเร็จการศึกษาจากรั้วมหาวิทยาลัยและหวนคืนสู่โรงงานได้กลับมาทำงานที่นี่อีกครั้ง ทว่าการกลับมาครั้งนี้กลับเต็มไปด้วยเกียรติยศและตำแหน่งที่สูงขึ้น เฉินเฮ่อผู้มีความปราดเปรื่องและผลการเรียนเป็นเลิศ ได้รับการบรรจุเป็นวิศวกรเครื่องจักรประจำโรงงานทอผ้าแห่งที่สามของเมืองจิ่งเหอในทันที ในขณะที่ซูชิงผู้ยึดมั่นในสัจจะและความกตัญญู ได้กลับมาทำงานเพื่อตอบแทนโรงงานที่เคยเกื้อหนุนเงินเดือนให้กับเธอ เธอตั้งปณิธานว่าจะอุทิศแรงกายแรงใจให้กับโรงงานอย่างเต็มที่ อีกทั้งยังพยายามเก็บหอมรอมริบเงินทุนสำหรับสานฝันในการเปิดห้องเสื้อของตนเองในอนาคตอีกด้วยด้วยสถานะวิศวกรผู้มากประสบการณ์และวุฒิการศึกษาที่การันตีฝีมือ เงินเดือนรวมค่าครองชีพของเฉินเฮ่อจึงก้าวกระโดดสู่หลัก100-120หยวนต่อเดือน ทันทีที่ได้เงินเดือนเดือนแรกเขาก็เอาไปซื้อรองเท้าผ้าใบให้ซูชิงตามที่เคยสัญญากับเธอเอาไว้ และในปี1987 ซึ่งเป็นยุคแห่งการปฏิรูปโรงงาน แผนกวิศวกรของเขาสามารถปรับปรุงประสิทธิภาพเครื่องจักรจนยอดการผลิตพุ่งสูงขึ้นเป็นประวัติการณ์ ส่งผลให้เขาได้รับเงินโบ