ฮ่องเต้ถูกลอบ ข้าบังดาบ

“รีบปกป้องฝ่าบาท!”

มองดูนักฆ่าชุดดำที่ผ่านการฝึกมาอย่างดีตรงหน้า

ข้าถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

ข้ากลับมาเกิดใหม่จริง ๆ… แถมยังเป็นช่วงที่ทุกอย่างเพิ่งเริ่มขึ้น

พอได้สติ ข้าก็ก้มหน้าลง มองไปยังพลุสัญญาณที่กำแน่นอยู่ในมือ

ในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกตเห็น ข้าก็เหวี่ยงพลุสัญญาณในมือทิ้งลงไปในทะเลสาบ

จากนั้นข้าก็รวบรวมแรงทั้งหมด ก้าวเข้าไปขวางเบื้องหน้าฮ่องเต้ที่กำลังต่อสู้กับนักฆ่า

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฮ่องเต้ ข้าใช้ร่างตนเป็นโล่ ฝืนรับคมดาบของนักฆ่าครั้งแล้วครั้งเล่า

มองดูความสับสนในแววตาของฮ่องเต้ ค่อย ๆ ถูกแทนที่ด้วยความซาบซึ้งและความไม่อยากเชื่อ

ข้ารู้ว่าข้าเดิมพันไม่ผิด

สามีของข้า หลัวเหวินโจว เป็นแม่ทัพองครักษ์หลวง ปกติจะติดตามฮ่องเต้แทบไม่ห่าง แต่วันนี้ยามฮ่องเต้ถูกลอบสังหาร เขากลับไม่อยู่ในที่นั้น

เพราะเขากำลังปลอบคนรักในดวงใจ ชิงอวี้เยียน ที่กำลังโกรธแล้วหนีไป!

ชาติที่แล้ว ข้ากลัวว่าเขาจะถูกตำหนิ จึงจุดสัญญาณเรียกเขากลับมา แต่หลังจากเขาได้รับความชอบอย่างแท้จริงกลับคิดว่าข้าโลภในชื่อเสียงและความรุ่งเรือง จนทำให้ชิงอวี้เยียนต้องตายอย่างน่าเวทนา

เขาโยนข้าลงไปในถ้ำหมื่นอสูรที่เตรียมไว้เป็นอย่างดี ปล่อยให้ข้ากับบุตรถูกสัตว์ร้ายรุมฉีกกิน

เมื่อสวรรค์ให้ข้าได้กลับมาเกิดใหม่ เช่นนั้นข้าย่อมไม่มีวันเดินซ้ำรอยเดิม!

ข้าปกป้องฮ่องเต้อย่างสุดกำลัง ต่อให้คมดาบของนักฆ่าจะแทงทะลุร่างข้าไม่หยุดยั้ง ข้าก็กัดฟันไม่ร้องสักคำ

รอบตัวฮ่องเต้ยังมีองครักษ์อยู่มาก ขอเพียงข้าทนไว้จนกำลังหนุนมาถึง ข้าย่อมต้องรอดชีวิต!

ฮ่องเต้เองก็รู้ดี แม้จะไม่เต็มใจเพียงใด ก็ทำได้แค่หลบอยู่ด้านหลังข้า และในตอนนั้นเอง พวกนักฆ่าก็รู้ตัวว่าข้ากำลังใช้ร่างเป็นโล่บังให้ฮ่องเต้

พวกเขาสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะแทงดาบเข้าที่ท้องข้าอย่างแรง

ในท้องข้ายังมีบุตรในครรภ์แปดเดือน!

แทบทุกวันข้ารู้สึกได้ว่าเขาขยับอยู่ในท้องของข้า แม้กระทั่งก่อนตายในชาติที่แล้ว ข้ายังได้ยินเสียงร้องของเขา

ดาบนี้ ข้ากลับรู้สึกว่ามันเจ็บยิ่งกว่าการถูกสัตว์ร้ายรุมฉีกกินในชาติที่แล้วเสียอีก

เสียงคร่ำครวญที่กลั้นไม่อยู่หลุดออกจากลำคอ ภาพตรงหน้ากลายเป็นสีแดงไปหมด ข้ารู้สึกได้ว่านักฆ่าเหล่านี้กำลังจะลงมือสังหารข้าแล้ว

ใต้กายพลันปวดหน่วงอย่างรุนแรง

ความเจ็บนี้ไม่เหมือนความเจ็บตอนถูกผ่าท้องในชาติที่แล้ว ข้ารู้สึกเพียงว่ามีบางสิ่งที่สำคัญยิ่งสำหรับข้ากำลังจะหลุดหายไป

ข้ายื่นมือออกไปจะคว้าไว้ แต่สิ่งที่สัมผัสได้กลับมีเพียงฉลองพระองค์ที่เปื้อนโลหิตที่เปื้อนเลือดเต็มไปหมด

เสียงฝีเท้าสับสนวุ่นวายดังเข้ามา ข้าได้ยินฮ่องเต้ตะโกนอย่างร้อนรน

“หมอหลวงอยู่ไหน! หมอหลวงไปไหน! นี่เป็นคนในครอบครัวของผู้ใด รีบมาดูเร็ว!”

ข้าอ้าปาก แต่กลับมีเพียงโลหิตที่กระอักออกมาไม่หยุด ฮ่องเต้มิได้รังเกียจแม้แต่น้อย โน้มกายเข้ามาอยู่ข้างกายข้า

ข้าใช้แรงทั้งหมดที่มี จึงเค้นคำออกมาได้เพียงไม่กี่คำ

“ข้า… เป็นภรรยาของหลัวเหวินโจว แม่ทัพกององครักษ์”