جميع فصول : الفصل -الفصل 60

ไม่นานนัก สองหนุ่มก็พากันมาถึงหน้าห้อง ทันทีที่มาวินเปิดประตู ทั้งสองก้าวเข้ามาภายในห้องถึงกับชะงัก เมื่อเห็นกระป๋องเบียร์วางเกลื่อนที่โต๊ะรับแขก เพราะมาวินนั่งกินรอไปพลาง ๆ แล้วก่อนหน้านี้“มึงเป็นเชี้ย+อะไร ไอ้วิน”“เออ อารมณ์ไหนของมึงวะ ชวนมากินเบียร์ที่ห้อง”“อารมณ์ไม่ดี ขี้เกียจออก เลยชวนพวกมึงมาแดกเบียร์เป็นเพื่อนเนี่ย ในตู้เย็นเบียร์กูหมดพอดี” มาวินบ่นก่อนจะกระดกกระป๋องเบียร์ยกซดแล้วทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาเตชินกับกฤชตินมองหน้ากัน เมื่อเห็นอารมณ์ผิดปกติของเพื่อน“กูว่า อารมณ์นี้น่าจะทะเลาะกับเมีย” เตชินยิ้ม“วางแผนจีบริสามาตั้งนาน มึงยังทำริสาใจอ่อนไม่ได้หรือไงวะ นี่กูอุตส่าห์ยอมถอยเพื่อมึงเลยนะ ไอ้วิน” กฤชตินเข้าไปนั่งข้างๆ ก่อนจะเอามือโอบบ่า“กูไม่รู้ว่ะ แม่งไม่ยอมรับกูต่อหน้าเพื่อน เนี่ยพอยายนัชชากับปลายฟ้ามาที่ห้อง ไล่กูกลับห้องเฉย”“อ๋อ… มิน่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า แค่เนี่ย มึงเลยงอนเมีย” กฤชตินอดที่จะขำเพื่อนไม่ได้“เดี๋ยวเมื่อกี้มึงว่าไงนะ นัชชาอยู่ห้องริสา?” เตชินได้ยินไม่ถนัด แต่พอได้ยินชื่อนัชชาเขาก็หูผึ่งขึ้นทันที“ทำไมวะ มึงถามหานัชชาทำไม อย่าบอกนะว่ามึง จีบไปจีบมา มึงเป็นอย่างก

“ริสา อย่าใจอ่อนนะ” นัชชารีบพูดเบรกทันที“นัชชา มึงก็หวงเพื่อนจัง กูจริงจังกับริสาเว้ย มึงไม่ชอบอ่อ ที่มีคนอาสามาดูแลเพื่อนมึง”“เชอะ อย่างพวกนายเนี่ยนะ ทั้งกะล่อนทั้งเสเพลแบบพวกนาย ใครจะอยากไปเชื่อน้ำหน้า” นัชชาบ่น“หืม พูดว่า ‘พวกนายได้ไงอ่า’ ว่าไอ้วินคนเดียว ทำไมต้องแขวะมาทางนี้ด้วยอะ” เตชินท้วงเพราะโดนเหมารวมไม่รู้ตัว“ก็จริงนี่ พวกนายเชื่อถือไม่ได้ โดยเฉพาะนาย! เตชิน” นัชชาค้อน ก่อนจะมองริสา ที่เอาแต่อมยิ้มไม่แสดงความเห็นอะไร~ตีหนึ่ง~เบียร์ถูกดื่มกันไปหลายต่อหลายกระป๋อง รวมถึงที่สั่งมาเพิ่มใหม่ ดีว่ามีริสาคนเดียวที่คอไม่แข็งเลยไม่กล้าดื่มเข้าไปมาก ส่วนคนอื่น ๆ พอกินกันได้ที่ก็เริ่มกรึ่มสุดท้ายก็ดูทรงว่าทั้งหมดน่าจะเมาจนกลับกันไม่ไหว ขอนอนที่ห้องริสากันทั้งหมดสามสาวช่วยกันเก็บของและเคลียร์พื้นที่ ก่อนจะเตรียมที่นอนให้หนุ่ม ๆ หน้าทีวี มาวินเลือกล้มตัวหลับลงบนโซฟา ส่วน เตชินและกฤชตินอนอยู่ที่พื้นห้องหน้าทีวี“เมาแล้วก็หลับ พวกเทวดา” นัชชาบ่นอุบในขณะที่ช่วยกันล้างจาน“เอาน่า นัชชา พวกผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ”“แต่นี่มันสมัยไหนยายปลาย ไม่รู้ตามกันมาทำไม เออว่าแต่ ตกลงมาวินตามจีบริสา

ไม่รู้ว่านานเท่าไร ที่ทั้งคู่ พากันช่วยกันทำรายงาน จนริสาเผลอฟุบหลับอยู่กับโต๊ะ มาวินหันมาเห็น เขาจ้องมองเธอด้วยสายตารักใคร่ ยกมือขึ้นมาลูบไล้ผมของเธอเบา ๆ ค่อย ๆ บรรจงหยิบปอยผมเส้นเล็กของเธอที่หล่นมาปิดบังใบหน้า ก่อนแนบไว้ที่ข้างหูเธออย่างอ่อนโยน- สวย น่ารัก น่าทะนุถนอม และอยากดูแลไปตลอด - มาวินคิดริสา เป็นเพียง ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ตัวคนเดียวที่เคยมีฐานะ มีครอบครัวพร้อมหน้าพร้อมตาที่อบอุ่น แต่เมื่อเจอวิกฤตของครอบครัว เธอกลับแทบไม่เคยแสดงความอ่อนแอให้ใครเห็นเขาเองก็รู้สึกผิดไม่น้อย ที่คิดแกล้งเธอ ตอนที่เธอวุ่นวายกับการหางานพิเศษทำ จ่ายค่าเทอม เขาก็ดันแกล้งเธอ ให้เพื่อน ๆ ปิดกั้นการหางานของเธอทุกช่องทาง และแค่เพียงคิดอยากจะเอาชนะ อยากได้เธอมาครอบครอง จึงคิดแผนการบ้า ๆ นั่นมาวินสำนึกผิดกับสิ่งที่ทำไปทั้งหมด เริ่มต้นจากที่คิดสนุก แต่อยู่ ๆ ก็เกิดเป็นความผูกพัน พอได้ครอบครองเธอมาแล้วก็อยากจะดูแล ไปตลอดชีวิต ด้วยลึก ๆ ก็แอบชอบเธอมาตลอดตอนนี้เขาตระหนักใจตัวเองดีแล้วว่าเขารักเธอและอยากจะปกป้องผู้หญิงคนนี้ของเขาตลอดไป“ริสา แต่งงานกันนะ”มาวินพูดเสียงเบาราวกระซิบที่ข้างหู ก่อนก้มลงจูบที่ปา

ริสาพาพ่อกับแม่ ย้ายเข้ามาอยู่ในห้องของเธอ ก่อนเธอจะเก็บของใช้ส่วนตัว ขึ้นไปหามาวินส่วนหนึ่งที่เธอไม่ยอมบอกมาวิน เพราะคิดไปเองว่า มาวินจะรังเกียจพ่อแม่ของเธอ ที่หนีหนี้ไปจนทิ้งเธอให้ลำบาก อีกส่วนหนึ่งก็ลำบากใจถ้าพ่อแม่พูดเรื่องให้เธอไปแต่งงานใช้หนี้ ให้มาวินได้ยินเพราะอย่างนั้น สู้ไม่ให้ทั้งสองฝ่ายเจอหน้ากันเสียดีกว่า แล้วค่อย ๆ แก้ปัญหาเอาดาบหน้า- มันต้องมีทางออกสิ แต่ทางออกมันจะเป็นแบบไหนแค่นั้นเอง -กว่าจะทำอะไรเรียบร้อย เตรียมข้าวของเครื่องใช้และของกินเอาไว้ให้พ่อแม่ ตั้งแต่เช้าจรดค่ำทำให้ ริสารู้สึกเพลียจนแทบจะหมดแรง เธอขนเสื้อผ้าและของใช้ กว่าจะขึ้นไปหามาวินเกือบสามทุ่ม ทันทีที่มาวินเปิดประตูห้องให้ริสา ทำให้เขาถึงกับมองเธออย่างแปลกใจ สีหน้าที่อิดโรยและเหนื่อยล้ากว่าทุกวันซึ่งน้อยครั้งที่เขาจะเห็นทำสีหน้าแบบนี้“ริสาไปไหนมา ทำไมดูเหนื่อย ๆ” เขาเข้าไปรับของจากมือเธอมาช่วยถือ ทั้งที่ตอนแรกตั้งใจว่าจะลงไปช่วยเธอเก็บของขึ้นมา แต่ทว่าเธอกลับไม่ยอมบอกว่ากลับมาที่ห้องตอนไหน“ริสาเหนื่อยอะ ขออาบน้ำก่อนได้ไหม” ริสาเลี่ยงที่จะตอบคำถาม ลึก ๆ ก็รู้สึกละอายใจที่อยู่ดี ๆ มาขอมาวินอยู่ด้วย

~เช้าวันจันทร์~ริสาเข้ามาเอาเอกสารใบประเมินการทำงานที่บริษัท ก่อนจะเห็นมาวินที่เดินตรงเข้ามาหาเธอ แล้วกระชากเธอออกไปที่หน้าลิฟต์ ตรงที่ปลอดคนทันที“ทำไมทำแบบนี้” มาวินเอ่ยเสียงเรียบสีหน้าไม่พอใจที่ริสาทำตัวแปลกไป“ทำอะไร ก็เราคุยกันรู้เรื่องแล้วนี่”“คุยอะไร? เมื่อไหร่?”“เรื่องเลิกกันไง”มาวินขมวดคิ้วแน่นเป็นปมไม่เข้าใจที่ริสาทำตัวงี่เง่าแบบนี้“เลิกอะไร วินไม่ได้ตกลงเลยนะ หลังจากคุยกันวันนั้นกลางคืนเรายังนอนกอดกันอยู่เลย แล้วพอเช้า ริสาก็หายไป โทรก็ไม่รับไลน์ก็ไม่ตอบ นี่มันอะไรกัน”ริสาถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ก่อนจะสบตามาวินนิ่ง“ที่วินถามริสาว่า วันนั้นว่าริสาไปไหนมา”“ใช่ แต่ริสาไม่ยอมบอกวิน จนวินคิดมากถึงตอนนี้”“วินบอกว่าไงนะ บอกว่าริสาอาจจะไปทำแบบนั้นเหมือนที่ทำกับวินที่ปลอมเป็นแม็กซ์ใช่ปะ”“นั่น… คือ… ไม่ใช่ วินก็แค่หงุดหงิด วินก็เลยพูดไปเรื่อย”“วันนั้น ริสาไปพบคุณพ่อคุณแม่มา” ริสาเอ่ยเสียงเรียบ ไม่ต่างกับวินที่ดูอึ้งไป“พบคุณพ่อคุณแม่ แล้วทำไมริสาไม่บอกกับวินตรง ๆ ให้วินคิดมากทำไม วินได้ยินเสียงผู้ชายตอนโทรหา วินก็เลยคิดมาก ก็เลย เออ… หึง”“ริสา กลัววิน จะรับพ่อแม่ริสาไม่ไ