บทที่ 4

ยาที่หมอหลวงเฝ้ารอคอยอย่างยากลำบากก็เคี่ยวเสร็จสิ้นแล้ว ครั้นข้าดื่มลงไป ก็วางใจลง ก่อนจะผล็อยหลับไป

ครั้นลืมตาขึ้นอีกครา บ่าวผู้ไม่คุ้นหน้าก็รีบเข้ามาพยุงข้าลุกขึ้น

“ฮูหยิน เหตุการณ์ที่ฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์เป็นเรื่องใหญ่ยิ่ง บัดนี้ฮ่องเต้กลับวังไปก่อนแล้ว ทว่าฮ่องเต้มีรับสั่งเป็นพิเศษลงมา ให้ท่านพักรักษาตัวอยู่ที่นี่อย่างสงบ ครั้นจัดการเรื่องทั้งปวงเรียบร้อยแล้ว จะมาดูอาการของท่าน”

ข้าพยักหน้าเล็กน้อย

ชาติปางก่อน เหตุการณ์ที่ฮ่องเต้ถูกลอบปลงพระชนม์นั้นเป็นเรื่องใหญ่ยิ่งนัก ส่วนการพระราชทานบำเหน็จแก่หลัวเหวินโจว ก็เกิดขึ้นภายหลังจากสืบสวนเรื่องราวกระจ่างแล้ว

ฮ่องเต้เองก็ตกใจอยู่ไม่น้อย เขายังจดจำข้าได้ ก็นับว่าดียิ่งแล้ว

ข้าเพียงต้องรออยู่โดยสงบ ให้ฮ่องเต้จัดการเรื่องทั้งปวงให้เรียบร้อยก็พอ

ข้าคลายใจลง เพิ่งคิดจะเอ่ยปาก

พลันมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้น

ข้ายังไม่ทันได้หันศีรษะ คางก็ถูกมือหยาบคู่หนึ่งบีบคางข้าไว้เสียแล้ว

เป็นหลัวเหวินโจว

เขามองข้าด้วยสีหน้าอึมครึม

“เจ้าช่างบังอาจยิ่งนัก กล้าฆ่าฉุ่ยเอ๋อร์อย่างโหดเหี้ยมลับหลังข้า!”

“เจ้ารู้หรือไม่ว่า อวี้เยียนเห็นศพของฉุ่ยเอ๋อร์แล้วเจ็บช้ำเพียงใด! นังหญิงใจอำมหิต! ตอนนั้นข้าช่างตาบอดนักจึงได้เลือกเจ้ามา!”

ข้าถูกตบจนหน้าหันไปอีกด้าน แก้มแสบร้อนระบมยิ่งนัก

“งั้นหรือ? ถ้าเช่นนั้นเราหย่าขาดกันเถิด!”

ข้ายกมือปาดน้ำตาออก

ถ้อยคำนี้ข้าเก็บงำไว้ในใจมาช้านาน เดิมทีข้าคิดจะรอให้พระบัญชาลงมาเสียก่อน แล้วข้าจึงจะได้จากหลัวเหวินโจวไปโดยชอบธรรม

แต่บัดนี้ ข้าทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริง ๆ

ความแค้นและความน้อยเนื้อต่ำใจในชาติก่อน ประดังเข้ามาพร้อมกับความทุกข์ในชาตินี้ ราวกับข้าราวกับถูกห่อหุ้มอยู่ในรังไหม หายใจไม่ออก ดิ้นรนก็มิได้!

หลัวเหวินโจวที่เดิมยังวางท่าหยิ่งผยองอยู่เดิม ครั้นได้ยินวาจานี้ของข้า ก็ชะงักงันไปชั่วขณะ

เขาขมวดคิ้ว กวาดตามองข้าตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า ครั้นข้ายังนึกสงสัยว่าเขาคิดจะทำสิ่งใดอยู่

ชิงอวี้เยียนปรากฏกายขึ้น

เหตุการณ์พลิกผันเมื่อวาน ดูประหนึ่งมิได้กระทบกระเทือนนางเลย

นางยังคงงดงามยิ่งนัก ประหนึ่งหาสิ่งใดเทียบมิได้

เพียงนางปรากฏกาย หลัวเหวินโจวก็มิอาจมองเห็นผู้ใดอื่นอีก

เขาดึงชิงอวี้เยียนเข้ามาแนบอกอย่างระมัดระวัง มือใหญ่ที่เคยฟาดข้า บัดนี้กลับลูบไล้แก้มของนางอย่างอ่อนโยน

“เจ้ามาได้อย่างไร ร่างกายยังมิได้หายดีมิใช่หรือ?”

ชิงอวี้เยียนส่ายศีรษะเบา ๆ

“ข้าน้อยวางใจท่านพี่มิลงจริง ๆ จึงตั้งใจมาดูสักหน่อย ไม่นึกเลยว่ามาถึงหน้าประตูแล้วได้ยินท่านพี่กับพี่หญิงโต้เถียงกัน ทั้งยังเป็นเพราะข้า ข้ามิอยากให้ท่านพี่กับพี่หญิงต้องทุกข์ใจ มิสู้ท่านพี่หย่าข้าเสียเถิด เช่นนี้แล้วท่านพี่จะได้ไร้ความกังวลอีก”

ชิงอวี้เยียนกล่าวไปพลาง น้ำตาพลันหลั่งริน

หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่า ร่วงลงบนกายหลัวเหวินโจว

หลัวเหวินโจวปวดใจยิ่งนัก รีบลนลานปลอบประโลมชิงอวี้เยียน

“ไยกล่าววาจาโง่เขลาเช่นนี้ เจ้าก็รู้ดี ในใจข้ามีเพียงเจ้าเท่านั้น นางก็แค่เพราะตั้งครรภ์บุตรของข้า จึงได้รับความเมตตาจากข้าอยู่บ้าง นางต่ำทรามถึงเพียงนั้น จะเลี้ยงดูบุตรให้ดีได้อย่างไร รอให้นางคลอดบุตรออกมาแล้ว ข้าจะมอบบุตรให้เจ้าดูแล และยกเจ้าเป็นภรรยารองเทียบเอก!”