All Chapters of เมียลับของหัวหน้ามาเฟียหนีไปแล้ว: Chapter 1 - Chapter 9

“ลบตัวตนของพวกฉันให้หมด ของฉันกับลีโอ ลบทุกอย่างออกไป” ฉันบอกมาร์โก้ ผู้ติดต่อของฉันในตลาดมืด“โซเฟีย? เธอบ้าไปแล้วเหรอ?เธอเป็นทั้งที่ปรึกษาของตระกูลและมือสังหารอันดับหนึ่ง หัวหน้ามาเฟีย อเล็กซานเดอร์ไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่” มาร์โก้พูด เสียงเต็มไปด้วยความช็อกฉันเย็บปิดแผลกระสุนที่หน้าท้อง น้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์“นั่นมันเรื่องของฉัน ฉันไม่ต้องการให้โลกนี้มีโซเฟียกับลีโออยู่อีกต่อไป”ปลายสายเงียบงันไปหลายวินาที ก่อนมาร์โก้จะถอนหายใจ “ก็ได้ ให้เวลาฉันสามวัน”หลังจากมาร์โก้วางสาย ฉันยืนพิงกำแพงคลินิกที่เย็นเฉียบแล้วหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นทุกคนต่างอิจฉาตำแหน่งของฉัน พวกเขามองฉันเป็นมือขวาของอเล็กซานเดอร์ เป็นรองหัวหน้าที่ไม่มีแค่ชื่อเรียกเท่านั้นพวกเขาไม่รู้ว่าฉันเป็นภรรยาของเขามาห้าปีแล้ว และไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีลีโออยู่ตลอดห้าปี เขาห้ามไม่ให้ลูกชายของเราเรียกเขาว่าพ่อ“มันจะทำให้พวกเธอกลายเป็นเป้า” เขาพูดเสมอ “ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเธอ”ฉันเชื่อเขา และใช้ชีวิตอยู่ในเงามืด คอยจัดการธุระของตระกูล จนกระทั่งรักแรกของเขา เบลล่า กลับมาที่ซิซิลีพร้อมเด็กชายวัยห้าขวบ—ลูคัสเ

เช้าวันถัดมา อเล็กซานเดอร์กลับมาตั้งแต่เช้าเขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ คงเพราะไข้ของลูคัสลดลงแล้ว เขาเดินตรงไปหาลีโอที่เพิ่งตื่น ก่อนจะดึงปืน เหยี่ยวทะเลทราย หนักอึ้งออกจากเอว แล้ววางมันลงในมือของลีโอ“ของขวัญวันเกิดที่มาช้าไปหน่อย ลูกพ่อ”อเล็กซานเดอร์ขยี้ผมลีโอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง“ลูกอายุห้าขวบแล้ว เป็นผู้ชายแล้ว ปืนกระบอกนี้อานุภาพร้ายแรง ลูกต้องเรียนรู้วิทีใช้มัน เพื่อปกป้องตัวเอง และปกป้องแม่เหมือนที่พ่อทำ”น้ำหนักของปืนทำให้ลีโอเซถอย สีหน้าซีดเผือด และเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้“ผะ…ผมไม่เอา” เขากระซิบอเล็กซานเดอร์ขมวดคิ้ว“ลีโอ ลูกห้าขวบแล้ว ทำไมขี้ขลาดแบบนี้?แม้แต่ลูคัสยังจับปืนได้”ฉันมองภาพนั้น ความเย็นในหัวใจฉันหนาวยิ่งกว่าเหล็กของลำกล้องปืนอเล็กซานเดอร์ลืมไปแล้วสองปีก่อน ตอนลีโออายุสามขวบ เขาถูกลักพาตัวโดยตระกูลศัตรู ระหว่างการช่วยเหลือ เกิดระเบิดครั้งใหญ่และการยิงปะทะในระยะประชิด ทำให้แก้วหูข้างซ้ายของเขาแตก และทิ้งบาดแผลทางใจอย่างรุนแรงเขามีความหวาดกลัวเสียงปืนในระดับรุนแรงและตอนนี้ พ่อแท้ ๆ ของเขากลับยัดสิ่งที่เป็นต้นตอของฝันร้ายใส่มือเขาฉันเดิน

เช้าวันถัดมา ขณะที่อเล็กซานเดอร์กำลังจะเริ่มจัดการงานประจำวันของตระกูล ระบบเครือข่ายภายในก็ถูกโจมตีทางไซเบอร์อย่างแม่นยำราวกับทดสอบช่องโหว่ผู้โจมตีรู้โครงสร้างระบบของพวกเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง และพุ่งเป้าไปที่ระบบการเงินหลักโดยตรงอเล็กซานเดอร์นั่งอยู่ในห้องทำงาน มองสัญญาณเตือนที่กะพริบขึ้นเต็มหน้าจอเครือข่ายการเงินทั้งหมดเป็นอัมพาต ข้อมูลธุรกรรมทุกอย่างไม่สามารถเข้าถึงได้เผชิญกับสถานการณ์ฉุกเฉิน อเล็กซานเดอร์กดอินเตอร์คอมโดยสัญชาตญาณ“โซเฟีย! เริ่มแผนสำรอง B เราถูกโจมตีทางไซเบอร์ จัดการให้ที”แต่มีเพียงความเงียบตอบกลับมาตอนนั้นเองอเล็กซานเดอร์ถึงเพิ่งรู้ว่าโซเฟียไม่ได้มาที่สำนักงานใหญ่ในวันนี้เธอกำลังงอนเรื่องเมื่อวานอยู่หรือเปล่า?เขาเข้าสู่ระบบหลักเพื่อจัดการเอง แต่กลับพบว่าระบบการเงินหลักถูกล็อกด้วยการเข้ารหัสระดับสูงทั้งหมดรหัสผ่านของเขาใช้ไม่ได้เลยสิ่งที่ทำให้เขาช็อกยิ่งกว่าคือข้อความเย็นชาบนหน้าจอ: [สิทธิ์การเข้าถึงถูกเพิกถอน โชคดีนะ]ข้อความนั้นมาจากบัญชีแอดมินของโซเฟีย เธอเพิกถอนสิทธิ์ระดับสูงทั้งหมดในระบบการเงินอเล็กซานเดอร์หงุดหงิด ไม่ว่าโซเฟียจะโกรธแค่ไหน

หลังจบงานเลี้ยง อเล็กซานเดอร์ไปที่บาร์และดื่มจนเมามายไม่รู้สึกตัวเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาโซเฟียตามความเคยชินเขาอยากให้เธอมารับและพาเขากลับบ้าน เหมือนที่เธอเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วนแต่สายกลับตัดไปตอนนั้นเองเขาถึงนึกขึ้นได้ว่า โซเฟียพาลีโอหนีไปแล้วอเล็กซานเดอร์เดินโซซัดโซเซกลับบ้านในสภาพเมา ก่อนจะผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้าไปความว่างเปล่าภายในห้องทำให้เขาสร่างเมาทันทีเขาเอื้อมมือไปหยิบ ปืนพกกล็อค 19 บนโต๊ะข้างเตียงโดยสัญชาตญาณ นิสัยที่ติดตัวจากชีวิตที่อยู่บนเส้นดายแห่งความตายมานานสิ่งแรกที่เขาทำทุกคืนเมื่อกลับถึงบ้านคือเช็กอาวุธแต่ครั้งนี้ ปลายนิ้วของเขากลับสัมผัสกระดาษภาพวาดแทนเหล็กเย็นเฉียบอเล็กซานเดอร์หยิบกระดาษขึ้นมาดูอย่างตั้งใจมันคือภาพครอบครัวที่ลีโอวาดด้วยสีเทียน ตรงกลางเป็นผู้หญิงในชุดสีน้ำเงินจับมือกับเด็กชายตัวเล็กทั้งคู่ยิ้มสดใส รายล้อมด้วยสายรุ้งและดวงอาทิตย์แต่สิ่งที่ทิ่มแทงหัวใจอเล็กซานเดอร์คือจุดที่ควรเป็นพ่อ มันถูกขีดทับด้วยสีดำหนา ๆ จนกลายเป็นเพียงช่องว่างมืดมิดอเล็กซานเดอร์จ้องไปยังรอยสีดำนั้น มือของเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้เขานึกถึงทุกค

ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในรัสเซีย ในที่สุดอเล็กซานเดอร์ก็พบโซเฟียกับลีโอ ซึ่งกำลังมาพักผ่อนอยู่ที่นั่นอเล็กซานเดอร์ไม่ได้นอนมาสามวัน ดวงตาแดงก่ำ เคราขึ้นรกรุงรังบารมีอันน่าเกรงขามของหัวหน้ามาเฟียหายไปจนสิ้นเขามองโซเฟียเดินออกมาจากร้านดอกไม้เล็ก ๆ จูงมือลีโอไว้ลีโอถือช่อทานตะวันสีสดใส ทั้งคู่สวมเสื้อโค้ทขนสัตว์หนาใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสุขที่ผ่อนคลาย ซึ่งเขาไม่ได้เห็นมาหลายปีอเล็กซานเดอร์รีบพุ่งเข้าไปขวางทาง“โซเฟีย!”เสียงของเขาสั่น ดวงตาแดงก่ำ“ทำไมคุณถึงทิ้งผมไป? ทำไมถึงพาลีโอไปด้วย?”โซเฟียมองเขาอย่างสงบ โดยไม่พูดอะไรอเล็กซานเดอร์ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ปล่อยคำกล่าวหาออกมาไม่หยุด“คุณวางแผนตั้งท้องหลอกผมให้แต่งงาน แล้วตอนนี้จะเดินจากไปง่าย ๆ งั้นเหรอ?”ท่ามกลางคำกล่าวหาและคำถามที่เกือบเสียสติของเขา โซเฟียยังคงสงบผิดปกติเธอไม่เถียง ไม่โต้ตอบเธอเพียงมองชายที่เธอเคยรัก กลายเป็นคนแปลกหน้าโซเฟียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น เปิดเผยความจริงของคืนนั้นเมื่อหกปีก่อน“ไม่ใช่ฉันที่วางยาคุณ อเล็กซานเดอร์”“เป็นเบลล่า เธออยากขึ้นเตียงกับคุณ เพื่อมีทายาทและยึดตำ