วาสนากาฝาก의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

44 챕터

ตอนที่ 21 สนิทสนมเกินควร

มินตราลูกสาวคนโตของทิศเหนือมองเห็นพ่อทำเช่นนั้นกับข้าวหอมก็รู้สึกไม่พอใจ “ดูเหมือนว่าพ่อจะสนิทกับพี่ข้าวหอมมากเกินไปนะคะแม่” คนในครอบครัวของทิศเหนือรู้ว่าเขาสนิทกับครอบครัวของดอมกับพุดจีบ แต่ไม่คิดว่าจะสนิทจนถึงขั้นแสดงความเอ็นดูจนออกนอกหน้า “จริงด้วยค่ะแม่ ไม่ใช่พ่อแอบชอบพี่ข้าวหอมหรอกนะคะ” น้ำฟ้าลูกสาวคนเล็กวัยสิบห้าปีพูดเสริมขึ้นอีก “ไม่หรอกน่า มินกับน้ำคิดมากไปเอง” มนทาบอกลูกทั้งสอง ทั้งที่ในใจก็อดคิดไม่ได้เช่นกัน เธอเคยได้ยินสามีพูดถึงเด็กคนนี้บ่อยครั้ง และทุกครั้งที่พูดก็มีแต่คำชื่นชมว่าข้าวหอมทั้งสวยทั้งเก่ง ยามที่เขาพูดถึงเด็กคนนี้แววตาก็เป็นประกายระยิบระยับ ราวกับภูมิใจในตัวข้าวหอมนักหนา ก็ไม่แปลกที่มินตรากับน้ำฟ้าจะน้อยใจ ทิศเหนือเดินมาถึงรถ มนทายังปั้นหน้ายิ้มสวยให้สามี แต่ลูกทั้งสองนั้นไม่ค่อยเก็บอาการเท่าไรนัก “ดูพ่อสนิทกับพี่ข้าวหอมจังเลยนะคะ” มินตราลูกสาววัยสิบเจ็ดปีเอ่ยถาม เมื่อพ่อก้าวเข้ามานั่งฝั่งคนนั่งข้างแม่ ทิศเหนือหันมาหาลูกที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังแล้วเอ่ยถาม “ลูกพ่อกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย พ่อก็แค่เอ็นดูเขา
더 보기

ตอนที่ 22 เจอกันครั้งแรก

วิลาวัลย์เดินเร็วมาหาเพื่อนที่นั่งอยู่หน้าคณะแล้วเอ่ยน้ำเสียงตื่นเต้น “ข้าวหอม” ข้าวหอมรีบเก็บนามบัตรของใครคนนั้นที่เธอนั่งมองมันอยู่นานเข้าในกระเป๋าเงินทันทีเมื่อได้ยินเสียงเพื่อน “มีอะไรเหรอ” “อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกแน่ะ” “อาจารย์มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” “เห็นบอกว่าจะคุยเรื่องทุนการศึกษากับข้าวหอมน่ะ” “อ้อ” “รีบไปพบอาจารย์เถอะ” “ขอบใจนะ” “อือ” หรือว่ายายเด็กที่ชื่อโปรดจะไปฟ้องพ่อกับแม่เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้นนะ เขาอาจจะยกเลิกทุนการศึกษาก็ได้ ยกเลิกก็ยกเลิกสิ ไม่เห็นสนใจสักนิด ก็ลูกสาวตัวเองนิสัยไม่ดีเอง ข้าวหอมคิดไปต่าง ๆ นานา ขณะที่เดินไปหาอาจารย์ที่ห้อง ข้าวหอมเคาะประตูและเปิดเข้าไปในห้องอาจารย์ที่ปรึกษา เธอพนมมือไหว้อาจารย์พร้อมกับเอ่ยถาม “อาจารย์มีอะไรจะคุยกับหนูเหรอคะ” อาจารย์ที่ปรึกษาขยับแว่นสายตาเล็กน้อยแล้วบอกลูกศิษย์คนโปรด “วันพุธคุณแก้วตาคนที่ให้ทุนเราจะมาที่มหาวิทยาลัย เขาอยากเจอข้าวหอม” “กี่โมงคะอาจารย์”
더 보기

ตอนที่ 23 โกงข้าวเปลือก

หลายเดือนแล้วที่ตรีภพตระเวนรับซื้อข้าวเปลือกจากชาวนาตามหมู่บ้านต่าง ๆ จากหลายอำเภอ โดยชาวบ้านไม่ต้องเสียเวลาเดินทางเข้าไปขายข้าวเปลือกที่โรงสีให้ยุ่งยาก ทุกเช้าเขาจะออกเดินทางพร้อมกับรถบรรทุกสองคัน คนขับรถคันละสองคน เสมียนจดบันทึกข้อมูลหนึ่งคน และผู้ช่วยของเขาอีกหนึ่งคน ทำหน้าที่จ่ายเงินให้กับชาวนาที่นำข้าวเปลือกมาขาย อีกทั้งเขายังถือโอกาสนี้ขายข้าวเปลือกพันธุ์ม้าสีนิลสิบเอ็ดให้กับชาวบ้านด้วย ชาวบ้านรู้สึกประทับใจในการบริการของตรีภพที่ไม่เคยได้รับจากโรงสีม้าสีนิลมาก่อน ต่างก็ซื้อพันธุ์ข้าวเปลือกจากเขาเกือบทุกเจ้าที่เขาไปรับซื้อข้าวเปลือก หรือแม้แต่คนที่ไม่ได้มาขายข้าว ก็ยินดีที่จะซื้อพันธุ์ข้าวม้าสีนิลสิบเอ็ดกลับบ้านไปด้วย “ขอบคุณคุณตรีมากนะครับที่ออกมาให้บริการถึงที่เช่นนี้” ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านแห่งหนึ่งกล่าวขอบคุณลูกชายเจ้าของโรงสีที่อุตส่าห์ออกมารับซื้อข้าวเปลือกด้วยตัวเอง ถึงแม้จะให้ราคาต่ำกว่าไปขายที่โรงสีเล็กน้อยแต่ก็ถือว่ายังได้ราคาดี เพราะไม่ต้องเสียค่าขนส่ง “ยินดีให้บริการครับพ่อผู้ใหญ่” ตรีภพกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเอง “ปีหน้ามาอีก
더 보기

ตอนที่ 24 ไปบ้านเพื่อน

ทั้งสองเดินคุยกันไปยังเครื่องสแกนนิ้ว นลินีเดินช้าลงเพื่อให้ได้คุยกับธันวาได้นานขึ้น เธอแอบชอบเขามาหลายปี แต่เธอก็ไม่เห็นว่าธันวาจะยอมเปิดใจให้เธอหรือผู้หญิงคนไหนสักคนในโรงสี ถึงรู้อย่างนั้นเธอก็ยังรอ เพราะสิ่งที่เธอแสดงออกไปเธอเชื่อว่าธันวาไม่ใช่คนโง่และไม่ใช่ว่าเขาดูไม่ออกว่าเธอคิดกับเขาเช่นไร แต่เขาก็ยังทำเมินเฉย “ทำไมคุณตรีไม่เปลี่ยนคนอื่นไปข้างนอกบ้างนะ” ธันวารู้สึกเห็นใจรุ่นน้องคนนี้ที่ค่อนข้างสนิทกับข้าวหอม และข้าวหอมก็อยากได้นลินีมาเป็นพี่สะใภ้ เพียงแต่เขายังไม่พร้อมที่จะเปิดใจ “ไม่เป็นไรค่ะ ฉันชอบออกไปข้างนอกมากกว่า” จะเปลี่ยนคนได้อย่างไร ในเมื่อเธอเป็นผู้กุมความลับของตรีภพเอาไว้แล้ว “อ้อ อย่างนั้นเหรอ” “ค่ะ” นลินีไม่อยากคุยเรื่องนี้มากจึงเสคุยไปเรื่องอื่น “ว่าแต่ข้าวหอมเป็นยังไงบ้างคะ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เจอเลยค่ะ” “ปิดเทอมนี้ก็ได้มาฝึกงานที่นี่แล้วละ” “จริงเหรอคะ” “อื้อ” พูดจบก็ถึงคิวของนลินีที่ต้องสแกนนิ้วกลับบ้านพอดี ทั้งสองจึงแยกย้ายกันตรงนั้น ถึงนลินีจะรู้สึกเสียดายที่ได้คุยกับธันวาน้อยเก
더 보기

ตอนที่ 25 ไม่คิดจะแย่ง

ทั้งสามสวมชุดลำลองและรองเท้าผ้าใบจึงง่ายต่อการเดินตามคันดินที่มีหญ้าขึ้นเพียงเล็กน้อย “นั่นพี่วีร์นี่” วิลาวัลย์มองไปที่พี่ชายที่กำลังยืนคุยอยู่กับผู้จัดการโรงสี ถึงยุทธวีร์จะเป็นพี่ชายต่างมารดา แต่วิลาวัลย์ก็สนิทกับเขาราวกับพี่ชายแท้ ๆ ไม่เหมือนตรีภพที่ทำตัวเหมือนอยากแข่งขันกับยุทธวีร์อยู่ตลอดเวลา “ใครเหรอวิว” สาคูเอ่ยถาม “พี่ชายฉันเอง เราเดินไปทักหน่อยดีกว่า ตามฉันมาเร็ว” ว่าแล้ววิลาวัลย์ก็เดินเร็วไปหาพี่ชาย แล้วเรียกเสียงแหลม “พี่วีร์!” ทิศเหนือที่กำลังอธิบายเรื่องงานอยู่กับยุทธวีร์จึงชะงักไปครู่หนึ่ง คนตัวใหญ่เห็นน้องสาวเดินมากับเพื่อนก็ย่นคิ้ว วิลาวัลย์กับข้าวหอมเป็นเพื่อนกันอย่างนั้นเหรอ แล้วทำไมข้าวหอมไม่เคยเล่าให้เขาฟังเลย “มาได้ยังไง” ดวงตาคมเข้มเหลือบมองเพื่อนของน้องสาวที่เขาเคยไปส่งที่หอพักแวบหนึ่ง รู้สึกเหมือนหัวใจมันเต้นถี่ขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ หลายเดือนที่ผ่านมาเขารอโทรศัพท์จากเธอ แต่ก็ได้กลับมาแค่ความว่างเปล่า “สวัสดีค่ะคุณเหนือ” วิลาวัลย์พนมมือไหว้ทิศเหนือ เพื่อนอีกสองคนก็ทำตาม “สวัสด
더 보기

ตอนที่ 26 หากันจนเจอ

หลังจากที่ลุงช่วยรายงานเรื่องข้าวหอมให้เจ้านายฟัง แก้วตาก็แอบนั่งรถมาดูข้าวหอมที่บ้านพักเกือบทุกวัน แต่เธอก็ทำได้เพียงมองลูกสาวผ่านเลนส์กล้องส่องทางไกลเท่านั้น ถึงกระนั้นก็อดชื่นชมความงามของเธอไม่ได้ ทั้งรูปร่างหน้าตาและการเยื้องกรายราวกับสตรีสูงส่ง พวกเขาช่างเลี้ยงดูข้าวหอมมาเป็นอย่างดีเหลือเกิน “แม่ขอโทษที่ทำให้ปรายลำบาก” ลำบากตามความคิดของแก้วตาในขณะที่เธอกำลังเป็นทุกข์ แต่ข้าวหอมกลับทำตัวมีความสุขเหมือนกับได้อยู่บนสวรรค์ชั้นฟ้าอย่างไรอย่างนั้น ก็สมควรแล้วที่เป็นเช่นนั้น “เห็นว่าอีกไม่กี่วันคุณข้าวหอมก็จะเริ่มฝึกงานกับโรงสีแล้วนะครับ” “จริงเหรอคะลุง” ในวันนั้นแก้วตาไม่ได้ถามเรื่องฝึกงานกับข้าวหอม เพราะมัวแต่ตื่นเต้นที่ได้เจอข้าวหอม “ครับ ถ้าอย่างนั้นวันนี้เรากลับก่อนดีกว่าไหมครับ คุณแก้วออกมานานแล้วผมกลัวว่าคุณเขตจะสงสัยเอา” สองสามวันมานี้แก้วตาออกมาดูงานภาคสนามทุกวัน ทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน สักวันหนึ่งเขตแดนก็ต้องสงสัย “อือ” เธอยังอยากอยู่ต่อเพื่อมองลูกอีกสักพัก แต่ก็ต้องฝืนใจกลับก่อน “แม่กับก่อนนะปราย แล้วแม่จะมาหาใหม่” เธ
더 보기

ตอนที่ 27 ถอดใจ

บ้านหงส์ฟ้า“พี่โปรดจะไปไหนเหรอครับ” ปฏิพันธ์ถามพี่สาวในช่วงสายของวันหนึ่ง “จะเอาขนมไปฝากพี่วีร์ที่โรงสี” เมื่อวานปรรณพัทรไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนมา เธอจึงซื้อขนมมาฝากยุทธวีร์ด้วย “พี่วีร์เขาโตแล้วเขาไม่ชอบกินขนมหรอกครับ” “ช่างเขาปะไรก็พี่อยากให้ซะอย่าง” ความจริงปรรณพัทรก็ไม่ได้สนใจยุทธวีร์ขนาดนั้น เพียงแต่เธอเห็นว่าเขาหล่อ รวย ภูมิฐาน เรียนจบนอกก็แค่นั้น “พี่โปรดจะไม่อยู่บ้านสักวันเลยเหรอครับ” ตั้งแต่ปิดเทอมวันแรกจนถึงตอนนี้ก็เกือบสามสัปดาห์แล้ว ปรรณพัทรยังไม่เคยอยู่บ้านแม้แต่วันเดียว ไม่ไปดูหนัง เดินห้างฯ ก็ไปเที่ยวกับเพื่อน พ่อกับแม่ว่ากล่าวก็ไม่ได้ เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง “ไม่อะ ขี้เกียจ อยู่บ้านน่าเบื่อจะตาย แล้วนี่แม่กับพ่อไปทำงานแล้วเหรอ” ปฏิพันธ์ไม่ตอบแต่พูดติดประชดว่า “นี่มันสิบโมงครึ่งแล้วนะครับพี่โปรด” พ่อกับแม่ไปทำงานตั้งแต่แปดโมงเช้าแล้วเถอะ ทำตัวแบบนี้แล้วผู้ชายที่ไหนเขาจะมาสนใจ ยิ่งผู้ชายที่เก่งงานเก่งคนอย่างยุทธวีร์เขายิ่งไม่มีทางสนใจผู้หญิงที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่อย่างพี่สาว “เหรอ ง
더 보기

ตอนที่ 28 พ่อของลูก

ภายในรถยนต์คันสีดำแก้วตากำลังนั่งมองดูข้าวหอมกับทิศเหนือนั่งรับประทานอาหารด้วยกันอย่างสนิทสนม เนื้อตัวเธอสั่นเทา หัวใจเต้นแรง ลำคอแห้งผาก สองคนนี้รู้จักกันได้อย่างไร เธอไม่อยากให้ทั้งคู่สนิทกันไม่ว่าจะสถานะใดก็ตาม“นั่นใครเหรอครับคุณแก้ว ทำไมเขาดูสนิทชิดเชื้อกับคุณข้าวหอมจังเลยครับ” ลุงช่วยถามแก้วตา“เอ่อ… เขาชื่อเหนือค่ะ เป็นผู้จัดการโรงสี” แก้วตาไม่ได้บอกความจริงกับลุงช่วย ทำไมโลกมันถึงได้แคบขนาดนี้ เธอพาลูกหนีเขาไปไกลจนสุดหล้าฟ้าเขียว แต่ดูเหมือนว่าข้าวหอมจะเจอทิศเหนือก่อนเธอเสียอีก พวกเขานั่งรับประทานอาหารด้วยกันอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีท่าทีขัดเขินใด ๆ ทั้งนั้น เหมือนกับรู้จักมักจี่กันมานาน“ผมว่าคุณแก้วต้องไปคุยกับคุณเหนือให้รู้เรื่องแล้วล่ะครับ” ผู้ชายคนนั้นดูสนิทกับข้าวหอมเกินเจ้านายกับลูกน้องหลังจากที่ทั้งสองรับประทานอาหารเสร็จ ทิศเหนือเป็นคนจ่ายค่าอาหาร จากนั้นทั้งสองก็ลุกขึ้นเดินกลับไปที่โรงสีทันที ทว่าก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินมาเรียกทิศเหนือไว้ก่อน“คุณเหนือครับ มีคนอยากคุยธุระกับคุณเหนือเป็นการส่วนตัวสักสิบนาทีได้ไหมครับ” ทิศเหนือกับข้าวหอมมองชายวัยกลางคนตรงหน้า ทิศเหนือประหลา
더 보기

ตอนที่ 29 ความทรงจำที่เจ็บปวด

แก้วตามุ่งหน้ามายังรถยนต์ที่จอดรออยู่ ภาพเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนตอนที่เธอเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีหนึ่งก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง วันนั้นภายในห้องพักของทิศเหนือ เธอยื่นที่ตรวจครรภ์ให้แฟนหนุ่มที่เรียนอยู่ปีหนึ่งด้วยกันแต่ต่างคณะ‘เหนือ แก้วท้อง’ ทิศเหนือดูตกใจเมื่อได้ยินคำนั้น ‘แก้วว่าอะไรนะ’ เขาหยิบที่ตรวจครรภ์จากมือแก้วตามาดูแล้วเบิกตาโพลง เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ‘แก้วบอกว่าแก้วท้อง ถ้าพ่อกับแม่รู้พวกเขาต้องฆ่าแก้วแน่ ฮือ ๆ’ แก้วตาเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าของโรงงานน้ำตาลหงส์ฟ้าผู้ร่ำรวยในจังหวัดนี้ พ่อกับแม่เคร่งครัดเรื่องการเลือกคู่ครอง ถ้าท่านทั้งสองรู้ว่าลูกสาวเพียงคนเดียวท้องในวัยเรียน พวกท่านคง…เธอไม่อยากคิด และไม่อยากเดาว่าเหตุการณ์มันจะร้ายแรงแค่ไหนถ้าเธอบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่‘ท้องก็ไปเอาออกสิ จะไปยากอะไร’ ทิศเหนือปัดความรับผิดชอบ เขากับเธอก็แค่พลาดไปเท่านั้น มีหลายคู่ที่พลาดแบบนี้และตัดสินใจยุติการตั้งครรภ์ในวัยเรียน เขาคิดอย่างคนเห็นแก่ตัว‘ไม่นะเหนือ แก้วทำไม่ได้ นี่ลูกของเรานะ’‘แต่แก้วก็รู้ว่าเรื่องของเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้ แล้วแก้วปล่อยให้ตัวเองท้องทำไม’ ทิศเห
더 보기

ตอนที่ 30 คำโกหก

หลังจากที่แก้วตากับเขตแดนกลับมาจากทำงานทั้งสองก็ทำตัวตามปกติ สมาชิกทุกคนนั่งอยู่ห้องรับแขกเฟื่องฟ้าจึงเอ่ยถามหลานสาว “ไปกินข้าวกับวีร์เป็นยังไงบ้าง” ปรรณพัทรมุ่ยหน้าแล้วตอบยาย “เฮ้อ! น่าเบื่อค่ะยาย พี่วิวก็ไปด้วย ไม่มีเวลาได้คุยเรื่องส่วนตัวกับพี่วีร์เลยค่ะ” “แล้วแบบนี้เมื่อไรจะได้หมั้นกันสักที” กอบกุลกล่าวขึ้น เขาอยากให้หลานสาวหมั้นกับยุทธวีร์ เมื่อปรรณพัทรเรียนจบก็ให้แต่งงานกันทันที เหมือนกับแก้วตา “ไม่หมั้นก็ไม่เป็นไรค่ะ ไม่เห็นจะง้อเลย ผู้ชายดี ๆ มีอีกตั้งเยอะ” ปรรณพัทรพูดอย่างไม่แยแส “ทำไมพูดอย่างนั้นล่ะโปรด” แก้วตาถามลูกสาว “ก็โปรดรำคาญพี่วีร์นี่คะแม่ เขาชอบทำหน้านิ่งตลอดเวลา น่าเบื่อจะตายค่ะ ใครอยากหมั้นด้วยก็เชิญหมั้นไปเลยค่ะ โปรดไม่เอาด้วยหรอก” เธอเองก็ขี้เกียจจะตามง้อแล้วเหมือนกัน เธอยังสาวยังสวยจะไปสนใจอะไรกับผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอเป็นรอบ ยังมีหนุ่ม ๆ อีกมากที่อยากเข้ามาขายขนมจีบให้เธอ “ก็เรามันไม่เอาไหน พ่อวีร์เขาจะมาสนใจได้ยังไง” “แล้วโปรดต้องทำตัวยังไงเหรอคะตา” “ก็…”
더 보기
이전
12345
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status