Short
เมียลับของหัวหน้ามาเฟียหนีไปแล้ว

เมียลับของหัวหน้ามาเฟียหนีไปแล้ว

作家:  ไอวี่完了
言語: Thai
goodnovel4goodnovel
9チャプター
23.2Kビュー
読む
本棚に追加

共有:  

報告
あらすじ
カタログ
コードをスキャンしてアプリで読む

概要

ความรักทรมาน

ย้อนกลับ

มาเฟีย

ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว

มีสติและเป็นอิสระ

การเสียใจภายหลัง

เคาท์ดาวน์

ฉันคือมือสังหารที่เก่งกาจที่สุดของหัวหน้ามาเฟีย อเล็กซานเดอร์ และยังเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของเขา…รวมถึงเป็นภรรยาลับของเขาด้วย แต่ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ต้องปิดบัง เขาไม่เคยอนุญาตให้ลูกชายของเราเรียกเขาว่าพ่อเลย เขามักจะบอกเสมอว่าตระกูลศัตรูกำลังจับตาดูพวกเราอยู่ตลอด และฉันกับลูกคือจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของเขา ดังนั้นการทำแบบนี้ก็เพื่อปกป้องพวกเรา ฉันเชื่อเขา และคอยช่วยจัดการทุกเรื่องของตระกูลอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งรักแรกของเขา เบลล่า กลับมาพร้อมเด็กชายวัยห้าขวบ เขาถึงกับจองดิสนีย์แลนด์เพื่อให้พวกเขาได้เล่นกันตลอดทั้งวัน วันนั้นคือวันเกิดของลูกชายฉัน และเขาก็ดื้อดึงรอให้พ่อกลับบ้าน มือเล็ก ๆ กอดเค้กที่กำลังละลายเอาไว้แน่น ฉันหมดหวังโดยสิ้นเชิง และตัดสินใจโทรออก “ช่วยลบตัวตนของฉันกับลีโอให้ที ลบข้อมูลของพวกเราทั้งหมดออกไป” แต่เมื่อฉันกับลูกชายหายไปจากโลกนี้อย่างแท้จริง หัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอำนาจกลับคลุ้มคลั่ง ออกตามหาพวกเราทั่วทั้งโลก...

もっと見る

第1話

บทที่ 1

MARI

—Je suis foutue, murmurai-je.

Si ma vie avait été un film, j’aurais été dans la troisième rangée, à lancer du pop-corn sur l’écran. Ne le fais pas, imbécile, aurais-je sifflé à la fille là-haut, en me frottant le visage.

Mais il n’y avait pas d’écran. Pas de distance sécurisée. Juste moi, dans un bureau qui sentait l’argent, à fixer les yeux que je n’aurais jamais cru revoir.

—Marielle Hawthorne, je voudrais vous présenter M. Sterling, annonça Céleste, toute sourire, inconsciente de la tempête qu’elle déclenchait.

Mon cerveau s’emballa.

Sterling ?

Je me tournai, et la pièce bascula.

—Bonjour, Marielle.

La voix me frappa avant même que je comprenne. Plus grave qu’avant, mais avec ce même tranchant sombre, cette douceur glissante qui m’avait autrefois fait frissonner. Mes poumons se bloquèrent. Il me regardait depuis l’autre côté du bureau, les yeux bleus limpides, un sourcil levé comme s’il partageait une plaisanterie que je ne pouvais entendre.

Mon Dieu.

Il se leva, calme, grand, sûr de lui, dans un costume bleu nuit qui respirait la richesse. Il contourna le bureau et tendit la main.

—Kalix Sterling.

Je restai figée un instant.

Non. Non, ce n’était pas possible.

C’était lui. L’homme de l’hôtel à l’aéroport. L’erreur d’escale que j’avais repassée en boucle dans ma tête pendant un an et demi. L’homme qui m’avait fait oublier mon propre nom et n’avait même pas demandé mon numéro.

Et il était PDG ?

—Marielle, expliquez tout à M. Sterling, lança Céleste, me poussant comme si mes jambes n’étaient pas redevenues du béton.

—Oh, dis-je, reprenant mes esprits, en lui serrant la main. Je suis Marielle Hawthorne.

Sa paume était chaude, sa poignée ferme et familière. La mémoire musculaire me frappa : sa main qui m’immobilisait au-dessus de ma tête, le frottement de sa barbe sur mon cou. Une chaleur monta le long de ma colonne, et je retirai ma main comme si j’avais touché un fil électrique.

Son regard ne me lâchait pas. Sa bouche restait neutre. Ses yeux, eux, parlaient à ma place.

—Bienvenue chez Sterling Communications, dit-il, lisse comme du verre.

—Merci… murmurai-je, ma voix rauque trahissant tout mon calme apparent.

Je jetai un coup d’œil à Céleste. Avait-elle seulement idée que j’avais laissé cet homme me séduire en moins de vingt minutes ?

—Je vais m’en occuper, Céleste. Mlle Hawthorne sera prête dans un instant, dit-il.

Céleste hésita.

—Je vais juste…

—Attendez dehors, coupa-t-il, ni cruel, ni rude, mais habitué à ce qu’on l’écoute.

Merde.

—Oui, monsieur. Elle me fit un sourire rapide et sortit. La porte se referma, et soudain, l’air manquait.

Je me tournai vers lui.

Il contourna le bureau et s’assit, sans hâte, comme si le monde entier pouvait attendre qu’il m’observe me tortiller. La vue derrière lui s’étendait à travers les vitres du sol au plafond : New York étalée comme son royaume. Le bureau ressemblait plus à une tanière de milliardaire qu’à un lieu de travail : cuir, verre, un bar dans le coin, une table de conférence qui valait probablement plus que mes dettes étudiantes.

Ses yeux bleus me fixaient, calmes. Évaluateurs.

—Bonjour, Marielle, répéta-t-il, plus bas cette fois.

Je m’entrelacai les doigts, relevai les épaules.

—Salut, répondis-je.

Il ne demanda jamais mon numéro. Aucun texto. Aucun email.

Juste une erreur que je n’étais pas censée retenir, et que, pourtant, je n’avais jamais oubliée.

Un coin de sa bouche se courba comme s’il avait entendu le mensonge que je ne prononçai pas. Il se pencha en arrière, jambes longues croisées, dominant l’espace comme si tout lui appartenait. Mon regard glissa sur ses chaussures impeccables, son pantalon taillé, aucun défaut. Bien sûr.

—Content de te revoir, dit-il lentement. Je suppose.

—Vous supposez ? répétais-je.

Un léger haussement de sourcil.

—Eh bien, tu n’es pas Kael, ajoutai-je.

—Pour certains, je suis Kael, dit-il, sec.

—Les femmes que tu dragues dans les bars d’aéroport, vous voulez dire ?

Quelque chose passa sur son visage : irritation, puis contrôle revenu en place. Il croisa les bras, costume épousant ses épaules, et je ne remarquai rien d’autre que mon irrésistible tension.

—C’est quoi, cette attitude ? demanda-t-il.

—Je n’ai pas d’attitude, répliquai-je trop vite.

Un sourcil se leva encore. L’envie de tendre la main et de le rabattre était presque physique.

Le silence s’étira, lourd et chargé. Je regardai au-delà de lui, vers la ville : les taxis jaunes minuscules, les fourmis humaines, toutes vivant des vies normales, loin du chaos que mon corps expérimentait.

Ses doigts effleurèrent lentement sa lèvre inférieure. Mon corps stupide interpréta ça comme une promesse. Une chaleur s’enroula bas dans mon ventre. J’avais pensé à cette bouche bien trop souvent.

—Que fais-tu à New York ? demanda-t-il enfin.

Je m’accrochai à ce qui me restait : ma dignité.

—Ça ne vous regarde pas.

Une seconde, un éclat aigu traversa ses yeux, avant qu’il ne disparaisse, remplacé par un amusement froid.

—Eh bien, reprit-il, c’est mon affaire… puisque tu vas travailler ici.

Mon cœur fit un bond. Agacement, déception, quelque chose de tranchant que je refusai de nommer. Je mordis l’intérieur de ma joue pour ne pas dire une connerie le premier jour.

Bien sûr que tout était son affaire. Probablement.

—Ravie de vous revoir, M. Sterling, dis-je, sourire professionnel forcé jusqu’à mes dents. Merci pour l’accueil.

Avant qu’il ne puisse répondre, je me levai, titubant vers la porte, et sortis. Je la fermai doucement, plutôt que de la claquer comme je le désirais.

Je devais juste sortir avant de faire sauter ma carrière en dix minutes.

—Tout s’est bien passé ? demanda Céleste, levant les yeux de son téléphone, lumineuse.

—Oui, murmurai-je, presque normale. Tout s’est bien passé.

Nous traversâmes l’accueil et entrâmes dans l’ascenseur, les portes se refermant avec un léger whoosh. Mon cœur continuait de rebondir.

—Ne te laisse pas perturber, dit-elle, appuyant sur le bouton de notre étage.

Je la regardai.

—Perturber ?

—Il peut être… intense, grimace affectueuse. Très abrasif. Pas facile avec les gens. Mais son esprit est incroyable.

Le sien aussi…

Je coupai cette pensée avant qu’elle ne s’échappe.

—C’est bon à savoir, répondis-je, fixant les chiffres changeants au-dessus des portes.

—Il t’a dit quelque chose ? demanda-t-elle, comme si de rien n’était.

—Non, mentis-je. Juste de la politesse.

Ses sourcils se levèrent.

—Tu devrais te sentir très privilégiée. Kalix Sterling ne fait jamais de conversation polie avec qui que ce soit.

—Oh, murmurai-je. Mon estomac se noua. Bien sûr qu’il ne le faisait pas.

Les portes s’ouvrirent à notre étage. Je saisis ma fuite.

—Merci beaucoup pour la visite, dis-je déjà à moitié sortie.

—Avec plaisir, sourit-elle. Et sérieusement, pour tout problème avec les ressources humaines, appelle-moi tout de suite.

Je hochai la tête et avançai dans le couloir, ses mots résonnant derrière moi.

Si j’avais un problème…

J’en avais déjà un : un mètre quatre-vingt-dix, yeux bleus, et signataire de mes chèques.

もっと見る
次へ
ダウンロード

最新チャプター

続きを読む

レビュー

Parn o_o
Parn o_o
**มีสปอยล์ สำหรับนี่รู้สึกว่าตอนจบแบบนี้เป็นตอนจบแบบที่ควรจะเป็นแล้วสำหรับเรื่องสั้น อเล็กควรได้รู้ทุกอย่าง และรับผลของการกระทำของตัวเอง ส่วนโซเฟียก็ควรได้รับความสุข แต่ที่ขัดใจมีสองอย่าง ข้อแรกคืออเล็กพร่ำเพ้อพรรณนาถึงภาพครอบครัว แต่ในนั้นไม่เห็นความรักอยู่เลย เห็นแต่ความต้องการกับความเห็นแก่ตัว(1)
2026-05-05 10:39:50
0
0
Parn o_o
Parn o_o
**มีสปอยล์ เหมือนอเล็กต้องการโซเฟียแค่เพราะโซเฟียจัดการงานของตระกูลได้ แค่อยากตามหาเพื่อให้โซเฟียมาจัดการทุกอย่างเหมือนเดิม เหมือนต้องการโซเฟียแค่เพราะโซเฟียมีประโยชน์ ส่วนลูกนี่น่าจะรักจริง ๆ ที่ขัดใจอีกอย่างคือ ถ้าจะใช้เไแต่งก็เช็คให้มันดีหน่อย ชื่อตลค.สับสนไปหมด สรุปลูกเบลล่าจะชื่อลูคัสหรือคาร์โล
2026-05-05 10:44:23
0
0
nnattawalin
nnattawalin
จบแค่นั้โครตแย่ล้างแค้นก้ไม่มี
2026-05-01 17:16:29
1
0
ลัดดาวัลย์
ลัดดาวัลย์
จบแบบโงง่่่่กุเสียตังมาอ่านทำไม
2026-04-30 20:02:43
4
0
KhemJira Jrmk
KhemJira Jrmk
จบมักง่ายเกินเจ้
2026-04-29 00:06:04
9
0
9 チャプター
บทที่ 1
“ลบตัวตนของพวกฉันให้หมด ของฉันกับลีโอ ลบทุกอย่างออกไป” ฉันบอกมาร์โก้ ผู้ติดต่อของฉันในตลาดมืด“โซเฟีย? เธอบ้าไปแล้วเหรอ?เธอเป็นทั้งที่ปรึกษาของตระกูลและมือสังหารอันดับหนึ่ง หัวหน้ามาเฟีย อเล็กซานเดอร์ไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่” มาร์โก้พูด เสียงเต็มไปด้วยความช็อกฉันเย็บปิดแผลกระสุนที่หน้าท้อง น้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์“นั่นมันเรื่องของฉัน ฉันไม่ต้องการให้โลกนี้มีโซเฟียกับลีโออยู่อีกต่อไป”ปลายสายเงียบงันไปหลายวินาที ก่อนมาร์โก้จะถอนหายใจ “ก็ได้ ให้เวลาฉันสามวัน”หลังจากมาร์โก้วางสาย ฉันยืนพิงกำแพงคลินิกที่เย็นเฉียบแล้วหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นทุกคนต่างอิจฉาตำแหน่งของฉัน พวกเขามองฉันเป็นมือขวาของอเล็กซานเดอร์ เป็นรองหัวหน้าที่ไม่มีแค่ชื่อเรียกเท่านั้นพวกเขาไม่รู้ว่าฉันเป็นภรรยาของเขามาห้าปีแล้ว และไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีลีโออยู่ตลอดห้าปี เขาห้ามไม่ให้ลูกชายของเราเรียกเขาว่าพ่อ“มันจะทำให้พวกเธอกลายเป็นเป้า” เขาพูดเสมอ “ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเธอ”ฉันเชื่อเขา และใช้ชีวิตอยู่ในเงามืด คอยจัดการธุระของตระกูล จนกระทั่งรักแรกของเขา เบลล่า กลับมาที่ซิซิลีพร้อมเด็กชายวัยห้าขวบ—ลูคัสเ
続きを読む
บทที่ 2
เขาไปดิสนีย์…แค่ไม่ได้ไปกับลูกของเราลีโอเห็นสีหน้าที่หม่นลงของฉัน เขาปีนลงจากหน้าต่างแล้วเดินไปหาเค้ก“แม่ครับ ผมว่าผมเป่าเทียนเลยดีกว่า” เสียงของเขาพยายามทำให้มั่นคง “จริง ๆ แล้วผมก็ไม่ได้อยากไปดิสนีย์หรอกครับ”เด็กน้อยวัยห้าขวบของฉันเป่าเทียนในห้องที่เงียบงัน แล้วหันมามองฉัน“แม่อย่าเสียใจเลยนะครับ พ่อคงมีงานสำคัญ ผมโตแล้ว ไม่ต้องมีพ่อในวันเกิดก็ได้ แม่กินเค้กกับผมได้ไหมครับ?”ฉันดึงเขาเข้ามากอด น้ำตาที่กลั้นไว้ในที่สุดก็ไหลออกมา“ได้สิ แม่จะกินเค้กกับลูก”ถึงลีโอจะบอกว่าไม่ต้องการพ่อ แต่เขาก็ยังเก็บเค้กชิ้นใหญ่ไว้ให้อเล็กซานเดอร์แต่อเล็กซานเดอร์ก็ไม่กลับมาก่อนที่หน้าเค้กจะละลายดึกมากแล้ว ความหวังในดวงตาของลีโอค่อย ๆ เลือนหายไป และในที่สุดเขาก็หลับไปบนโซฟาฉันอุ้มเขากลับไปที่ห้องอย่างเบามือ จากนั้นเดินไปที่ตู้เซฟและหยิบเอกสารหย่าที่ฉันเตรียมไว้นานแล้วออกมาความลังเลที่เหลืออยู่ในใจของฉันสลายหายไปจนหมดตีสอง อเล็กซานเดอร์ก็กลับมาถึงบ้านในที่สุดตัวเขามีกลิ่นป๊อปคอร์นจากสวนสนุกปนกับน้ำหอมของเบลล่าเมื่อเขาเห็นของตกแต่งวันเกิดยังคงอยู่ในห้องนั่งเล่น และเค้กที่ละลายบนโต๊
続きを読む
บทที่ 3
เช้าวันถัดมา อเล็กซานเดอร์กลับมาตั้งแต่เช้าเขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ คงเพราะไข้ของลูคัสลดลงแล้ว เขาเดินตรงไปหาลีโอที่เพิ่งตื่น ก่อนจะดึงปืน เหยี่ยวทะเลทราย หนักอึ้งออกจากเอว แล้ววางมันลงในมือของลีโอ“ของขวัญวันเกิดที่มาช้าไปหน่อย ลูกพ่อ”อเล็กซานเดอร์ขยี้ผมลีโอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง“ลูกอายุห้าขวบแล้ว เป็นผู้ชายแล้ว ปืนกระบอกนี้อานุภาพร้ายแรง ลูกต้องเรียนรู้วิทีใช้มัน เพื่อปกป้องตัวเอง และปกป้องแม่เหมือนที่พ่อทำ”น้ำหนักของปืนทำให้ลีโอเซถอย สีหน้าซีดเผือด และเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้“ผะ…ผมไม่เอา” เขากระซิบอเล็กซานเดอร์ขมวดคิ้ว“ลีโอ ลูกห้าขวบแล้ว ทำไมขี้ขลาดแบบนี้?แม้แต่ลูคัสยังจับปืนได้”ฉันมองภาพนั้น ความเย็นในหัวใจฉันหนาวยิ่งกว่าเหล็กของลำกล้องปืนอเล็กซานเดอร์ลืมไปแล้วสองปีก่อน ตอนลีโออายุสามขวบ เขาถูกลักพาตัวโดยตระกูลศัตรู ระหว่างการช่วยเหลือ เกิดระเบิดครั้งใหญ่และการยิงปะทะในระยะประชิด ทำให้แก้วหูข้างซ้ายของเขาแตก และทิ้งบาดแผลทางใจอย่างรุนแรงเขามีความหวาดกลัวเสียงปืนในระดับรุนแรงและตอนนี้ พ่อแท้ ๆ ของเขากลับยัดสิ่งที่เป็นต้นตอของฝันร้ายใส่มือเขาฉันเดิน
続きを読む
บทที่ 4
ตอนมื้อเย็น เบลล่าจัดโต๊ะอาหารเป็นเมนูทะเลอย่างหรูหราเธอสวมผ้ากันเปื้อนอย่างเรียบร้อย พร้อมรอยยิ้มสมบูรณ์แบบ กล่าวขอบคุณฉันกับอเล็กซานเดอร์“ถือซะว่าเป็นการขอบคุณสำหรับการต้อนรับนะคะ”โต๊ะเต็มไปด้วยล็อบสเตอร์ ปู และหอยเป๋าฮื้ออัดแน่น ตรงกลางมีหม้อซุปอาหารทะเลหอมกรุ่นเบลล่าตักซุปชามใหญ่ให้ลีโอโดยเฉพาะ“ลีโอ มาลองชิมสิจ๊ะ ของที่ป้าทำให้หนู”ลีโอมองซุปเพียงแวบเดียวก็ส่ายหน้า สีหน้าระแวดระวังรอยยิ้มของเบลล่าแข็งค้าง ความไม่พอใจวาบผ่านดวงตาก่อนที่เธอจะรีบกลบด้วยท่าทางอ่อนแอเสียงของเธอสั่น “ฉันเตรียมมาตั้งแต่บ่ายสองเลยนะ…”ลูคัสรีบซ้ำเติมทันที เสียงแหลมสูง“เป็นเพราะคุณน้าโซเฟียกับลีโอไม่อยากให้พวกเราอยู่ที่นี่ใช่ไหม?ถึงไม่ยอมกินอาหารของแม่ผม?”สีหน้าของอเล็กซานเดอร์มืดครึ้มลงทันทีเขารู้สึกว่าลูกชายตัวเองเสียมารยาท ทำให้เบลล่ากับลูคัสดูเหมือนไม่ได้รับการต้อนรับ“ลีโอ!” เขาตวาด “กินซุปเดี๋ยวนี้”“ในฐานะทายาทตระกูลมอเร็ตติ ลูกต้องมีมารยาทพื้นฐาน ห้ามดูถูกแขกของเรา”ฉันเอ่ยขึ้น เสียงเย็นเยียบ“ลีโอแพ้อาหารทะเล อาการรุนแรงถึงขั้นช็อกได้ ซุปแค่ชามเดียวก็อาจฆ่าเขาได้”อเล็กซา
続きを読む
บทที่ 5
เช้าวันถัดมา ขณะที่อเล็กซานเดอร์กำลังจะเริ่มจัดการงานประจำวันของตระกูล ระบบเครือข่ายภายในก็ถูกโจมตีทางไซเบอร์อย่างแม่นยำราวกับทดสอบช่องโหว่ผู้โจมตีรู้โครงสร้างระบบของพวกเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง และพุ่งเป้าไปที่ระบบการเงินหลักโดยตรงอเล็กซานเดอร์นั่งอยู่ในห้องทำงาน มองสัญญาณเตือนที่กะพริบขึ้นเต็มหน้าจอเครือข่ายการเงินทั้งหมดเป็นอัมพาต ข้อมูลธุรกรรมทุกอย่างไม่สามารถเข้าถึงได้เผชิญกับสถานการณ์ฉุกเฉิน อเล็กซานเดอร์กดอินเตอร์คอมโดยสัญชาตญาณ“โซเฟีย! เริ่มแผนสำรอง B เราถูกโจมตีทางไซเบอร์ จัดการให้ที”แต่มีเพียงความเงียบตอบกลับมาตอนนั้นเองอเล็กซานเดอร์ถึงเพิ่งรู้ว่าโซเฟียไม่ได้มาที่สำนักงานใหญ่ในวันนี้เธอกำลังงอนเรื่องเมื่อวานอยู่หรือเปล่า?เขาเข้าสู่ระบบหลักเพื่อจัดการเอง แต่กลับพบว่าระบบการเงินหลักถูกล็อกด้วยการเข้ารหัสระดับสูงทั้งหมดรหัสผ่านของเขาใช้ไม่ได้เลยสิ่งที่ทำให้เขาช็อกยิ่งกว่าคือข้อความเย็นชาบนหน้าจอ: [สิทธิ์การเข้าถึงถูกเพิกถอน โชคดีนะ]ข้อความนั้นมาจากบัญชีแอดมินของโซเฟีย เธอเพิกถอนสิทธิ์ระดับสูงทั้งหมดในระบบการเงินอเล็กซานเดอร์หงุดหงิด ไม่ว่าโซเฟียจะโกรธแค่ไหน
続きを読む
บทที่ 6
แต่ก่อนที่พวกเขาจะตามหาโซเฟียได้ การประชุมสันติภาพของห้าตระกูลก็มาถึง งานเลี้ยงคืนนี้จะเป็นตัวกำหนดสมดุลอำนาจและการแบ่งผลประโยชน์ในซิซิลีไปอีกสิบปีตามธรรมเนียม หัวหน้ามาเฟียจะเข้าร่วมพร้อมครอบครัวหรือผู้หญิงข้างกาย และโซเฟียก็ยืนเคียงข้างอเล็กซานเดอร์มาโดยตลอดอเล็กซานเดอร์ปวดหัวขึ้นมาทันทีเบลล่าเสนอตัวขึ้นมา“อเล็กซานเดอร์ พาฉันไปด้วยนะ ฉันอยากช่วยคุณ”อเล็กซานเดอร์ลังเลเบลล่าทำทีน้อยใจ น้ำตาเอ่อคลอ“เพราะฉันไม่ดีพอใช่ไหม? ฉันรู้ว่าฉันเทียบโซเฟียไม่ได้…”อเล็กซานเดอร์นึกถึงช่วงเวลาที่เบลล่าต้องทนทุกข์และถูกทำร้ายจากแผนของโซเฟีย“ก็ได้ เธอไปกับฉัน”งานเลี้ยงจัดขึ้นที่ปราสาทบรรพบุรุษของตระกูลมอเร็ตติเจ้าพ่อทั้งห้านั่งล้อมโต๊ะ ตรงกลางวางแผ่นหนังล้ำค่าที่บันทึกข้อตกลงหยุดยิงการเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่นด้วยประสบการณ์และบารมี อเล็กซานเดอร์สามารถโน้มน้าวอีกสี่ตระกูลให้ยอมรับการแบ่งเขตแดนใหม่ได้สำเร็จขณะที่กำลังจะลงนาม ลูคัสก็วิ่งหนีเบลล่าไปเขามุดเข้าไปใต้โต๊ะประชุมมือเล็ก ๆ ของเขาจับขาโต๊ะปีนขึ้นลง และที่แย่กว่านั้นคือเขาถือแก้วน้ำส้มอยู่ระหว่างเล่นไล่จับ เขาทำน้ำส้ม
続きを読む
บทที่ 7
หลังจบงานเลี้ยง อเล็กซานเดอร์ไปที่บาร์และดื่มจนเมามายไม่รู้สึกตัวเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาโซเฟียตามความเคยชินเขาอยากให้เธอมารับและพาเขากลับบ้าน เหมือนที่เธอเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วนแต่สายกลับตัดไปตอนนั้นเองเขาถึงนึกขึ้นได้ว่า โซเฟียพาลีโอหนีไปแล้วอเล็กซานเดอร์เดินโซซัดโซเซกลับบ้านในสภาพเมา ก่อนจะผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้าไปความว่างเปล่าภายในห้องทำให้เขาสร่างเมาทันทีเขาเอื้อมมือไปหยิบ ปืนพกกล็อค 19 บนโต๊ะข้างเตียงโดยสัญชาตญาณ นิสัยที่ติดตัวจากชีวิตที่อยู่บนเส้นดายแห่งความตายมานานสิ่งแรกที่เขาทำทุกคืนเมื่อกลับถึงบ้านคือเช็กอาวุธแต่ครั้งนี้ ปลายนิ้วของเขากลับสัมผัสกระดาษภาพวาดแทนเหล็กเย็นเฉียบอเล็กซานเดอร์หยิบกระดาษขึ้นมาดูอย่างตั้งใจมันคือภาพครอบครัวที่ลีโอวาดด้วยสีเทียน ตรงกลางเป็นผู้หญิงในชุดสีน้ำเงินจับมือกับเด็กชายตัวเล็กทั้งคู่ยิ้มสดใส รายล้อมด้วยสายรุ้งและดวงอาทิตย์แต่สิ่งที่ทิ่มแทงหัวใจอเล็กซานเดอร์คือจุดที่ควรเป็นพ่อ มันถูกขีดทับด้วยสีดำหนา ๆ จนกลายเป็นเพียงช่องว่างมืดมิดอเล็กซานเดอร์จ้องไปยังรอยสีดำนั้น มือของเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้เขานึกถึงทุกค
続きを読む
บทที่ 8
ท่ามกลางเอกสารที่กระจัดกระจาย มีเอกสารใบหย่าร่วงอยู่มือของเขาสั่นขณะเปิดมัน ในนั้นมีลายเซ็นของเขาเอง และวันที่จากคืนนั้นพิมพ์ไว้อย่างชัดเจนอเล็กซานเดอร์ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นโซเฟียยื่นแฟ้มให้เขาอย่างสงบ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเธอบอกเขาอย่างนุ่มนวลให้รีบจัดการให้เสร็จ เพื่อจะได้ไปดูแลเบลล่าและลูคัส“ไปเถอะ เด็ก ๆ ต้องการคุณ”ในตอนนั้น อเล็กซานเดอร์รู้สึกเข้าใจอย่างถ่องแท้กับ “ความเข้าใจ” ของเธออย่างมากเขายังชื่นชมว่าเธอมีความใจกว้างสมกับเป็นนายหญิงมาเฟียตัวจริงอเล็กซานเดอร์ไล่อ่านเงื่อนไข โซเฟียไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย นอกจากสิทธิ์เลี้ยงดูลีโอแต่เพียงผู้เดียวไม่มีการแบ่งทรัพย์สิน ไม่มีค่าเลี้ยงดู เธอยังสละเครื่องประดับและอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในชื่อของเธออเล็กซานเดอร์ตกอยู่ในความสับสนอย่างหนักทำไม? ทำไมการจากไปของเธอถึงเด็ดขาดขนาดนี้?เธอไม่ต้องการเงินแม้แต่เพนนีเดียว แล้วทำไมตอนแรกถึงวางแผนขึ้นเตียงกับเขาและบีบให้เขาแต่งงาน?ขณะพลิกดูเอกสาร วัตถุชิ้นเล็กก็หลุดออกมาจากระหว่างหน้ากระดาษมันตกลงบนพรมด้วยเสียงที่เบาเขาก้มลงหยิบ มันคือแหวนแต่งงานของพวกเขาอ
続きを読む
บทที่ 9
ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในรัสเซีย ในที่สุดอเล็กซานเดอร์ก็พบโซเฟียกับลีโอ ซึ่งกำลังมาพักผ่อนอยู่ที่นั่นอเล็กซานเดอร์ไม่ได้นอนมาสามวัน ดวงตาแดงก่ำ เคราขึ้นรกรุงรังบารมีอันน่าเกรงขามของหัวหน้ามาเฟียหายไปจนสิ้นเขามองโซเฟียเดินออกมาจากร้านดอกไม้เล็ก ๆ จูงมือลีโอไว้ลีโอถือช่อทานตะวันสีสดใส ทั้งคู่สวมเสื้อโค้ทขนสัตว์หนาใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสุขที่ผ่อนคลาย ซึ่งเขาไม่ได้เห็นมาหลายปีอเล็กซานเดอร์รีบพุ่งเข้าไปขวางทาง“โซเฟีย!”เสียงของเขาสั่น ดวงตาแดงก่ำ“ทำไมคุณถึงทิ้งผมไป? ทำไมถึงพาลีโอไปด้วย?”โซเฟียมองเขาอย่างสงบ โดยไม่พูดอะไรอเล็กซานเดอร์ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ปล่อยคำกล่าวหาออกมาไม่หยุด“คุณวางแผนตั้งท้องหลอกผมให้แต่งงาน แล้วตอนนี้จะเดินจากไปง่าย ๆ งั้นเหรอ?”ท่ามกลางคำกล่าวหาและคำถามที่เกือบเสียสติของเขา โซเฟียยังคงสงบผิดปกติเธอไม่เถียง ไม่โต้ตอบเธอเพียงมองชายที่เธอเคยรัก กลายเป็นคนแปลกหน้าโซเฟียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น เปิดเผยความจริงของคืนนั้นเมื่อหกปีก่อน“ไม่ใช่ฉันที่วางยาคุณ อเล็กซานเดอร์”“เป็นเบลล่า เธออยากขึ้นเตียงกับคุณ เพื่อมีทายาทและยึดตำ
続きを読む
無料で面白い小説を探して読んでみましょう
GoodNovel アプリで人気小説に無料で!お好きな本をダウンロードして、いつでもどこでも読みましょう!
アプリで無料で本を読む
コードをスキャンしてアプリで読む
DMCA.com Protection Status