Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 40

"เดี๋ยวหนูเฝ้าให้เองค่ะ พรุ่งนี้วันหยุดหนูไม่ได้ไปไหน อีกอย่างที่พี่เค้าเกิดอุบัติเหต ส่วนหนึ่งก็เพราะแวะไปส่งหนูที่บ้าน คุณป้าไปพักผ่อนดีกว่านะคะ คุณลุงเองก็อยู่คนเดียว ถ้าเกิดท่านตื่นขึ้นมาท่านจะไม่มีคนดูแล" เธอเสนอตัวเองเป็นคนดูแลเขา แม้ว่าแม่ของเขาจะเกรงใจก็เถอะ สุดท้ายก็ไม่มีใครขัดเธอต่ออยู่ดี วันนี้เธอจะนอนเฝ้าเขาอยู่บนโซฟา โชคดีหน่อยที่ทางโรงพยาบาลเตรียมชุดที่นอนไว้ให้ใหม่หมดเลย นี่สินะอำนาจของเงินและธุรกิจ ไม่ต้องเตรียมเอง มีครบให้ทุกอย่าง"ขับรถยังไงก็ไม่รู้" เธอบ่นพึมพำ ก่อนจะจัดที่นอนบนโซฟาขนาดใหญ่พอดีให้นอนโดยไม่อึดอัด วันต่อมา "อ่าส์ ปวดหัวชะมัด!" ศิลาบ่นเมื่อรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงเช้า ก่อนจะมองรอบๆ ในห้องที่ไม่คุ้นเคย สักพักสะดุดตากับทุกอย่างที่ดูเหมือนจะเป็นโรงพยาบาล เท่านั้นแหละ เหตุการณ์เมื่อคืนก็ผุดขึ้นเป็นฉากๆ เขาจำได้ว่าตอนที่เขาขับรถออกมา ก็ว่าจะเบรกเพราะรถออกตัวแรงเกินไป แต่ทว่าพายุแรงมากจนทำให้เขามองไม่เห็นทาง เอาแต่สนใจเหยียบเบรก รู้ตัวอีกทีรถก็ลื่นลงข้างทางอย่างเร็ว ดีหน่อยที่ชนต้นไม้ รอดตายหวุดหวิดแบบนี้ค่อยสมราคารถหลายสิบล้านหน่อย ถ้าไม่ที่เซฟตี้นะ เ

20:30 PMอีกด้านของพิกเล็ต"ขับรถดีๆ นะลูก เมื่อหลายวันก่อนยิ่งมีคนเกิดอุบัติเหตุอยู่ด้วย โชคดีหน่อยที่วันนี้ฝนตกปอยๆ" "ครับคุณอา แล้วคนนั้นเค้าเป็นอะไรมากรึเปล่าครับ" เดย์ตันยกยิ้มบางๆ ส่งกลับไปให้บิดาของพิกเล็ตอย่างนอบน้อม และถามกลับถึงคนที่ท่านบอกว่าเกิดอุบัติเหต"ช่างเถอะลูก เรื่องของเค้า ขับรถประมาทเองแท้ๆ แต่ไปโทษพายุ ทั้งที่ความเป็นจริงแล้ว ฝนตกถนนลื่นก็ควรผ่อนแรงรถ" "เอ่อ ครับ" "บอกให้เรียกคุณพ่อก็ไม่เรียก เรียกอามันห่างเหินยังไงก็ไม่รู้เนอะ" เดวินเหยียดยิ้มอย่างพอใจ ก่อนจะตวัดสายตามามองลูกสาวของตนและภรรยาและกำลังจ้องมองตนราวกับจะกินเลือดกินเนื้ออะไรยังไงยังงั้น"เรียกแบบนี้ดีกว่าครับ ผมแค่ตามจีบน้องพิกเล็ต ถ้าจะเรียกแบบนั้นมันก็ไม่สมควร" เดย์ตันเอ่ยอย่างถ่อมตัว "หึ แบบนี้สิที่แดดดี้อยากได้เป็นลูกเขย" เขาหัวเราะเบาๆ ก่อนจะหันมาพูดกับลูกสาวอย่างแสดงความต้องการว่าที่ลูกเขยที่เข้าตาอย่างเดย์ตัน ไม่ใช่ศิลา"ส่งพี่เค้ากลับบ้านด้วยนะลูก" "ค่ะ" หลังจากบิดามารดากลับเข้าไปในบ้านแล้ว เธอเองก็เดินมาแทนที่บิดาที่ยืนอยู่เมื่อครู่เพื่อส่งเดย์ตันกลับบ้าน"ขับรถดีๆ นะคะ ถึงแล้วไลน์บอกพิ

"ใครน้อยใจ? ฉันงั้นเหรอ?" เขาขมวดคิ้ว เหอะ! ในเมื่อรู้แล้วทำไมต้องต้องมาทำเหมือนไม่รู้อะไรด้วย "ค่ะ เป็นอะไรคะ น้อยใจที่ฉันลืมวันเกิดงั้นเหรอ?""ก็รู้แล้วจะถามทำไม นึกว่าอิ่มอกอิ่มใจแล้ว ตกลงเธอให้โอกาสมันจริงๆ เหรอ?" "ค่ะ" เธอพยักหน้าแสร้งตีมึน"อืม งั้นก็กลับไปได้ละ เดี๋ยวพ่อเธอรู้ว่าเธอมาหาฉัน" เขาเอ่ยเสียงราบเรียบ รู้สึกปวดหนึบไปทั้งหัวใจเมื่อรู้ว่าเธอให้โอกาสผู้ชายคนอื่นแล้วไม่ใช่เขา "ค่ะ งั้นกลับแล้วนะคะ" "อืม" เขาพยักหน้ารับ จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินผ่านเธอเพื่อหนีเข้าไปภายในห้องน้ำ เสียงปิดประตูห้องดังขึ้น ทำให้ศิลารู้ว่าพิกเล็ตได้กลับไปแล้ว เขาจึงเอื้อมมือไปปิดไฟในห้องจนมืดสนิทโดยไม่ได้สังเกตอะไร จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนจริงๆ เพราะรู้สึกมึนหัวจากแอลกอฮอล์ที่ดื่มไปเมื่อตะกี้เช้าวันต่อมา"อื้อ~" เสียงครางในลำคองึมงำของศิลาดังขึ้น ดวงตาคมเข้มค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาช้าๆ มองบนเพดานห้องนอนตัวเองด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา เรื่องเมื่อคืนผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ นี่สินะความรู้สึกของคนที่โดยเมิน.."ตื่นแล้วเหรอวะ ตื่นแล้วก็ลุกครับ ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดได้แล้ว เพราะวันนี้มึงมีบินไปลาสเวกัส นายทุนใหญ่มีข้อเ

"อื้อ ศิลา~" เสียงหวานครางงึมงำเมื่อมือหนาลูบไล้เรียวขาของเธอขึ้นสูงไปเรื่อยๆ จนถึงขาอ่อน วันนี้เธอสวมเป็นชุดเดรสกระโปรง ซึ่งมันงานต้องการทำเรื่องอย่าว่าเอามากๆ "อยากลองเอาคาชุดมั้ง.." เสียงแหบพร่าหื่นกระหายเอ่ยข้างใบหูเล็ก ก่อนจะกดจูบตามกกหูและลำคอขาวสวยที่ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยจ้ำแดงที่เขาทำไว้ หมับ! มือหนาเอื้อมไปรั้งเสื้อส่วนบนลงมากองไว้ที่ใต้ราวนมของเธอ จากนั้นก็หยิบแปะจุกออกไป สิ้นสิ่งปิดบัง ริมฝีปากหนาก็ประกบดูดยอดอกสีสวยเข้าไปในอุ้งปากหนาอย่างหื่นกระหาย ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็ไม่น้อยหน้าตะครุบเข้าบีบจนเนื้อปริ้นตามง่ามนิ้วลิ้นร้อนตวัดดูดเลียยอดอกสีหวานอย่างมีชั้นเชิงจนร่างเล็กครวญครางดังลั่นรัญจวน "อร๊าง ศิลา หนูเสียว ซี๊ด!" มือบางขยำเรือนผมบนศรีษะของเขาอย่างระบายอารมณ์ เนื้อตัวบิดเร้าไปมาเพราะความเสียวซ่าน เรียวขาทั้งสองข้างหนีบกันไว้เพราะรู้สึกเสียววาบตรงกายสาวของตน ส่วนบนก็แอ่นอกให้เขาดูดดื่มยอดอกอย่างหื่นกระหายราวกับทารกหิวนมแม่"อย่าขยี้ตรงนั้นค่ะ อร๊า ซี๊ด!" เธอเผลออ้าขาออกเล็กน้อยเมื่อเขาสอดมือเข้ามาลูบไล้กายสาวของเธอที่ตอนนี้เปียกแฉะไปหมดเพราะมีอารมณ์อย่างงว่า "

หลายวันต่อมา "ศิลา เมื่อไหร่ศิลาจะไปหาแดดดี้เหรอ?" พิกเล็ตเงยหน้าขึ้นมาจากโทรศัพท์แล้วเอ่ยถามศิลาที่นั่งทำงานอยู่ที่โซฟาปลายเตียงนอน ซึ่งเธอก็นั่งเหยียดขาพิงหัวเตียงอยู่ "ค่อยไป ขอทำใจก่อน" เขาตอบกลับมา จากนั้นก็ทำงานต่อเงียบๆ เพราะมันเป็นงานที่ต้องตรวจเร่งด่วน เพราะเขาเพิ่งได้ที่ดินใหม่ที่ฮ่องกงเมื่อวานนี้ "ตอนกวนแดดดี้ไม่เห็นต้องคิดหนักแบบนี้" เธอบ่นน้อยๆ เอาหล่ะ ทุกคนอยากรู้กันใช่มั้ยหล่ะว่าวันที่เดทกับเดย์ตันมันคืออะไรยังไงบ้าง "วันนี้ทานข้าวไม่อร่อยเหรอครับ ทำไมเงียบไป" เดย์ตันเอ่ยถามหญิงสาวตรงหน้าอย่างฉงนสงสัย วันนี้เหมือนพิกเล็ตจะร่าเริงน้อยกว่าปกติ ไม่รู้ว่าเธอมีเรื่องไม่สบายใจอะไรรึเปล่า "เปล่าหรอกค่ะ พิกเล็ตแค่..รู้สึกผิดกับพี่" เธอเอ่ยเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยินเสียง "ไม่ต้องเครียดหรอกครับ พี่เข้าใจ พี่เองก็ทำใจไว้ตั้งแต่แรกๆ แล้ว แต่พี่ก็ยังหลอกตัวเองว่าจะมีหวังหากพาตัวเองเอาชนะใจพิกเล็ตได้ แต่อย่างว่านั่นแหละครับ พี่เข้ามาสายเกินไปตั้งแต่แรกๆ ทั้งที่รู้ว่าพิกเล็ตกับเขามีโอกาสกลับมาคืนดีกันมากกว่าพี่ที่เข้ามาจีบทีหลัง" เดย์ตันยกยิ้มบางๆ อย่างขมขื่น เก็บซ่อนความอกหักเอาไว