Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

ส๊วบ! "กรี๊ดดด!"พิกเล็ตกรีดร้องตัวสั่นเทา ความรู้สึกแรกที่เขาสอดใส่เข้ามา มันคล้ายกับว่ามีแท่งเหล็กขนาดใหญ่แข็งๆ สอดแทรกเสียบเข้ามา มันเป็นความเจ็บราวกับมีเข็มทิ่มแทงตรงนั้นของตนอย่างดุดันและไม่คิดจะผ่อนปรน "อดทนหน่อย อยากมีผัวต้องทนให้ได้ เพราะผัวเธอควxใหญ่" เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ จากนั้นก็โน้มตัวลงไปครอบริมฝีปากลงบนยอดอกสีชมพูหวานของเธอและตวัดลิ้นสลับกับประกบจูบดูดดื่มรัวๆ เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจไปจากเธอปึก! กึด!"ฮรึก อร๊าย จะเจ็บ" พิกเล็ตร้องไห้ออกมาตัวสั่น ทั้งเผลอส่งเสียงครางทั้งน้ำตาเพราะความเจ็บปวด นิ้วเรียวยาวจิกเล็บแหลมลงบนหัวไหล่แกร่งทั้งสองข้างเพื่อระบายความเจ็บปวด เรียวขาทั้งสองข้างที่ถูกจับอ้าออกบนเตียงสั่นระริกและจิกนิ้วเท้าเกร็งบนเตียงนอนสีเทาเข้มที่บ่งบอกถึงตัวตนเจ้าของห้อง เมื่อเห็นว่าเธอเจ็บ เขาจึงตัดสินใจปรับท่าทางเล็กน้อยแล้วเริ่มขยับเอวสอบในทันที เพราะไม่ใช่แค่เธอที่เจ็บ เขาเองก็เจ็บด้วย และไม่อยากให้เธอต้องเจ็บนาน จากนั้นก็ตัดสินใจกระแทกแก่นกายเข้าไปในคราเดียวสุดลำ เพื่อที่เธอจะได้ไม่เจ็บนาน ตับ! ตับ! ตับ! "อ๊าส์ ใช่ว่าเธอเจ็บคนเดียวที่ไหน ฉันก็เจ็บ ซี๊ด รั

"มีอะไรจะคุยกับพี่คะ?" เขาก็ยังเป็นเขาเหมือนเดิม คนที่อ่อนโยนกับเธอเสมอมา แม้ว่าจะเป็นได้แค่พี่ชายก็ตาม "เรื่องทั้งหมดที่นี่ หนูขอโทษแทนแดดดี้ด้วยนะคะ ท่านไม่ชอบศิลา ก่อนหน้านี้เราทะเลาะกันค่ะ ท่านไม่ชอบศิลา ท่านแค่บอกว่าอยากให้รู้จักใครบางคนที่มาร่วมธุรกิจกับเรา ทันเองก็ยืนยันว่าไม่ได้จะจับคู่ให้ แต่หนูก็พอจะรู้อยู่ว่าท่านโกหก แต่ไม่คิดว่าลูกชายเพื่อนที่เพิ่งมาจากต่างประเทศคนนั้นจะคือพี่..." เธอเอ่ยเสียงแผ่ว ในขณะที่ยืนใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างๆ ดัสติน แต่ก็เว้นระยะห่างพอประมาณ ดวงตาแป๋วมองไปที่ทะเลตรงหน้าอย่างไม่กล้าสบตาของเขา ดัสตินเองก็เช่นกัน"ไม่เป็นไรครับ พี่เข้าใจ พี่รู้ว่าเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับพี่ตั้งแต่แรก มีแค่พี่ที่หลอกตัวเองไปวันๆ ว่ายังมีหวัง ผิดที่พี่เองนั่นแหละที่ไม่บอกผู้ใหญ่ตั้งแต่แรก เธอไม่ผิดหรอก" เขายกยิ้มบางๆ เหมือนทุกอย่างที่เครียดอยู่ในใจได้เคลียร์และยกภูเขาออกจากอก "พี่ยังเป็นพี่ชายของหนูนะคะ ถึงหนูจะรักพี่มากกว่านั้นไม่ได้ แต่ในสถานะพี่น้อง หนูก็ยังรักและเคารพพี่เหมือนพี่ชายในสายเลือดของหนูเหมือนเดิม น่าเสียดายนะคะที่คาร่าไม่ได้มาด้วย" เธอยกยิ้มบางๆ ตอนนี้ได้ปลดล็

พิกเล็ตเบ้ปากแน่น หยาดน้ำตาเริ่มเอ่อคลอดวงตาคู่สวยเมื่อเห็นว่าแฟนหนุ่มของตนเดินหนีเข้าไปในเพนเฮ้าส์โดยไม่รอเธอเลยแม้แต่น้อย"อึก!" ศิลาเดินเข้าไปในเพนเฮ้าส์อย่างไม่พอใจ แต่ก่อนเป็นเด็กดีเชื่อฟัง แต่เดี๋ยวนี้เป็นเด็กดื้อพูดยาก เถียงคำไม่ตกฟาก ดื้อตาใสจนน่าหมั่นไส้ จะให้เขาง้องั้นเหรอ เหอะ! ฝันไปเถอะ."ไม่ง้อก็ไม่ง้อ กลับเองก็ได้!" พิกเล็ตพึมพำอย่างน้อยใจ มือบางเปิดประตูรถสปอร์ตของเขาแล้วเดินออกมาจากเขตของเพนเฮ้าส์เพื่อหารถบัสกลับบ้านเธอเรียกรถบัสและไปนั่งรออยู่แถวๆ ริมถนน มือบางเอื้อมไปหยิบแอร์พอร์ตในกระเป๋าแล้วเชื่อมกับแอปพลิเคชันฟังเพลงเงียบๆ คนเดียว จนสุดท้ายรถก็มาจอดตรงหน้า เธอจึงเดินขึ้นไปนั่งชั้นบนเพื่อชมวิวบรรยากาศและนั่งรับลมเย็นๆ ปล่อยให้รถเคลื่อนตัวผ่านเมืองที่ผ่านไป....ศิลาที่กำลังนั่งกัดกรามแน่นอย่างใช้ความคิด แม่ตัวดีคิดจะดื้อไปถึงเมื่อไหร่ คิดจะนั่งอยู่ในรถไปจนเช้าเลยรึไง คิดได้ดังนั้นจึงเอื้อมมือไปหยิบมือถือที่วางไว้ข้างๆ แล้วกดเข้าไปที่เบอร์มือถือของแฟนสาวที่กำลังนั่งงอนตุ๊บป่องอยู่บนรถอย่างประชดประชัน.Rrrr Rrrr Rrrr พิกเล็ตที่กำลังนั่งหลับตาพริ้มฟังเพลงให้ผ่อน

ประโยคของศิลาทำให้เดวินเงียบไป มันก็จริงอย่างที่เด็กนั่นพูด หากศิลาเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ พิกเล็ตคงจะเกลียดเขาตลอดไปจนไม่น่าให้อภัย และอาจจะตรอมใจตายทั้งเป็นอีกด้วย ที่ผ่านมาเขาก็พอจะรู้ว่าพิกเล็ตรักศิลามากขนาดไหน "เงียบทำไมหล่ะครับคุณพ่อตา" "ถ้าครั้งนี้แกทำลูกสาวฉันเสียใจอีก ฉันไม่เก็บแกไว้แน่" ชี้หน้าเสียงราบเรียบ จากนั้นก็เดินหนีออกไปอย่างเจ็บใจเพราะทำอะไรเด็กนั่นไม่ได้"หึๆ ขอบคุณครับ" ศิลาหัวเราะในลำคออย่างพึงพอใจ ในขณะที่ปรายตามองแผ่นหลังแกร่งของพ่อตาที่เดินลับสายตาไปจนสุดสายตาตึก! ตึก! ตึก!"นายครับ เป็นอะไรรึเปล่าครับ พวกมันคือใครครับ?"ระหว่างนั้นเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจนถึงเขา ปรากฏว่าเป็นลูกน้องคนสนิทอย่างไซม่อนที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีนิ่งๆ ไม่ได้แสดงอาการตื่นตระหนกตกใจมากกว่าการเป็นห่วงเจ้านาย"ไม่เป็นไร แค่พ่อตาอยากคุยด้วย พวกมึงเก็บปืนได้แล้ว อย่าเว่อร์" เขาเอ่ยเสียงตำหนิลูกน้องอีกโขยง พวกมันก็รีบเก็บปืนตามคำสั่งในทันที"เฮ้อ งั้นถ้าไม่มีอะไรแล้ว กลับครับ ผมมีธุระต่อ" ไซม่อนถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างโล่งใจ ก่อนจะยกข้อมือซ้ายขึ้นมาดูนาฬิกาเพราะเขามีธุระที่ต้องทำต่อ"เออ กูให้มึ

แกร๊ก!"กลับบ้านกัน" เสียงอบอุ่นเอ่ย เมื่อแฟนสาว ไม่สิ เมื่อผู้หญิงที่เขาตามจีบเปิดประตูรถขึ้นมาและยอมให้เขาเข้าหาและเริ่มเป็นฝ่ายตามจีบเธอในครั้งนี้ "นี่อะไรคะ!?" เธอขมวดคิ้ว "ของขวัญคนเก่งไง ผลการสอบออกแล้วนี่ เก่งมาก" เขายกยิ้มบางๆ เมื่อเห็นว่าพิกเล็ตพยักหน้าแต่ก็รับช่อดอกไม้และของขวัญที่เขาเตรียมไว้ให้อย่างไม่คิดปฏิเสธอะไร"หิวมั้ย จะแวะทานอะไรก่อนกลับรึเปล่า" เขาเอ่ยถามอย่คเอาใจ เมื่อเห็นยัยตัวเล็กข้างกายทำเหมือนไม่สนใจกันอีกแล้ว "ก็ได้ค่ะ กินอะไรได้หมดนั่นแหละ แดดดี้ไม่อยู่บ้านอาทิตย์นี้ ท่านบินไปดูงานที่อิตาลี" เธอบอกเสียงราบเรียบ แม้ว่าจะแทบรู้สึกตื่นเต้นและไม่ชินกับการที่เขาเอาใจเธอแบบนี้ก็เถอะ"อ๋อออ งั้นไปดูแมวที่ห้องฉันมั้ย?" เขาถาม ไม่รู้แหละ เพื่อนมันบอกมาแบบนี้ "คะ? ศิลาซื้อแมวเหรอคะ?" เธอลืมตัวเอ่ยถามเขาอย่างสนิทสนมเมื่อได้ยินคำว่าแมว"อืม แต่เมื่อกี้เรียกว่าอะไรนะ!?" "ปะเปล่าค่ะ" เธอกลับมานั่งสงบเสงี่ยม เกือบแล้วมั้ยหล่ะ เบื่อนิสัยที่ใจอ่อนของตัวเองจัง "แล้วตกลงจะไปดูแมวรึเปล่า?""มีกี่ตัวคะ แต่คงไปไม่ได้ หม่ามี๊รอ" เธอตอบสั้นๆ แล้วก็เบี่ยงหน้าหนีออกไปมองหน้าต่า