All Chapters of Oops! sorry ผู้ชายคนนี้เป็นของหนู: Chapter 11 - Chapter 20

"พิกเล็ตไปไหน?""ลูกบอกว่าจะไปเดินเล่นแถวๆ นี้น่ะค่ะ มีอะไรรึเปล่าคะ?" อันดาเงยหน้ามาถามผู้เป็นสามีด้วยความสงสัย"ไอ้เด็กนั่นมันกำลังเล่นเกมส์ปั่นประสาทกับผม มันรู้ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่ และที่สำคัญ มันตามมาที่นี้แล้วด้วย" เดวินกัดฟันกรอดอย่างไม่ชอบใจ นี่น่ะเหรอคนที่จะเข้ามาเป็นลูกเขยในอนาคตของเขา แค่นี้เขาก็แทบบ้า ประสาทแทบกินไปหมดแล้ว!"จริงเหรอคะ ตาศิลาเนี่ยน่ะเหรอคะตามมา คุณคิดมากไปรึเปล่า ตาศิเค้าก็มีงานของเขา ที่เราพักตอนนี้ก็รีสอร์ทของคุณไพโรจน์ พ่อของตาไซม่อนเขานี่คะ" ครอบครัวคุณไพโรจน์เป็นคนไทยทั้งหมด แต่ภรรยาเป็นคนอังกฤษแท้ เพราะฉะนั้น ไซม่อนจึงมีเชื้อสายไทย อังกฤษ เหมือนกับศิลา เธอพอรู้มาบ้างก็ช่วงที่ทำธุรกิจกับครอบครัวของศิลานั่นแหละ ทางนั้นเล่าเรื่องในวัยเด็กของศิลาให้ฟัง แต่ที่มาพักได้ก็เพราะแม่ของศิลาแนะนำให้มาพักที่นี่ เพราะเธอกับสามีเองก็ไม่เคยรู้จักครอบครัวของไซม่อนมาก่อนเหมือนกัน รู้จักแต่ลูกชายของเขาผ่านศิลา"จะยังไงก็แล้วแต่ ผมไม่ยอมให้มันหาข้ออ้างจากคุณหญิงอรนรินทร์มาเพื่อเข้าใกล้พิกเล็ตได้อีกแน่นอน" เดวินพูดอย่างไม่ยอมแพ้ ให้ตายเถอะ อนาคตขออย่าได้ไอ้เด็กนี่มาเป็นล

หลังจากเกิดเหตุชุลมุนไปเมื่อช่วงเย็นๆ แต่ทว่าสุดท้ายก็ต้องปล่อยผ่านไป เพราะอันดา ผู้เป็นเมียของตนนั่นแหละ ชวนได้เด็กนั่นมานั่งทานข้าวเย็นวันนี้ด้วย โดยให้เหตุผลว่า ในเมื่อถ้าเป็นเรื่องเข้าใจผิด ก็ควรให้เด็กทั้งสองมาทำความรู้จักกัน เผื่อว่าจะได้เป็นเพื่อนกันว่างั้น แต่ฝันไปเถอะ! เขาไม่ยอม เดี๋ยวจะยุให้อกแตกตายไปเลย"อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะครับว่าคุณอาทำไปทั้งหมดเพื่ออะไร และต้องการอะไร" ศิลากระตุกยิ้ม ล้วงกระเป๋ากางเกงเดินชิวๆ โดยไม่สนใจท่าทีอึดฮึดของว่าที่พ่อตา "หึ ฉลาดดีนี่ แล้วถ้ารู้ก็กลับไปได้แล้ว อย่ามาทำเป็นก้างขวางคอคนอื่นเค้า" เดวินทำหน้าเย้ยๆ เด็กหนุ่มตรงหน้าอย่างชอบใจ ก่อนจะหุบยิ้มเมื่อศิลาเอ่ยประโยคต่อปากต่อคำอีกครั้ง "รู้ครับ แต่ไม่ไป ในเมื่อคุณพ่อตากำลังเล่นเกมส์ปั่นประสาทผม ผมก็จะลงเล่นเกมส์ด้วย เอางี้มั้ยครับ ถ้าผมชนะ คุณพ่อตา เอ้ย คุณว่าที่พ่อตาต้องยอมรับเป็นลูกเขย""ว่าที่ลูกเขยเว้ย" เดวินพูดดักทาง จะมาลูกเขยอะไรเล่า! "ครับ คุณว่าที่พ่อตา ดีลมั้ยครับ?" "เออ แต่ถ้าฉันชนะ นายต้องออกไปจากชีวิตพิกเล็ตซะ ตกลงมั้ย?" เดวินหัวเราะในลำคอเบาๆ เพราะเขามั่นใจว่าตัวเองจะต้องชนะศิล

เวลาต่อมา"เป็นเหี้ยไรมายืนอยู่ตรงนี้?" ไซม่อนเดินเข้ามาแตะที่บ่าเพื่อนสนิทที่ตอนนี้มันกำลังยืนมองพิกเล็ตกับหนุ่มหน้าจืดนั่นย่างบาร์บีคิวด้วยกันอย่างมีความสุข ราวกับคู่รักแต่งงานใหม่มาฮันนิมูน"จะว่าไป สองคนนั้นนั้นก็เหมือนคู่รักที่แต่งงานมาฮันนิมูนกันอยู่นะ ที่รักว่ามั้ย?" เดม่อนหันมาถามแฟนสาวของตนที่ยืนอยู่ข้างๆ ตอนนี้ทุกคนมายืนอยู่กับศิลาพร้อมๆ กันเพราะรู้ๆ กันอยู่ "ใช่ เหมาะสมกันมากเลย ศิลาว่ามั้ย?" "พาเมียมึงไปเก็บไป" ไม่ตอบ แต่หันมาออกคำสั่งกับเดมอนแทน "เหอะ หวงก้างนี่หว่า ไหนบอกไม่ชอบ ไม่รู้สึกอะไรกับเค้าวะ? ไหนบอกว่าคิดแค่น้องสาว แต่ไหงตอนนี้มามายืนกำหมัดกัดกรามมองเขาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อไอ้หนุ่มนั่นอยู่แบบนี้?" "เสือก" "หึ ตอนแรกพวกกูก็อยากเป็นก้างขวางคอให้มึงอยู่หรอกนะ แต่ไปๆ มาๆ พิกเล็ตกับมันก็เหมาะสมกันดี ให้น้องอยู่กับมึงแล้วได้อะไร ในเมื่อสุดท้ายมึงก็ไม่ได้คิดอะไรกับน้อง สู้ให้น้องคู่กับมันจะดีกว่า เพรายังไง มันก็รักก็ชอบน้องจริงๆ" คราวนี้เป็นเดเมียนที่เอ่ยขึ้น ในขณะที่ลอบมองปฏิกิริยาของศิลาว่าจะมีอาการอะไรเกิดขึ้น"รำคาญ!" เขากระแทกเสียงใส่ แล้วเดินตรงไปข้างหน้า

"ไปทำอะไรมาแม่ตัวดี อารมณ์ดีมาเชียวนะ ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ กะอีแค่ทำแผลนี่ต้องมาความสุขขนาดนี้มั้ย ตอนอยู่กับดัสตินนี่หน้าบูด" เดวินกล่าวกะแนะกระแหนลูกสาว "ค่ะ มีความสุขมาก" เธอเอ่ยเสียงราบเรียบ ก่อนจะนั่งลงข้างๆ มารดาคนสวย"แล้วนี่ฝั่งนั้นเป็นไงบ้างคะ" อันดาเบี่ยงประเด็นไปถามผู้เป็นสามีเพราะไม่ต้องการฟังเสียงทะเลาะกันอีก "เรื่องธุรกิจไม่มีปัญหา แต่ก็ยังเคืองๆ อยู่ บอกว่าไปให้ความหวังลูกชายเค้า จนตอนนี้หนีไปไหนแล้วก็ไม่รู้ คุณโมนิก้ากำลังตามหาอยู่ แต่น่าจะไปนั่งดื่มที่ไหนสักที่นั่นแหละ" "หึ นี่แหละค่ะ ทำอะไรไม่ติด อยากเอาชนะจนไม่ลืมหูลืมตา" อันดาอดไม่ได้ที่จะต่อว่าอย่างเหลืออดและหมั่นไส้ "แล้วเราไม่คิดจะไปดูพี่เค้าหน่อยรึไง?" "หนูง่วง ไปนอนแล้วนะคะ" เธอเองไม่ได้ตอบบิดา แต่หันมาพูดกับมารดาแทน เนื่องจากยังเคืองๆ เรื่องก่อนหน้านี้อยู่ อีกอย่าง เธอเองก็ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าคนที่แดดดี้หมายถึง จะคือดัสตินนี่เอง ที่เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ อีกด้านดัสตินที่นั่งย้อมใจอยู่คนเดียวบนชาดหาด ใบหน้าหล่อมีความเศร้า เขานั่งรับลมอยู่บนชายหาดและฟังเสียงคลื่นซัดชายฝั่งอย่างหมดกำลัง ไม่คิดว่าตัวเองจะม

"บอกมา ว่าที่มันพูดคืออะไร!?" เสียงเข้มเอ่ยถาม พรางหรี่ตาจับผิดสาวน้อยตรงหน้าที่ตอนนี้นั่งเม้มปากแน่นบนโซฟาและบีบขาตัวเองอย่างประหม่า "กะก็..." ให้ตายสิ เธอจะประหม่าทำไมก่อน"บอกมาพิกเล็ต" เสียงเข้มเอ่ยกดดันขึ้นอีกครั้งจนเด็กน้อยตรงหน้ายิ่งประหม่าเพิ่มขึ้นไปอีก "ก็หนู เอ่อ..พวกพี่ๆ เค้าบอกว่าถ้าอยากรู้ว่าศิลาคิดยังไง ให้ไปแกล้งใกล้ชิดกับ คะเค้า.." บอกเลยว่าตอนนี้เกร็งไปหมด"ไอ้พวกเหี้ยเอ้ย!" เขาก่นด่าพึมพำเสียงแผ่ว ก่อนจะเดินถอนหายใจอึดฮึดออกไปทางห้องนอนหมับ! "ศิลาโกรธหนูเหรอ~" พิกเล็ตรีบเดินเข้ามาสวมกอดเอวสอบจากด้านหลังและทำเสียงออดอ้อนอีกคน แต่ทว่าศิลาก็เอาแต่ถอนหายให้ออกมาหนักๆ อย่างปลงตกจนเธอใจแป้ว!"..." "ทำยังไงถึงจะหายโกรธ.." "อยากให้หายโกรธงั้นเหรอ?" "ช่ายย~" พิกเล็ตพยักหน้าแนบชิดกับแผ่นหลังแกร่งของเขา แต่ก็แอบสูดดมกลิ่นกายของเขาอย่างหลงไหล นี่เธอจะกลายเป็นผู้หญิงโรคจิตรึเปล่าเนี่ย!?"ไปนอนให้เอาบนเตียงดีๆ ดิ" เขาแอบกระตุกยิ้มมุมปาก โดยที่พิกเล็ตเองก็ไม่เห็นรอยยิ้มอันชั่วร้ายของเขา"หนูไม่พร้อม..." พิกเล็ตโอดครวญ ก็คนมันไม่พร้อมอ่ะ ประสบการณ์เรื่องบนเตียงเธอก็ไม่รู้เรื่