บทที่ 2

กล่าวจบประโยคนั้น ข้าก็ไม่อาจฝืนประคองตนได้อีก ร่างพลันอ่อนแรงราวจะหมดสติไป

แต่หมอหลวงกลับปักเข็มลงบนร่างข้าทันที

เขายกมือเช็ดเหงื่อเย็นที่ผุดบนหน้าผาก

“ฮูหยิน เจ้านอนมิได้ หากหลับไปแล้วจะมิอาจตื่นขึ้นอีก ลองคิดถึงสามีของเจ้า คิดถึงลูกของเจ้า พวกเขายังรอเจ้าอยู่!”

ฮ่องเต้ที่อยู่ด้านข้างก็เอ่ยคล้อยตามด้วย

“ใช่แล้ว เจ้ามีความชอบจากการช่วยชีวิตข้า รอให้เจ้าหายดีเมื่อใด ข้าจะตั้งเจ้าเป็นฮูหยินผู้คุ้มครองแผ่นดิน ให้เจ้าได้เสวยสุขในลาภยศมั่งคั่ง อีกทั้งบุตรในครรภ์ของเจ้า หากเป็นหญิง ข้าจะให้เป็นชายาของโอรส หากเป็นชาย ก็จะให้ได้เป็นขุนนางใหญ่ เจ้าอดทนไว้ ข้าได้สั่งคนไปตามหลัวเหวินโจวแล้ว!”

ครั้นได้ยินฮ่องเต้กล่าวดังนั้น ข้าก็ฝืนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

ข้ามิใช่คนโง่ ตั้งแต่ยามที่ข้าใช้ร่างตนบังดาบแทนฮ่องเต้ ข้าก็รู้แล้วว่าเด็กในครรภ์ของข้ามิอาจรักษาไว้ได้

ส่วนหลัวเหวินโจว เขายิ่งไม่มีทางมา

ในยามนั้นเอง คนที่ฮ่องเต้ส่งไปตามหลัวเหวินโจวก็รีบร้อนกลับมา

เขาทรุดลงคุกเข่ากับพื้นดังปึง มิกล้าแม้แต่จะเงยหน้ามองฮ่องเต้

ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว ความโกรธปะทุขึ้นจนแทบระงับไม่อยู่

“หลัวเหวินโจวเล่า?!”

ขันทีตัวสั่นเทิ้ม

“ใต้เท้าหลัวไม่ยอมมา อีกทั้งยังกล่าว… ยังกล่าวว่า อย่าได้ใช้เล่ห์กลเช่นนี้มาหวังเรียกความเห็นใจ”

ขันทีโขกศีรษะลงกับพื้นดังปึงปังไม่หยุด

ข้าก็รู้แล้วว่าวาจาอันหยาบคายของหลัวเหวินโจวย่อมมิได้มีเพียงเท่านี้ เพียงแต่ขันทีคำนึงถึงหน้าฮ่องเต้ จึงมิกล้าเอ่ยออกมา

ก็จริง ในใจของหลัวเหวินโจว ข้ามิอาจเทียบชิงอวี้เยียนได้แม้เพียงครึ่งส่วน

แต่ข้าเป็นภรรยาที่หลัวเหวินโจวแต่งเข้ามาอย่างถูกต้องตามพิธี ส่วนชิงอวี้เยียนเป็นเพียงอนุเท่านั้น! เขากลับหลงใหลนางถึงเพียงนี้ ถึงขั้นไม่สนความปลอดภัยของฮ่องเต้ นำกององครักษ์หลวงไปปลอบนาง!

แม้แต่พลุสัญญาณดอกนั้น ก็เป็นข้าที่คุกเข่าอ้อนวอนต่อหน้าเขาก่อนเขาจะจากไป จึงได้มันมา

ชาติที่แล้ว เมื่อสัญญาณถูกจุด เขาว่าข้าใฝ่หาลาภยศ ชาตินี้ แม้ฮ่องเต้จะส่งคนไปเรียก เขาก็ยังเมินเฉยไม่สนใจ

หากเขารักชิงอวี้เยียนถึงเพียงนั้น แล้วเหตุใดแต่แรกจึงต้องแต่งข้าเข้ามา!

ความโกรธพลันปะทุขึ้นในอก ข้ากระอักโลหิตออกมาอีกครั้ง

หมอหลวงยกมือประคองหมวกบนศีรษะที่เอนคลอนใกล้หลุด มองไปทางฮ่องเต้อย่างหวาดหวั่น

“ฮ่องเต้ หลัวฮูหยินอารมณ์กระทบกระเทือนเกินไป หากยามนี้ยังไม่มีคนใกล้ชิดอยู่เคียงข้าง เกรงว่าจะทนต่อไปไม่ไหวแล้ว!”

ฮ่องเต้มองมาที่ข้าครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ฝืนข่มความโกรธในใจลงไป

เขากระชากหยกประจำตัวที่ห้อยอยู่ข้างเอวออก แล้วโยนให้ขันที

“ไป บอกเขา ว่านี่เป็นคำสั่งของข้า หากเขายังไม่มาอีก ข้าจะฆ่าเขา!”

ฮ่องเต้โกรธแล้วจริง ๆ

โดยปกติข้างกายเขามีองครักษ์มากมาย แต่กลับเป็นวันนี้ยามถูกลอบสังหาร กลับไม่มีผู้ใดอยู่สักคน

ข้ายอมสละชีวิตช่วยเขา แต่กลับเรียกแม้แต่สามีของข้ามิได้ สำหรับผู้สูงศักดิ์เช่นเขา นี่นับเป็นความอัปยศอย่างยิ่ง

ยามนี้สภาพของข้ามิอาจขยับเขยื้อน ได้แต่ให้หมอหลวงใช้เข็มฝังประคองชีวิตไว้ รอให้ยาช่วยชีวิตต้มเสร็จ

จนกระทั่งเมื่อขันทีกลับมารายงานอีกครั้ง ข้ายังพอได้ยินเสียงของเขาอยู่

ครานี้ขันทีมิได้กลับมาเพียงลำพัง

ข้าฝืนลืมตาขึ้นอย่างยากลำบาก ก็เห็นคนที่คุ้นเคยอย่างยิ่งในชาติที่แล้ว นั่นคือฉุ่ยเอ๋อร์ บ่าวของชิงอวี้เยียน

แท้จริงแล้ว ฉุ่ยเอ๋อร์เดิมเป็นบ่าวของข้า แต่หลังจากที่ข้าตั้งครรภ์ นางกลับลอบวางยาลงในอาหารของข้า ครั้นถูกพบเข้า ข้าก็อยู่ในสภาพร่อแร่ใกล้สิ้นใจแล้ว

ข้ามิคิดจะปล่อยฉุ่ยเอ๋อร์ไป ขณะกำลังจะสั่งตีให้นางถึงตาย หลัวเหวินโจวกลับโอบชิงอวี้เยียนเข้ามา

จนถึงบัดนี้ ข้ายังจำสายตาที่หลัวเหวินโจวมองข้าได้ชัดเจน เย็นชาเสียยิ่งนัก ราวกับข้ามิใช่ภรรยาของเขา หากแต่เป็นศัตรูที่มิอาจอยู่ร่วมฟ้าเดียวกัน

ชิงอวี้เยียนร้องไห้สะอื้นอยู่ด้านข้าง นางจับมือฉุ่ยเอ๋อร์ไว้ แล้วมองมาทางข้าด้วยท่าทีเวทนา

“พี่หญิง เหตุใดท่านจึงใจร้ายถึงเพียงนี้ ท่านก็มิได้ตายมิใช่หรือ เหตุใดต้องเอาชีวิตบ่าวให้ได้ ท่านช่างโหดร้ายยิ่งนัก! เหวินโจว ไม่สู้มอบนางให้ข้าเถิด แม้ข้าจะเป็นเพียงอนุ แต่การรักษาชีวิตบ่าวคนหนึ่งไว้ ข้ายังพอทำได้”