All Chapters of ฮ่องเต้ถูกลอบ ข้าบังดาบ: Chapter 1 - Chapter 10

“รีบปกป้องฝ่าบาท!”มองดูนักฆ่าชุดดำที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีตรงหน้าข้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัวข้ากลับมาเกิดใหม่จริง ๆ… แถมยังเป็นช่วงที่ทุกอย่างเพิ่งเริ่มขึ้นพอได้สติ ข้าก็ก้มหน้าลง มองไปยังพลุสัญญาณที่กำแน่นอยู่ในมือในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ข้าก็เหวี่ยงพลุสัญญาณในมือทิ้งลงไปในทะเลสาบจากนั้นข้าก็รวบรวมแรงทั้งหมด ก้าวเข้าไปขวางเบื้องหน้าฮ่องเต้ที่กำลังต่อสู้กับนักฆ่าท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฮ่องเต้ ข้าใช้ร่างตนเป็นโล่ ฝืนรับคมดาบของนักฆ่าครั้งแล้วครั้งเล่ามองดูความสับสนในแววตาของฮ่องเต้ ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความซาบซึ้งและความไม่อยากเชื่อข้ารู้ว่าข้าเดิมพันไม่ผิดสามีของข้า หลัวเหวินโจว เป็นแม่ทัพองครักษ์หลวง ปกติจะติดตามฮ่องเต้แทบไม่ห่าง แต่วันนี้ยามฮ่องเต้ถูกลอบสังหาร เขากลับไม่อยู่ในที่นั้นเพราะเขากำลังปลอบคนรักในดวงใจ ชิงอวี้เยียน ที่กำลังโกรธแล้วหนีไป!ชาติที่แล้ว ข้ากลัวว่าเขาจะถูกตำหนิ จึงจุดสัญญาณเรียกเขากลับมา แต่หลังจากเขาได้รับความชอบอย่างแท้จริงกลับคิดว่าข้าโลภในชื่อเสียงและความรุ่งเรือง จนทำให้ชิงอวี้เยียนต้องตายอย่างน่าเวทนาเขาโยนข้าลงไปในถ้ำหมื่

หลัวเหวินโจวหันไปมองชิงอวี้เยียน ถอนหายใจอย่างจนปัญญาคราหนึ่ง“เจ้าก็ยังเมตตาเช่นเดิม ลั่วเวย ชิงอวี้เยียนกล่าวมิผิด เจ้าก็มิได้ตายเสียหน่อย ไยต้องถือสาเพียงนี้ ฉุ่ยเอ๋อร์ก็ยกให้ชิงอวี้เยียนไปเถิด ภายหน้าอย่าได้ก่อเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่อีก”ข้ามองหลัวเหวินโจวอย่างเหลือเชื่อ ข้าตั้งครรภ์บุตรของเขา เกือบถูกวางยาจนสิ้นชีวิต ทว่าเขากลับเห็นว่าข้ายังมิได้ตาย ก็ไม่ควรถือสา! ใต้หล้านี้จะมีเหตุผลเช่นนี้ได้อย่างไรเล่า!แต่ในยามนั้น ข้ายังรักหลัวเหวินโจวอยู่ คิดว่าเขาถูกชิงอวี้เยียนลวงใจ ข้าเป็นภรรยาเอก ควรมีใจกว้างอดทนต่อผู้อื่นกระทั่งคราหนึ่ง ข้าได้เห็นหลัวเหวินโจวกำลังสนทนากับชิงอวี้เยียนอยู่หลัวเหวินโจวมีแววตาเปี่ยมด้วยความเอ็นดูนัก“เจ้านี่นะ คราหน้าหากจะวางยา ก็จงทำให้แนบเนียนกว่านี้ หากยังถูกจับได้อีก ข้าจะไม่ช่วยเจ้าแล้ว”ชิงอวี้เยียนกอดแขนหลัวเหวินโจว พลางออดอ้อนอยู่ข้างกายเขา“รู้แล้ว ๆ ครานี้ต้องขอบคุณท่านพี่จริง ๆ”ฉุ่ยเอ๋อร์ยืนยิ้มอยู่ข้างหนึ่งพวกเขาทั้งสามกลมเกลียวกันยิ่งนัก ส่วนข้ากลับประหนึ่งตกลงสู่ห้วงน้ำแข็งที่แท้ ตั้งแต่ต้นจนจบ หลัวเหวินโจวล้วนรู้ทุกสิ่

ข้าดิ้นรนฝืนยกศีรษะขึ้นมา“ภรรยาเทียบเอกหรือ? บุตรหรือ? หลัวเหวินโจว เจ้ายังมีใจอยู่หรือไม่! บุตรนั้นตายไปแล้ว! ถูกบิดาเช่นเจ้าฆ่าตายด้วยมือตนเอง!”ข้าหอบหายใจแรง ใช้เสียงที่แทบขาดใจกล่าวประณามหลัวเหวินโจวหลัวเหวินโจวขมวดคิ้วอย่างรำคาญ“เจ้าพูดจาเพ้อเจ้อสิ่งใด! เจ้าฆ่าฉุ่ยเอ๋อร์ยังไม่พอ บัดนี้ยังสาปแช่งบุตรของตนเองอีก ลั่วเวย ข้าว่าเจ้าคงเสียสติไปแล้ว!”ใจข้าดุจเถ้าถ่าน ขยับมุมปากยิ้มอย่างสิ้นหวังเล็กน้อย“เจ้ายังมีหน้ากล่าวถึงบุตรอีกหรือ เจ้ามีสิทธิ์อันใดกัน! เจ้ารู้หรือไม่ นั่นคือบุตรในครรภ์ที่เป็นรูปเป็นร่างแล้ว! เพราะความเห็นแก่ตนของเจ้า เขาจึงแม้แต่สิทธิ์จะได้ลืมตาดูโลกยังไม่มี! หลัวเหวินโจว ครั้นยามดึกสงัดในห้วงฝัน เจ้าหรือไม่หวาดกลัวว่าบุตรผู้นั้นจะมาทวงชีวิตเจ้าหรือ!”ข้าตะโกนออกไปสุดเสียงหลัวเหวินโจวชะงักงัน สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ ปล่อยชิงอวี้เยียน แล้วก้าวเข้ามาตรงหน้าข้า“เป็นไปได้อย่างไร มิใช่ว่าครบแปดเดือนแล้วหรือ!”ข้าแค่นหัวเราะ ก่อนจะเปิดผ้าห่มออก เผยให้เห็นครรภ์ที่ยุบแฟบไปแล้วบุตรยังมิอาจรักษาไว้ได้ ถูกหมอหญิงฉุดออกจากกายข้า ร่างทั้งร่างก็เขียวช

“ท่านพี่กล่าวไม่ผิด อวี้เยียนเติบโตมากับท่านพี่มาตั้งแต่เล็ก และเห็นท่านพี่ดุจพี่ชายแท้ ๆ มาโดยตลอด ครั้นรู้ว่าฮูหยินตั้งครรภ์ อวี้เยียนก็มักไปสวดภาวนาในวัดอยู่เสมอ เพียงหวังให้ฮูหยินคลอดบุตรครานี้อย่างปลอดภัย แต่ฮูหยินกลับคิดว่าอวี้เยียนมีเจตนาร้าย ถึงกับยอมใช้บุตรในครรภ์มาป้ายความผิดให้อวี้เยียน!”“อวี้เยียนทนต่อไปไม่ไหวแล้ว พี่หญิง วันนี้อวี้เยียนขอใช้ความตายแสดงใจ ยังขอให้พี่หญิงกับท่านพี่กลับมาดีกันดังเดิม!”ชิงอวี้เยียนกล่าวจบ ขณะที่ทุกคนยังตั้งตัวไม่ทัน นางก็พุ่งเข้าชนเสาข้างกายอย่างแรง ด้วยเรี่ยวแรงและความเร็วอันน่าตกใจ เห็นชัดว่านางตั้งใจจะตายให้ได้ใจข้าพลันสะท้านวูบหากชิงอวี้เยียนตาย ต่อให้ข้าน่าสงสารเพียงใด หลัวเหวินโจวก็ยังคงรอดชีวิตอยู่ได้อย่างไรเสีย พลุสัญญาณก็ยังหาไม่พบ แต่ชิงอวี้เยียนกลับมาตายในที่ของข้า คนเป็นย่อมไม่มีวันสู้คนตายได้หลัวเหวินโจวย่อมเข้าใจเหตุผลข้อนี้ดี ดังนั้น ต่อให้เพียงเอื้อมมือก็สามารถคว้าตัวชิงอวี้เยียนไว้ได้ เขากลับไม่ขยับแม้แต่น้อย เพียงคุกเข่าอยู่กับที่แล้วตะโกนลั่นยังดีที่คนข้างกายฮ่องเต้ล้วนมีฝีมือมีขันทีน้อยผู้ว่องไวคนหนึ่งพุ่งออ

หลัวเหวินโจวสีหน้าเหม่อลอย ราวกับเพิ่งได้รู้จักข้าใหม่เป็นครั้งแรกท่าทางเช่นนั้น ช่างน่าขันยิ่งนัก“ลั่วเวย เจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากันมาหลายปี ไยต้องให้ถึงขั้นแตกหักจนต่างพินาศจึงจะยอมรามือ?”ข้าเลียนแบบท่าทีของหลัวเหวินโจวในชาติปางก่อน ถอนหายใจเบา ๆ“ก็เพราะเจ้ากับข้าเป็นสามีภรรยากัน จึงยิ่งไม่อาจปกป้องเข้าข้างกันได้ ข้ารู้ว่าสามีมิใช่คนหลงในชื่อเสียงลาภยศ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นจึงจะทำให้ฮ่องเต้เชื่อได้ว่าสามีเป็นคนสูงส่งเที่ยงธรรมแท้จริง คนเช่นนี้จะเป็นไปได้อย่างไร ที่จะเพราะตามง้ออนุที่กำลังงอนอยู่ จนปล่อยให้ฮ่องเต้ตกอยู่ในอันตราย?”ข้าหันไปมองบ่าวชาย“เริ่มได้ แต่จำไว้ว่าให้รองผ้าหนาไว้หลายชั้นใต้ตัวพวกเขาหลายชั้นหน่อย จะได้ไม่ทำให้พื้นเปื้อน”ข้าเอนกายพิงพนักเก้าอี้ รอคอยให้หลัวเหวินโจวกับชิงอวี้เยียนห้ำหั่นกันเองในที่สุดหลัวเหวินโจวก็เข้าใจ ว่าขณะนี้ข้า มิได้หวั่นไหวหรือหลงรักเขาจนถอนตัวไม่ขึ้น เพียงเพราะวาจาไม่กี่คำของเขาอีกต่อไปครั้นหลัวเหวินโจวลืมตาขึ้นอีกครา ดวงตาเต็มไปด้วยความอาลัยลึกซึ้งเขามองชิงอวี้เยียนด้วยความเจ็บปวดและอาลัยอาวรณ์ ไม่อาจตัดใจได้“อวี้เยียน