Short
เมียลับของหัวหน้ามาเฟียหนีไปแล้ว

เมียลับของหัวหน้ามาเฟียหนีไปแล้ว

โดย:  ไอวี่จบแล้ว
ภาษา: Thai
goodnovel4goodnovel
9บท
23.2Kviews
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

ฉันคือมือสังหารที่เก่งกาจที่สุดของหัวหน้ามาเฟีย อเล็กซานเดอร์ และยังเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของเขา…รวมถึงเป็นภรรยาลับของเขาด้วย แต่ตลอดห้าปีของการแต่งงานที่ต้องปิดบัง เขาไม่เคยอนุญาตให้ลูกชายของเราเรียกเขาว่าพ่อเลย เขามักจะบอกเสมอว่าตระกูลศัตรูกำลังจับตาดูพวกเราอยู่ตลอด และฉันกับลูกคือจุดอ่อนเพียงอย่างเดียวของเขา ดังนั้นการทำแบบนี้ก็เพื่อปกป้องพวกเรา ฉันเชื่อเขา และคอยช่วยจัดการทุกเรื่องของตระกูลอย่างเงียบ ๆ จนกระทั่งรักแรกของเขา เบลล่า กลับมาพร้อมเด็กชายวัยห้าขวบ เขาถึงกับจองดิสนีย์แลนด์เพื่อให้พวกเขาได้เล่นกันตลอดทั้งวัน วันนั้นคือวันเกิดของลูกชายฉัน และเขาก็ดื้อดึงรอให้พ่อกลับบ้าน มือเล็ก ๆ กอดเค้กที่กำลังละลายเอาไว้แน่น ฉันหมดหวังโดยสิ้นเชิง และตัดสินใจโทรออก “ช่วยลบตัวตนของฉันกับลีโอให้ที ลบข้อมูลของพวกเราทั้งหมดออกไป” แต่เมื่อฉันกับลูกชายหายไปจากโลกนี้อย่างแท้จริง หัวหน้ามาเฟียผู้ทรงอำนาจกลับคลุ้มคลั่ง ออกตามหาพวกเราทั่วทั้งโลก...

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

บทที่ 1

CELESTE

"Your husband is having an affair with my wife."

The water in my mouth splashed out before I could stop it.

I stared at Dominic Ford across the table, certain I had heard him wrong. I had to have heard him wrong. Because what he just said was impossible.

Julian would never cheat on me.

"Mr. Ford." I set my glass down carefully, the way you do when your hands are shaking and you don't want anyone to notice. "Is this a joke? Because it's not funny."

"Do I look like I'm joking?"

He didn't. Dominic Ford never looked like anything except serious. But that didn't mean he was right.

"Julian loves me," I said firmly. "He would never do something like this."

"I know." His voice was quiet and tired. "I said the same thing about Sera three months ago."

Sera.

Just her name made my chest do something strange. Seraphine Ford. My best friend since forever. The woman who cried at my wedding. The woman who called me every single day and told me how lucky I was to have a man like Julian.

We were practically sisters.

"This isn't possible," I said again, but my voice came out smaller this time.

Dominic looked at me the way people look at someone they feel sorry for. I hated it.

"Did you never see the signs?" he asked.

"There were no signs."

"Six months, Celeste."

I flinched at the number. "No."

"Six months and you never once suspected anything?"

"I said no." I got to my feet, my chair scraping back loudly. "I trust my husband completely. Whatever you think you know, you're wrong."

"Sit down."

"I'm leaving."

"Sit. Down."

Something in his voice stopped me. Not loud. Not aggressive. Just absolute.

I sat down.

He leaned forward, resting his arms on the table. "Six months ago, did anything change between you and Julian?"

I opened my mouth to speak, but closed it.

Six months.

The memories came without permission. The way Sera had suddenly started visiting more. Two, three, four times a week, always when Julian was home. I had been so happy about it. I thought our friendship was growing deeper. I thought she just missed me.

And Julian. Still loving. Still perfect. Still sending flowers every morning and texting me love notes throughout the day and kissing me like I was something precious each time he walked through the door.

But our sex life.

Three months since he had last touched me. Three long months of 'I'm exhausted baby' and 'once this project is done, I'll make it up to you" and 'just one more year and we'll have everything we've ever wanted.'

I had believed every word.

Stop it. I shook the thoughts away. You're doing exactly what he wants you to do.

"Even if things changed between me and Julian," I said carefully, "that doesn't prove anything."

Dominic pulled out his phone without a word.

He turned the screen toward me.

It took me three full seconds to understand what I was seeing. A luxury club. A private booth. Dark, expensive, intimate.

Julian and Sera.

Together.

My stomach dropped so fast I thought I was going to be sick right there at the table.

"That was taken last week," Dominic said flatly.

"No." I pushed the phone away. "No, that's not possible. Julian was out of the country last week. He was on a business trip. He video called me every single night until I fell asleep."

Dominic didn't argue. He just looked at me.

"He called me," I repeated, my voice cracking slightly. "Every night."

"I know." He took his phone back. "He's very thorough."

The word 'thorough' hit me somewhere tender. Like a bruise being pressed.

"You can see the truth for yourself if you still have doubts," he said.

I wiped the corner of my eye quickly, angry at myself. "What do you mean?"

"Julian probably told you this morning that he's traveling tomorrow. Four days. Business trip, right?"

I went very still. "How do you know that?"

"Because my wife already told me she's visiting her mother for four days." A dry smile crossed his face. It didn't reach his eyes. "They're not going anywhere, Celeste. He booked the entire East Wing of Rosewood Resort. Four days, just the two of them."

The room tilted slightly.

Julian had told me that morning. Before he left for work, still warm from sleep, kissing my forehead. 'I'll miss you every second, baby.' Those were his exact words.

"Come with me tomorrow evening," Dominic said. "If I'm wrong, you'll know. And if I'm right..." He didn't finish the sentence. He didn't need to.

I didn't remember agreeing. But somehow I nodded.

And somehow, I drove myself home.

---

I don't know how I managed it. The whole drive back, my chest felt like something was sitting on it. Heavy and immovable. I kept telling myself it wasn't real. The video was fabricated. Dominic was jealous of what Julian and I had. People did crazy things out of jealousy.

Julian loves me.

When he came home that evening, flowers in hand, eyes soft and warm the way they always were when he looked at me, something in my chest cracked.

See? Look at him. This man is not cheating on you.

He kissed me slow and deep in the kitchen and I kissed him back just as hard, searching for something. A lie. A tell. Anything that would make Dominic's words make sense.

I found nothing.

He asked about my day and I lied through my teeth, smiling up at him like my world hadn't shifted on its axis that afternoon.

That night, I tried again.

I pressed myself against him in bed, my fingers trailing across his chest, and he caught my hand gently.

"Baby." His voice sounded soft, exhausted and genuine. "I'm so tired. The moment this contract is done, every single night is yours. I promise."

"Okay," I whispered.

"I love you so much, baby."

"I know." I replied.

He kissed my forehead and rolled over.

I lay in the dark and listened to him breathe and wondered how a man could lie so beautifully.

Maybe he wasn't lying.

Maybe Dominic was.

I held onto that thought like a lifeline and waited for morning.

---

Julian kissed my cheek in the morning, while I pretended to sleep.

"I'll miss you every second. I love you."

I kept my eyes closed until the front door clicked shut behind him.

I didn't move until noon.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ

ความคิดเห็น

Parn o_o
Parn o_o
**มีสปอยล์ สำหรับนี่รู้สึกว่าตอนจบแบบนี้เป็นตอนจบแบบที่ควรจะเป็นแล้วสำหรับเรื่องสั้น อเล็กควรได้รู้ทุกอย่าง และรับผลของการกระทำของตัวเอง ส่วนโซเฟียก็ควรได้รับความสุข แต่ที่ขัดใจมีสองอย่าง ข้อแรกคืออเล็กพร่ำเพ้อพรรณนาถึงภาพครอบครัว แต่ในนั้นไม่เห็นความรักอยู่เลย เห็นแต่ความต้องการกับความเห็นแก่ตัว(1)
2026-05-05 10:39:50
0
0
Parn o_o
Parn o_o
**มีสปอยล์ เหมือนอเล็กต้องการโซเฟียแค่เพราะโซเฟียจัดการงานของตระกูลได้ แค่อยากตามหาเพื่อให้โซเฟียมาจัดการทุกอย่างเหมือนเดิม เหมือนต้องการโซเฟียแค่เพราะโซเฟียมีประโยชน์ ส่วนลูกนี่น่าจะรักจริง ๆ ที่ขัดใจอีกอย่างคือ ถ้าจะใช้เไแต่งก็เช็คให้มันดีหน่อย ชื่อตลค.สับสนไปหมด สรุปลูกเบลล่าจะชื่อลูคัสหรือคาร์โล
2026-05-05 10:44:23
0
0
nnattawalin
nnattawalin
จบแค่นั้โครตแย่ล้างแค้นก้ไม่มี
2026-05-01 17:16:29
1
0
ลัดดาวัลย์
ลัดดาวัลย์
จบแบบโงง่่่่กุเสียตังมาอ่านทำไม
2026-04-30 20:02:43
4
0
KhemJira Jrmk
KhemJira Jrmk
จบมักง่ายเกินเจ้
2026-04-29 00:06:04
9
0
9
บทที่ 1
“ลบตัวตนของพวกฉันให้หมด ของฉันกับลีโอ ลบทุกอย่างออกไป” ฉันบอกมาร์โก้ ผู้ติดต่อของฉันในตลาดมืด“โซเฟีย? เธอบ้าไปแล้วเหรอ?เธอเป็นทั้งที่ปรึกษาของตระกูลและมือสังหารอันดับหนึ่ง หัวหน้ามาเฟีย อเล็กซานเดอร์ไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่” มาร์โก้พูด เสียงเต็มไปด้วยความช็อกฉันเย็บปิดแผลกระสุนที่หน้าท้อง น้ำเสียงเรียบไร้อารมณ์“นั่นมันเรื่องของฉัน ฉันไม่ต้องการให้โลกนี้มีโซเฟียกับลีโออยู่อีกต่อไป”ปลายสายเงียบงันไปหลายวินาที ก่อนมาร์โก้จะถอนหายใจ “ก็ได้ ให้เวลาฉันสามวัน”หลังจากมาร์โก้วางสาย ฉันยืนพิงกำแพงคลินิกที่เย็นเฉียบแล้วหัวเราะออกมาอย่างขมขื่นทุกคนต่างอิจฉาตำแหน่งของฉัน พวกเขามองฉันเป็นมือขวาของอเล็กซานเดอร์ เป็นรองหัวหน้าที่ไม่มีแค่ชื่อเรียกเท่านั้นพวกเขาไม่รู้ว่าฉันเป็นภรรยาของเขามาห้าปีแล้ว และไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีลีโออยู่ตลอดห้าปี เขาห้ามไม่ให้ลูกชายของเราเรียกเขาว่าพ่อ“มันจะทำให้พวกเธอกลายเป็นเป้า” เขาพูดเสมอ “ทั้งหมดนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของพวกเธอ”ฉันเชื่อเขา และใช้ชีวิตอยู่ในเงามืด คอยจัดการธุระของตระกูล จนกระทั่งรักแรกของเขา เบลล่า กลับมาที่ซิซิลีพร้อมเด็กชายวัยห้าขวบ—ลูคัสเ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 2
เขาไปดิสนีย์…แค่ไม่ได้ไปกับลูกของเราลีโอเห็นสีหน้าที่หม่นลงของฉัน เขาปีนลงจากหน้าต่างแล้วเดินไปหาเค้ก“แม่ครับ ผมว่าผมเป่าเทียนเลยดีกว่า” เสียงของเขาพยายามทำให้มั่นคง “จริง ๆ แล้วผมก็ไม่ได้อยากไปดิสนีย์หรอกครับ”เด็กน้อยวัยห้าขวบของฉันเป่าเทียนในห้องที่เงียบงัน แล้วหันมามองฉัน“แม่อย่าเสียใจเลยนะครับ พ่อคงมีงานสำคัญ ผมโตแล้ว ไม่ต้องมีพ่อในวันเกิดก็ได้ แม่กินเค้กกับผมได้ไหมครับ?”ฉันดึงเขาเข้ามากอด น้ำตาที่กลั้นไว้ในที่สุดก็ไหลออกมา“ได้สิ แม่จะกินเค้กกับลูก”ถึงลีโอจะบอกว่าไม่ต้องการพ่อ แต่เขาก็ยังเก็บเค้กชิ้นใหญ่ไว้ให้อเล็กซานเดอร์แต่อเล็กซานเดอร์ก็ไม่กลับมาก่อนที่หน้าเค้กจะละลายดึกมากแล้ว ความหวังในดวงตาของลีโอค่อย ๆ เลือนหายไป และในที่สุดเขาก็หลับไปบนโซฟาฉันอุ้มเขากลับไปที่ห้องอย่างเบามือ จากนั้นเดินไปที่ตู้เซฟและหยิบเอกสารหย่าที่ฉันเตรียมไว้นานแล้วออกมาความลังเลที่เหลืออยู่ในใจของฉันสลายหายไปจนหมดตีสอง อเล็กซานเดอร์ก็กลับมาถึงบ้านในที่สุดตัวเขามีกลิ่นป๊อปคอร์นจากสวนสนุกปนกับน้ำหอมของเบลล่าเมื่อเขาเห็นของตกแต่งวันเกิดยังคงอยู่ในห้องนั่งเล่น และเค้กที่ละลายบนโต๊
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 3
เช้าวันถัดมา อเล็กซานเดอร์กลับมาตั้งแต่เช้าเขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ คงเพราะไข้ของลูคัสลดลงแล้ว เขาเดินตรงไปหาลีโอที่เพิ่งตื่น ก่อนจะดึงปืน เหยี่ยวทะเลทราย หนักอึ้งออกจากเอว แล้ววางมันลงในมือของลีโอ“ของขวัญวันเกิดที่มาช้าไปหน่อย ลูกพ่อ”อเล็กซานเดอร์ขยี้ผมลีโอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง“ลูกอายุห้าขวบแล้ว เป็นผู้ชายแล้ว ปืนกระบอกนี้อานุภาพร้ายแรง ลูกต้องเรียนรู้วิทีใช้มัน เพื่อปกป้องตัวเอง และปกป้องแม่เหมือนที่พ่อทำ”น้ำหนักของปืนทำให้ลีโอเซถอย สีหน้าซีดเผือด และเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้“ผะ…ผมไม่เอา” เขากระซิบอเล็กซานเดอร์ขมวดคิ้ว“ลีโอ ลูกห้าขวบแล้ว ทำไมขี้ขลาดแบบนี้?แม้แต่ลูคัสยังจับปืนได้”ฉันมองภาพนั้น ความเย็นในหัวใจฉันหนาวยิ่งกว่าเหล็กของลำกล้องปืนอเล็กซานเดอร์ลืมไปแล้วสองปีก่อน ตอนลีโออายุสามขวบ เขาถูกลักพาตัวโดยตระกูลศัตรู ระหว่างการช่วยเหลือ เกิดระเบิดครั้งใหญ่และการยิงปะทะในระยะประชิด ทำให้แก้วหูข้างซ้ายของเขาแตก และทิ้งบาดแผลทางใจอย่างรุนแรงเขามีความหวาดกลัวเสียงปืนในระดับรุนแรงและตอนนี้ พ่อแท้ ๆ ของเขากลับยัดสิ่งที่เป็นต้นตอของฝันร้ายใส่มือเขาฉันเดิน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 4
ตอนมื้อเย็น เบลล่าจัดโต๊ะอาหารเป็นเมนูทะเลอย่างหรูหราเธอสวมผ้ากันเปื้อนอย่างเรียบร้อย พร้อมรอยยิ้มสมบูรณ์แบบ กล่าวขอบคุณฉันกับอเล็กซานเดอร์“ถือซะว่าเป็นการขอบคุณสำหรับการต้อนรับนะคะ”โต๊ะเต็มไปด้วยล็อบสเตอร์ ปู และหอยเป๋าฮื้ออัดแน่น ตรงกลางมีหม้อซุปอาหารทะเลหอมกรุ่นเบลล่าตักซุปชามใหญ่ให้ลีโอโดยเฉพาะ“ลีโอ มาลองชิมสิจ๊ะ ของที่ป้าทำให้หนู”ลีโอมองซุปเพียงแวบเดียวก็ส่ายหน้า สีหน้าระแวดระวังรอยยิ้มของเบลล่าแข็งค้าง ความไม่พอใจวาบผ่านดวงตาก่อนที่เธอจะรีบกลบด้วยท่าทางอ่อนแอเสียงของเธอสั่น “ฉันเตรียมมาตั้งแต่บ่ายสองเลยนะ…”ลูคัสรีบซ้ำเติมทันที เสียงแหลมสูง“เป็นเพราะคุณน้าโซเฟียกับลีโอไม่อยากให้พวกเราอยู่ที่นี่ใช่ไหม?ถึงไม่ยอมกินอาหารของแม่ผม?”สีหน้าของอเล็กซานเดอร์มืดครึ้มลงทันทีเขารู้สึกว่าลูกชายตัวเองเสียมารยาท ทำให้เบลล่ากับลูคัสดูเหมือนไม่ได้รับการต้อนรับ“ลีโอ!” เขาตวาด “กินซุปเดี๋ยวนี้”“ในฐานะทายาทตระกูลมอเร็ตติ ลูกต้องมีมารยาทพื้นฐาน ห้ามดูถูกแขกของเรา”ฉันเอ่ยขึ้น เสียงเย็นเยียบ“ลีโอแพ้อาหารทะเล อาการรุนแรงถึงขั้นช็อกได้ ซุปแค่ชามเดียวก็อาจฆ่าเขาได้”อเล็กซา
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 5
เช้าวันถัดมา ขณะที่อเล็กซานเดอร์กำลังจะเริ่มจัดการงานประจำวันของตระกูล ระบบเครือข่ายภายในก็ถูกโจมตีทางไซเบอร์อย่างแม่นยำราวกับทดสอบช่องโหว่ผู้โจมตีรู้โครงสร้างระบบของพวกเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง และพุ่งเป้าไปที่ระบบการเงินหลักโดยตรงอเล็กซานเดอร์นั่งอยู่ในห้องทำงาน มองสัญญาณเตือนที่กะพริบขึ้นเต็มหน้าจอเครือข่ายการเงินทั้งหมดเป็นอัมพาต ข้อมูลธุรกรรมทุกอย่างไม่สามารถเข้าถึงได้เผชิญกับสถานการณ์ฉุกเฉิน อเล็กซานเดอร์กดอินเตอร์คอมโดยสัญชาตญาณ“โซเฟีย! เริ่มแผนสำรอง B เราถูกโจมตีทางไซเบอร์ จัดการให้ที”แต่มีเพียงความเงียบตอบกลับมาตอนนั้นเองอเล็กซานเดอร์ถึงเพิ่งรู้ว่าโซเฟียไม่ได้มาที่สำนักงานใหญ่ในวันนี้เธอกำลังงอนเรื่องเมื่อวานอยู่หรือเปล่า?เขาเข้าสู่ระบบหลักเพื่อจัดการเอง แต่กลับพบว่าระบบการเงินหลักถูกล็อกด้วยการเข้ารหัสระดับสูงทั้งหมดรหัสผ่านของเขาใช้ไม่ได้เลยสิ่งที่ทำให้เขาช็อกยิ่งกว่าคือข้อความเย็นชาบนหน้าจอ: [สิทธิ์การเข้าถึงถูกเพิกถอน โชคดีนะ]ข้อความนั้นมาจากบัญชีแอดมินของโซเฟีย เธอเพิกถอนสิทธิ์ระดับสูงทั้งหมดในระบบการเงินอเล็กซานเดอร์หงุดหงิด ไม่ว่าโซเฟียจะโกรธแค่ไหน
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 6
แต่ก่อนที่พวกเขาจะตามหาโซเฟียได้ การประชุมสันติภาพของห้าตระกูลก็มาถึง งานเลี้ยงคืนนี้จะเป็นตัวกำหนดสมดุลอำนาจและการแบ่งผลประโยชน์ในซิซิลีไปอีกสิบปีตามธรรมเนียม หัวหน้ามาเฟียจะเข้าร่วมพร้อมครอบครัวหรือผู้หญิงข้างกาย และโซเฟียก็ยืนเคียงข้างอเล็กซานเดอร์มาโดยตลอดอเล็กซานเดอร์ปวดหัวขึ้นมาทันทีเบลล่าเสนอตัวขึ้นมา“อเล็กซานเดอร์ พาฉันไปด้วยนะ ฉันอยากช่วยคุณ”อเล็กซานเดอร์ลังเลเบลล่าทำทีน้อยใจ น้ำตาเอ่อคลอ“เพราะฉันไม่ดีพอใช่ไหม? ฉันรู้ว่าฉันเทียบโซเฟียไม่ได้…”อเล็กซานเดอร์นึกถึงช่วงเวลาที่เบลล่าต้องทนทุกข์และถูกทำร้ายจากแผนของโซเฟีย“ก็ได้ เธอไปกับฉัน”งานเลี้ยงจัดขึ้นที่ปราสาทบรรพบุรุษของตระกูลมอเร็ตติเจ้าพ่อทั้งห้านั่งล้อมโต๊ะ ตรงกลางวางแผ่นหนังล้ำค่าที่บันทึกข้อตกลงหยุดยิงการเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่นด้วยประสบการณ์และบารมี อเล็กซานเดอร์สามารถโน้มน้าวอีกสี่ตระกูลให้ยอมรับการแบ่งเขตแดนใหม่ได้สำเร็จขณะที่กำลังจะลงนาม ลูคัสก็วิ่งหนีเบลล่าไปเขามุดเข้าไปใต้โต๊ะประชุมมือเล็ก ๆ ของเขาจับขาโต๊ะปีนขึ้นลง และที่แย่กว่านั้นคือเขาถือแก้วน้ำส้มอยู่ระหว่างเล่นไล่จับ เขาทำน้ำส้ม
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 7
หลังจบงานเลี้ยง อเล็กซานเดอร์ไปที่บาร์และดื่มจนเมามายไม่รู้สึกตัวเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาโซเฟียตามความเคยชินเขาอยากให้เธอมารับและพาเขากลับบ้าน เหมือนที่เธอเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วนแต่สายกลับตัดไปตอนนั้นเองเขาถึงนึกขึ้นได้ว่า โซเฟียพาลีโอหนีไปแล้วอเล็กซานเดอร์เดินโซซัดโซเซกลับบ้านในสภาพเมา ก่อนจะผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้าไปความว่างเปล่าภายในห้องทำให้เขาสร่างเมาทันทีเขาเอื้อมมือไปหยิบ ปืนพกกล็อค 19 บนโต๊ะข้างเตียงโดยสัญชาตญาณ นิสัยที่ติดตัวจากชีวิตที่อยู่บนเส้นดายแห่งความตายมานานสิ่งแรกที่เขาทำทุกคืนเมื่อกลับถึงบ้านคือเช็กอาวุธแต่ครั้งนี้ ปลายนิ้วของเขากลับสัมผัสกระดาษภาพวาดแทนเหล็กเย็นเฉียบอเล็กซานเดอร์หยิบกระดาษขึ้นมาดูอย่างตั้งใจมันคือภาพครอบครัวที่ลีโอวาดด้วยสีเทียน ตรงกลางเป็นผู้หญิงในชุดสีน้ำเงินจับมือกับเด็กชายตัวเล็กทั้งคู่ยิ้มสดใส รายล้อมด้วยสายรุ้งและดวงอาทิตย์แต่สิ่งที่ทิ่มแทงหัวใจอเล็กซานเดอร์คือจุดที่ควรเป็นพ่อ มันถูกขีดทับด้วยสีดำหนา ๆ จนกลายเป็นเพียงช่องว่างมืดมิดอเล็กซานเดอร์จ้องไปยังรอยสีดำนั้น มือของเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้เขานึกถึงทุกค
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 8
ท่ามกลางเอกสารที่กระจัดกระจาย มีเอกสารใบหย่าร่วงอยู่มือของเขาสั่นขณะเปิดมัน ในนั้นมีลายเซ็นของเขาเอง และวันที่จากคืนนั้นพิมพ์ไว้อย่างชัดเจนอเล็กซานเดอร์ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นโซเฟียยื่นแฟ้มให้เขาอย่างสงบ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเธอบอกเขาอย่างนุ่มนวลให้รีบจัดการให้เสร็จ เพื่อจะได้ไปดูแลเบลล่าและลูคัส“ไปเถอะ เด็ก ๆ ต้องการคุณ”ในตอนนั้น อเล็กซานเดอร์รู้สึกเข้าใจอย่างถ่องแท้กับ “ความเข้าใจ” ของเธออย่างมากเขายังชื่นชมว่าเธอมีความใจกว้างสมกับเป็นนายหญิงมาเฟียตัวจริงอเล็กซานเดอร์ไล่อ่านเงื่อนไข โซเฟียไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย นอกจากสิทธิ์เลี้ยงดูลีโอแต่เพียงผู้เดียวไม่มีการแบ่งทรัพย์สิน ไม่มีค่าเลี้ยงดู เธอยังสละเครื่องประดับและอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในชื่อของเธออเล็กซานเดอร์ตกอยู่ในความสับสนอย่างหนักทำไม? ทำไมการจากไปของเธอถึงเด็ดขาดขนาดนี้?เธอไม่ต้องการเงินแม้แต่เพนนีเดียว แล้วทำไมตอนแรกถึงวางแผนขึ้นเตียงกับเขาและบีบให้เขาแต่งงาน?ขณะพลิกดูเอกสาร วัตถุชิ้นเล็กก็หลุดออกมาจากระหว่างหน้ากระดาษมันตกลงบนพรมด้วยเสียงที่เบาเขาก้มลงหยิบ มันคือแหวนแต่งงานของพวกเขาอ
อ่านเพิ่มเติม
บทที่ 9
ในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในรัสเซีย ในที่สุดอเล็กซานเดอร์ก็พบโซเฟียกับลีโอ ซึ่งกำลังมาพักผ่อนอยู่ที่นั่นอเล็กซานเดอร์ไม่ได้นอนมาสามวัน ดวงตาแดงก่ำ เคราขึ้นรกรุงรังบารมีอันน่าเกรงขามของหัวหน้ามาเฟียหายไปจนสิ้นเขามองโซเฟียเดินออกมาจากร้านดอกไม้เล็ก ๆ จูงมือลีโอไว้ลีโอถือช่อทานตะวันสีสดใส ทั้งคู่สวมเสื้อโค้ทขนสัตว์หนาใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสุขที่ผ่อนคลาย ซึ่งเขาไม่ได้เห็นมาหลายปีอเล็กซานเดอร์รีบพุ่งเข้าไปขวางทาง“โซเฟีย!”เสียงของเขาสั่น ดวงตาแดงก่ำ“ทำไมคุณถึงทิ้งผมไป? ทำไมถึงพาลีโอไปด้วย?”โซเฟียมองเขาอย่างสงบ โดยไม่พูดอะไรอเล็กซานเดอร์ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ปล่อยคำกล่าวหาออกมาไม่หยุด“คุณวางแผนตั้งท้องหลอกผมให้แต่งงาน แล้วตอนนี้จะเดินจากไปง่าย ๆ งั้นเหรอ?”ท่ามกลางคำกล่าวหาและคำถามที่เกือบเสียสติของเขา โซเฟียยังคงสงบผิดปกติเธอไม่เถียง ไม่โต้ตอบเธอเพียงมองชายที่เธอเคยรัก กลายเป็นคนแปลกหน้าโซเฟียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น เปิดเผยความจริงของคืนนั้นเมื่อหกปีก่อน“ไม่ใช่ฉันที่วางยาคุณ อเล็กซานเดอร์”“เป็นเบลล่า เธออยากขึ้นเตียงกับคุณ เพื่อมีทายาทและยึดตำ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status