All Chapters of วาสนากาฝาก: Chapter 11 - Chapter 20

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วราวกับลมพัดผ่านวูบหนึ่ง ข้าวหอมเติบโตขึ้นอย่างสวยงาม พี่ทั้งสองเลือกเรียนสายอาชีพระดับการศึกษาประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงและไม่เรียนต่อปริญญาตรีเพราะจะได้ประหยัดเงินช่วยพ่อกับแม่เพื่อให้น้องได้เรียนต่อปริญญาตรี ธันวาทำงานเป็นช่างซ่อมบำรุงอยู่ที่โรงสีม้าสีนิล ส่วนธารทิพย์ตอนนี้แยกบ้านไปอยู่กับสามี ซึ่งเป็นลูกเจ้าของร้านขายวัสดุก่อสร้างที่เธอเคยทำงานอยู่ ตอนทำงานที่ร้านขายวัสดุก่อสร้างธารทิพย์เองเป็นคนช่วยสามีจัดการงานทุกอย่าง เธอจึงสามารถเอาชนะใจลูกเจ้าของร้านได้ นับว่าเธอโชคดีมากส่วนข้าวหอมตอนนี้เรียนอยู่ปีสามที่มหาวิทยาลัยในตัวจังหวัด เธอได้ทุนเรียนดีจากโรงงานน้ำตาลหงส์ฟ้าปีละสามหมื่นจนกว่าจะเรียนจบปริญญาตรี เรื่องนี้พ่อกับแม่และพี่ทั้งสองภูมิใจมาก และรู้สึกขอบคุณโรงงานน้ำตาลหงส์ฟ้าที่ช่วยเหลือเด็กยากจนแต่เรียนดีอย่างข้าวหอม ปกติข้าวหอมพักอยู่หอพักในมหาวิทยาลัย แต่จะกลับบ้านทุกเย็นวันศุกร์และกลับไปที่มหาวิทยาลัยอีกครั้งในบ่ายวันอาทิตย์หรือไม่ก็เช้าวันจันทร์ เพราะระยะทางจากบ้านถึงมหาวิทยาลัยก็ไม่ได้ห่างกันมากนัก แต่เพื่อให้สะดวกต่อการเรียนและการทำกิจกรรมของมหาว

เช้าวันต่อมาข้าวหอมมาทำงานช่วยพ่อกับแม่ที่แปลงนาของโรงสี วันนี้เป็นวันหยุด งานที่ต้องทำส่งอาจารย์ก็ทำเสร็จหมดแล้วข้าวหอมจึงมารับจ้างเกี่ยวข้าวกับพ่อแม่ได้ โรงสีม้าสีนิลใช้ทั้งรถทั้งคนในการเกี่ยวข้าว หลังจากเก็บเกี่ยวข้าวเสร็จก็ต้องปลูกถั่วเหลือง ถั่วลิสง และข้าวโพดอาหารสัตว์ต่อ ถึงน้ำที่ใช้ในการเพาะปลูกของโรงสีจะมีเหลือเฟือสำหรับทำข้าวนาปรังแต่โรงสีก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น ผู้บริหารยังทำนาข้าวสลับกับการปลูกถั่วเหมือนเช่นทุกปี พื้นที่นากว่าหกร้อยไร่ มีอยู่ด้วยกันเกือบสิบที่ซึ่งทางโรงสีมีรถรับส่งคนงานให้สำหรับคนที่ไม่อยากนำรถตัวเองไปทำงาน แปลงที่อยู่ติดกับโรงสีมีพื้นที่กว่าร้อยไร่ ซึ่งเป็นแปลงที่ข้าวหอมจะได้เก็บเกี่ยวในวันนี้ “ไม่เดินไปดูข้างในโรงสีกับพี่ก่อนเหรอ” ธันวาถามน้องสาวเมื่อเดินออกมานอกบ้าน “เห็นจนเบื่อแล้วเถอะ” “ไม่ไปรออาเหนือด้านในเหรอ” “ไม่ค่ะ ยังไงอาเหนือก็ต้องออกมาตรวจหน้างานทุกวันอยู่แล้ว” ทุกวันถ้าทิศเหนือไม่ยุ่งงานที่ห้องทดลองมากเกินไป เขาต้องออกมาตรวจงานที่แปลงปลูกอยู่แล้ว “งั้นพี่ไปทำงานก่อนนะ” มือให

ข้าวหอมยันกายลุกขึ้นยืนด้วยความประหม่าเล็กน้อย พุดจีบก็เข้ามาประคองแขนลูก พร้อมกับเสยผมยาวที่ลีบลู่ลงข้างแก้มให้ลูกด้วยความเป็นห่วง ข้าวหอมไม่ใช่คนที่ถึงขั้นกลัวน้ำ แต่เธอไม่กล้าว่ายน้ำแม้พี่สาวพี่ชายรวมถึงพ่อจะช่วยกันสอน พุดจีบจึงคิดไปเองว่าเหตุที่ลูกสาวไม่กล้าฝึกไหว้น้ำอาจจะเป็นเพราะในวันที่ข้าวหอมเกิดมาเธอมาพร้อมกับสายฝน ความกลัวนี้อาจจะอยู่ในส่วนจิตใต้สำนึกของเธอ “ถ้าไม่รังเกียจผมอยากชวนคุณวีร์ไปทานข้าวเย็นด้วยกันครับ” เพื่อเป็นการตอบแทนที่เขาช่วยชีวิตลูกสาวของเขาด้วย “คุณวีร์ไปเถอะค่ะ จะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย” พุดจีบกล่าว ดอมกับพุดจีบรู้สึกเกรงใจยุทธวีร์เป็นที่สุด ไม่รู้ว่าเขาจะโกรธหรือรังเกียจคนจน ๆ อย่างพวกเขาหรือไม่ เพราะปกติเจ้านายก็ไม่ค่อยได้มาคลุกคลีกับคนงานมากนัก ข้าวหอมยังยืนนิ่งใจหนึ่งก็อยากให้เขาไป แต่อีกใจก็รู้สึกอึดอัดที่เขาจะไปรับประทานอาหารเย็นด้วย แต่ถ้าเขาไม่ไปก็รู้สึกสงสาร คนตัวใหญ่เปียกปอนไปทั้งตัว รองเท้าทำงานก็เปื้อนโคลน ตอนนี้อากาศก็เริ่มเย็นแล้ว เพราะตัวเธอก็เริ่มหนาวจนตัวสั่นแล้วเช่นเดียวกัน “…ก็ดี

ข้าวหอมเดินกลับมาถึงบ้านพักก็บอกพ่อกับแม่ทันที “แม่คะ หนูติดรถไปมหาวิทยาลัยกับคุณวีร์นะคะ” “หือ? ทำไมล่ะ” “คุณวีร์กำลังจะกลับบ้านพอดีค่ะ เมื่อกี้หนูเอาเสื้อไปให้เขาเขาก็เลยชวนกลับด้วยค่ะ” มหาวิทยาลัยที่เธอเรียนอยู่เป็นทางผ่านไปบ้านเขาพอดี “เออ อย่างนั้นก็ดี ถึงหอพักก็โทร. มาบอกแม่แล้วกัน” “ค่ะ อ้อ เขารับหนูเป็นเด็กฝึกงานที่นี่ด้วยนะคะ” พ่อกับแม่ยิ้มหน้าบานเมื่อรู้ว่าลูกไม่ต้องไปฝึกงานไกลบ้าน หรือถ้าไปไกลก็มีคนในโรงสีพาไป “หนูกลับแล้วนะคะ” ข้าวหอมไหว้ลาทุกคน “คุณวีร์มาทำงานวันอาทิตย์ด้วยเหรอ” เสียงของพี่ชายถามขึ้น “น่าจะนะคะ เพราะหนูเห็นเขาเดินดูข้าวที่คนงานเกี่ยวไว้เมื่อวานกับอาเหนือค่ะ” ธันวาพยักหน้าหงึกหงัก แต่ก็ยังติดใจกับความใจดีของยุทธวีร์อยู่ดี เท่าที่เขาได้ยินพนักงานเคยนินทาเจ้านาย ยุทธวีร์ไม่เคยใส่ใจกับเรื่องเล็กน้อย ยิ่งถ้าพนักงานเป็นผู้หญิงเขายิ่งไม่เคยเอาตัวเข้าไปยุ่งด้วย แต่นี่… ช่างเถอะเขาอาจจะคิดมากเกินไป คนอย่างยุทธวีร์ไม่มีทางมาสนใจคนฐานะอย่างพวกเขา

เย็นวันนั้นปรรณพัทรนำเรื่องที่เกิดขึ้นมาเล่าบนโต๊ะอาหารเย็น “แม่คะ วันนี้โปรดไปเจอคนที่หน้าตาเหมือนแม่มาด้วยค่ะ” ปรรณพัทรพูดโดยไม่คิดอะไร ตักข้าวเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ย ๆ ถึงจะหาสาเหตุที่เธอตบปากตัวเองไม่ได้ก็ตาม พยายามอธิบายให้เพื่อนคนไหนฟังก็ไม่มีใครเชื่อ เพล้ง! ดวงตาคู่งามไหวระริก ช้อนที่กำลังตักอาหารหลุดจากมือกระทบกับจานข้าวตอนไหนยังไม่รู้ตัว ทุกคนที่นั่งอยู่บนโต๊ะอาหารสะดุ้งเฮือก “แม่เป็นอะไรหรือเปล่าครับ” ปฏิพันธ์ลูกชายคนเล็กวัยสิบหกปีถามขึ้น เมื่อเห็นท่าทางของแม่ดูตกใจจนเกินเหตุ พานทำให้คนอื่นตกใจไปด้วย โดยเฉพาะตากับยาย “ปะ เปล่าจ้ะ แม่แค่สงสัยว่ามีคนหน้าตาเหมือนแม่ด้วยเหรอ” แก้วตาแสร้งยิ้มให้ลูกทั้งที่ภายในใจเต้นแรงจนแทบกระเด็นหลุดออกมานอกอก “แล้วลูกไปเจอเขาได้ยังไง” แก้วตาแสร้งถามเสียงเรียบ เพราะใจจริงก็อยากรู้เรื่องนี้ใจจะขาด ผู้หญิงคนนั้นอาจจะเป็นคนเดียวที่เธอกำลังตามหาอยู่ “เขาเรียนอยู่ปีสามคณะเกษตรค่ะ” “บ้านเขาอยู่ที่ไหนเหรอ” แก้วตารีบถามกลับแววตาครุ่นคิด อายุของเด็กคนนั้นก็น่าจะรุ่นราวคราวเ