LOGINในเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในรัสเซีย ในที่สุดอเล็กซานเดอร์ก็พบโซเฟียกับลีโอ ซึ่งกำลังมาพักผ่อนอยู่ที่นั่นอเล็กซานเดอร์ไม่ได้นอนมาสามวัน ดวงตาแดงก่ำ เคราขึ้นรกรุงรังบารมีอันน่าเกรงขามของหัวหน้ามาเฟียหายไปจนสิ้นเขามองโซเฟียเดินออกมาจากร้านดอกไม้เล็ก ๆ จูงมือลีโอไว้ลีโอถือช่อทานตะวันสีสดใส ทั้งคู่สวมเสื้อโค้ทขนสัตว์หนาใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสุขที่ผ่อนคลาย ซึ่งเขาไม่ได้เห็นมาหลายปีอเล็กซานเดอร์รีบพุ่งเข้าไปขวางทาง“โซเฟีย!”เสียงของเขาสั่น ดวงตาแดงก่ำ“ทำไมคุณถึงทิ้งผมไป? ทำไมถึงพาลีโอไปด้วย?”โซเฟียมองเขาอย่างสงบ โดยไม่พูดอะไรอเล็กซานเดอร์ควบคุมตัวเองไม่อยู่ ปล่อยคำกล่าวหาออกมาไม่หยุด“คุณวางแผนตั้งท้องหลอกผมให้แต่งงาน แล้วตอนนี้จะเดินจากไปง่าย ๆ งั้นเหรอ?”ท่ามกลางคำกล่าวหาและคำถามที่เกือบเสียสติของเขา โซเฟียยังคงสงบผิดปกติเธอไม่เถียง ไม่โต้ตอบเธอเพียงมองชายที่เธอเคยรัก กลายเป็นคนแปลกหน้าโซเฟียเอ่ยขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยนแต่หนักแน่น เปิดเผยความจริงของคืนนั้นเมื่อหกปีก่อน“ไม่ใช่ฉันที่วางยาคุณ อเล็กซานเดอร์”“เป็นเบลล่า เธออยากขึ้นเตียงกับคุณ เพื่อมีทายาทและยึดตำ
ท่ามกลางเอกสารที่กระจัดกระจาย มีเอกสารใบหย่าร่วงอยู่มือของเขาสั่นขณะเปิดมัน ในนั้นมีลายเซ็นของเขาเอง และวันที่จากคืนนั้นพิมพ์ไว้อย่างชัดเจนอเล็กซานเดอร์ย้อนนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นโซเฟียยื่นแฟ้มให้เขาอย่างสงบ พร้อมรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าเธอบอกเขาอย่างนุ่มนวลให้รีบจัดการให้เสร็จ เพื่อจะได้ไปดูแลเบลล่าและลูคัส“ไปเถอะ เด็ก ๆ ต้องการคุณ”ในตอนนั้น อเล็กซานเดอร์รู้สึกเข้าใจอย่างถ่องแท้กับ “ความเข้าใจ” ของเธออย่างมากเขายังชื่นชมว่าเธอมีความใจกว้างสมกับเป็นนายหญิงมาเฟียตัวจริงอเล็กซานเดอร์ไล่อ่านเงื่อนไข โซเฟียไม่ได้เรียกร้องอะไรเลย นอกจากสิทธิ์เลี้ยงดูลีโอแต่เพียงผู้เดียวไม่มีการแบ่งทรัพย์สิน ไม่มีค่าเลี้ยงดู เธอยังสละเครื่องประดับและอสังหาริมทรัพย์ทั้งหมดในชื่อของเธออเล็กซานเดอร์ตกอยู่ในความสับสนอย่างหนักทำไม? ทำไมการจากไปของเธอถึงเด็ดขาดขนาดนี้?เธอไม่ต้องการเงินแม้แต่เพนนีเดียว แล้วทำไมตอนแรกถึงวางแผนขึ้นเตียงกับเขาและบีบให้เขาแต่งงาน?ขณะพลิกดูเอกสาร วัตถุชิ้นเล็กก็หลุดออกมาจากระหว่างหน้ากระดาษมันตกลงบนพรมด้วยเสียงที่เบาเขาก้มลงหยิบ มันคือแหวนแต่งงานของพวกเขาอ
หลังจบงานเลี้ยง อเล็กซานเดอร์ไปที่บาร์และดื่มจนเมามายไม่รู้สึกตัวเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทรหาโซเฟียตามความเคยชินเขาอยากให้เธอมารับและพาเขากลับบ้าน เหมือนที่เธอเคยทำมานับครั้งไม่ถ้วนแต่สายกลับตัดไปตอนนั้นเองเขาถึงนึกขึ้นได้ว่า โซเฟียพาลีโอหนีไปแล้วอเล็กซานเดอร์เดินโซซัดโซเซกลับบ้านในสภาพเมา ก่อนจะผลักประตูห้องนอนใหญ่เข้าไปความว่างเปล่าภายในห้องทำให้เขาสร่างเมาทันทีเขาเอื้อมมือไปหยิบ ปืนพกกล็อค 19 บนโต๊ะข้างเตียงโดยสัญชาตญาณ นิสัยที่ติดตัวจากชีวิตที่อยู่บนเส้นดายแห่งความตายมานานสิ่งแรกที่เขาทำทุกคืนเมื่อกลับถึงบ้านคือเช็กอาวุธแต่ครั้งนี้ ปลายนิ้วของเขากลับสัมผัสกระดาษภาพวาดแทนเหล็กเย็นเฉียบอเล็กซานเดอร์หยิบกระดาษขึ้นมาดูอย่างตั้งใจมันคือภาพครอบครัวที่ลีโอวาดด้วยสีเทียน ตรงกลางเป็นผู้หญิงในชุดสีน้ำเงินจับมือกับเด็กชายตัวเล็กทั้งคู่ยิ้มสดใส รายล้อมด้วยสายรุ้งและดวงอาทิตย์แต่สิ่งที่ทิ่มแทงหัวใจอเล็กซานเดอร์คือจุดที่ควรเป็นพ่อ มันถูกขีดทับด้วยสีดำหนา ๆ จนกลายเป็นเพียงช่องว่างมืดมิดอเล็กซานเดอร์จ้องไปยังรอยสีดำนั้น มือของเขาเริ่มสั่นอย่างควบคุมไม่ได้เขานึกถึงทุกค
แต่ก่อนที่พวกเขาจะตามหาโซเฟียได้ การประชุมสันติภาพของห้าตระกูลก็มาถึง งานเลี้ยงคืนนี้จะเป็นตัวกำหนดสมดุลอำนาจและการแบ่งผลประโยชน์ในซิซิลีไปอีกสิบปีตามธรรมเนียม หัวหน้ามาเฟียจะเข้าร่วมพร้อมครอบครัวหรือผู้หญิงข้างกาย และโซเฟียก็ยืนเคียงข้างอเล็กซานเดอร์มาโดยตลอดอเล็กซานเดอร์ปวดหัวขึ้นมาทันทีเบลล่าเสนอตัวขึ้นมา“อเล็กซานเดอร์ พาฉันไปด้วยนะ ฉันอยากช่วยคุณ”อเล็กซานเดอร์ลังเลเบลล่าทำทีน้อยใจ น้ำตาเอ่อคลอ“เพราะฉันไม่ดีพอใช่ไหม? ฉันรู้ว่าฉันเทียบโซเฟียไม่ได้…”อเล็กซานเดอร์นึกถึงช่วงเวลาที่เบลล่าต้องทนทุกข์และถูกทำร้ายจากแผนของโซเฟีย“ก็ได้ เธอไปกับฉัน”งานเลี้ยงจัดขึ้นที่ปราสาทบรรพบุรุษของตระกูลมอเร็ตติเจ้าพ่อทั้งห้านั่งล้อมโต๊ะ ตรงกลางวางแผ่นหนังล้ำค่าที่บันทึกข้อตกลงหยุดยิงการเจรจาเป็นไปอย่างราบรื่นด้วยประสบการณ์และบารมี อเล็กซานเดอร์สามารถโน้มน้าวอีกสี่ตระกูลให้ยอมรับการแบ่งเขตแดนใหม่ได้สำเร็จขณะที่กำลังจะลงนาม ลูคัสก็วิ่งหนีเบลล่าไปเขามุดเข้าไปใต้โต๊ะประชุมมือเล็ก ๆ ของเขาจับขาโต๊ะปีนขึ้นลง และที่แย่กว่านั้นคือเขาถือแก้วน้ำส้มอยู่ระหว่างเล่นไล่จับ เขาทำน้ำส้ม
เช้าวันถัดมา ขณะที่อเล็กซานเดอร์กำลังจะเริ่มจัดการงานประจำวันของตระกูล ระบบเครือข่ายภายในก็ถูกโจมตีทางไซเบอร์อย่างแม่นยำราวกับทดสอบช่องโหว่ผู้โจมตีรู้โครงสร้างระบบของพวกเขาอย่างทะลุปรุโปร่ง และพุ่งเป้าไปที่ระบบการเงินหลักโดยตรงอเล็กซานเดอร์นั่งอยู่ในห้องทำงาน มองสัญญาณเตือนที่กะพริบขึ้นเต็มหน้าจอเครือข่ายการเงินทั้งหมดเป็นอัมพาต ข้อมูลธุรกรรมทุกอย่างไม่สามารถเข้าถึงได้เผชิญกับสถานการณ์ฉุกเฉิน อเล็กซานเดอร์กดอินเตอร์คอมโดยสัญชาตญาณ“โซเฟีย! เริ่มแผนสำรอง B เราถูกโจมตีทางไซเบอร์ จัดการให้ที”แต่มีเพียงความเงียบตอบกลับมาตอนนั้นเองอเล็กซานเดอร์ถึงเพิ่งรู้ว่าโซเฟียไม่ได้มาที่สำนักงานใหญ่ในวันนี้เธอกำลังงอนเรื่องเมื่อวานอยู่หรือเปล่า?เขาเข้าสู่ระบบหลักเพื่อจัดการเอง แต่กลับพบว่าระบบการเงินหลักถูกล็อกด้วยการเข้ารหัสระดับสูงทั้งหมดรหัสผ่านของเขาใช้ไม่ได้เลยสิ่งที่ทำให้เขาช็อกยิ่งกว่าคือข้อความเย็นชาบนหน้าจอ: [สิทธิ์การเข้าถึงถูกเพิกถอน โชคดีนะ]ข้อความนั้นมาจากบัญชีแอดมินของโซเฟีย เธอเพิกถอนสิทธิ์ระดับสูงทั้งหมดในระบบการเงินอเล็กซานเดอร์หงุดหงิด ไม่ว่าโซเฟียจะโกรธแค่ไหน
ตอนมื้อเย็น เบลล่าจัดโต๊ะอาหารเป็นเมนูทะเลอย่างหรูหราเธอสวมผ้ากันเปื้อนอย่างเรียบร้อย พร้อมรอยยิ้มสมบูรณ์แบบ กล่าวขอบคุณฉันกับอเล็กซานเดอร์“ถือซะว่าเป็นการขอบคุณสำหรับการต้อนรับนะคะ”โต๊ะเต็มไปด้วยล็อบสเตอร์ ปู และหอยเป๋าฮื้ออัดแน่น ตรงกลางมีหม้อซุปอาหารทะเลหอมกรุ่นเบลล่าตักซุปชามใหญ่ให้ลีโอโดยเฉพาะ“ลีโอ มาลองชิมสิจ๊ะ ของที่ป้าทำให้หนู”ลีโอมองซุปเพียงแวบเดียวก็ส่ายหน้า สีหน้าระแวดระวังรอยยิ้มของเบลล่าแข็งค้าง ความไม่พอใจวาบผ่านดวงตาก่อนที่เธอจะรีบกลบด้วยท่าทางอ่อนแอเสียงของเธอสั่น “ฉันเตรียมมาตั้งแต่บ่ายสองเลยนะ…”ลูคัสรีบซ้ำเติมทันที เสียงแหลมสูง“เป็นเพราะคุณน้าโซเฟียกับลีโอไม่อยากให้พวกเราอยู่ที่นี่ใช่ไหม?ถึงไม่ยอมกินอาหารของแม่ผม?”สีหน้าของอเล็กซานเดอร์มืดครึ้มลงทันทีเขารู้สึกว่าลูกชายตัวเองเสียมารยาท ทำให้เบลล่ากับลูคัสดูเหมือนไม่ได้รับการต้อนรับ“ลีโอ!” เขาตวาด “กินซุปเดี๋ยวนี้”“ในฐานะทายาทตระกูลมอเร็ตติ ลูกต้องมีมารยาทพื้นฐาน ห้ามดูถูกแขกของเรา”ฉันเอ่ยขึ้น เสียงเย็นเยียบ“ลีโอแพ้อาหารทะเล อาการรุนแรงถึงขั้นช็อกได้ ซุปแค่ชามเดียวก็อาจฆ่าเขาได้”อเล็กซา
เช้าวันถัดมา อเล็กซานเดอร์กลับมาตั้งแต่เช้าเขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ คงเพราะไข้ของลูคัสลดลงแล้ว เขาเดินตรงไปหาลีโอที่เพิ่งตื่น ก่อนจะดึงปืน เหยี่ยวทะเลทราย หนักอึ้งออกจากเอว แล้ววางมันลงในมือของลีโอ“ของขวัญวันเกิดที่มาช้าไปหน่อย ลูกพ่อ”อเล็กซานเดอร์ขยี้ผมลีโอ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความคาดหวัง“ลูกอา
เขาไปดิสนีย์…แค่ไม่ได้ไปกับลูกของเราลีโอเห็นสีหน้าที่หม่นลงของฉัน เขาปีนลงจากหน้าต่างแล้วเดินไปหาเค้ก“แม่ครับ ผมว่าผมเป่าเทียนเลยดีกว่า” เสียงของเขาพยายามทำให้มั่นคง “จริง ๆ แล้วผมก็ไม่ได้อยากไปดิสนีย์หรอกครับ”เด็กน้อยวัยห้าขวบของฉันเป่าเทียนในห้องที่เงียบงัน แล้วหันมามองฉัน“แม่อย่าเสียใจเลย
“ลบตัวตนของพวกฉันให้หมด ของฉันกับลีโอ ลบทุกอย่างออกไป” ฉันบอกมาร์โก้ ผู้ติดต่อของฉันในตลาดมืด“โซเฟีย? เธอบ้าไปแล้วเหรอ?เธอเป็นทั้งที่ปรึกษาของตระกูลและมือสังหารอันดับหนึ่ง หัวหน้ามาเฟีย อเล็กซานเดอร์ไม่มีวันปล่อยเธอไปแน่” มาร์โก้พูด เสียงเต็มไปด้วยความช็อกฉันเย็บปิดแผลกระสุนที่หน้าท้อง น้ำเสียงเ







