All Chapters of วาสนากาฝาก: Chapter 21 - Chapter 30

มินตราลูกสาวคนโตของทิศเหนือมองเห็นพ่อทำเช่นนั้นกับข้าวหอมก็รู้สึกไม่พอใจ “ดูเหมือนว่าพ่อจะสนิทกับพี่ข้าวหอมมากเกินไปนะคะแม่” คนในครอบครัวของทิศเหนือรู้ว่าเขาสนิทกับครอบครัวของดอมกับพุดจีบ แต่ไม่คิดว่าจะสนิทจนถึงขั้นแสดงความเอ็นดูจนออกนอกหน้า “จริงด้วยค่ะแม่ ไม่ใช่พ่อแอบชอบพี่ข้าวหอมหรอกนะคะ” น้ำฟ้าลูกสาวคนเล็กวัยสิบห้าปีพูดเสริมขึ้นอีก “ไม่หรอกน่า มินกับน้ำคิดมากไปเอง” มนทาบอกลูกทั้งสอง ทั้งที่ในใจก็อดคิดไม่ได้เช่นกัน เธอเคยได้ยินสามีพูดถึงเด็กคนนี้บ่อยครั้ง และทุกครั้งที่พูดก็มีแต่คำชื่นชมว่าข้าวหอมทั้งสวยทั้งเก่ง ยามที่เขาพูดถึงเด็กคนนี้แววตาก็เป็นประกายระยิบระยับ ราวกับภูมิใจในตัวข้าวหอมนักหนา ก็ไม่แปลกที่มินตรากับน้ำฟ้าจะน้อยใจ ทิศเหนือเดินมาถึงรถ มนทายังปั้นหน้ายิ้มสวยให้สามี แต่ลูกทั้งสองนั้นไม่ค่อยเก็บอาการเท่าไรนัก “ดูพ่อสนิทกับพี่ข้าวหอมจังเลยนะคะ” มินตราลูกสาววัยสิบเจ็ดปีเอ่ยถาม เมื่อพ่อก้าวเข้ามานั่งฝั่งคนนั่งข้างแม่ ทิศเหนือหันมาหาลูกที่นั่งอยู่เบาะด้านหลังแล้วเอ่ยถาม “ลูกพ่อกำลังคิดอะไรอยู่เนี่ย พ่อก็แค่เอ็นดูเขา

หลายเดือนแล้วที่ตรีภพตระเวนรับซื้อข้าวเปลือกจากชาวนาตามหมู่บ้านต่าง ๆ จากหลายอำเภอ โดยชาวบ้านไม่ต้องเสียเวลาเดินทางเข้าไปขายข้าวเปลือกที่โรงสีให้ยุ่งยาก ทุกเช้าเขาจะออกเดินทางพร้อมกับรถบรรทุกสองคัน คนขับรถคันละสองคน เสมียนจดบันทึกข้อมูลหนึ่งคน และผู้ช่วยของเขาอีกหนึ่งคน ทำหน้าที่จ่ายเงินให้กับชาวนาที่นำข้าวเปลือกมาขาย อีกทั้งเขายังถือโอกาสนี้ขายข้าวเปลือกพันธุ์ม้าสีนิลสิบเอ็ดให้กับชาวบ้านด้วย ชาวบ้านรู้สึกประทับใจในการบริการของตรีภพที่ไม่เคยได้รับจากโรงสีม้าสีนิลมาก่อน ต่างก็ซื้อพันธุ์ข้าวเปลือกจากเขาเกือบทุกเจ้าที่เขาไปรับซื้อข้าวเปลือก หรือแม้แต่คนที่ไม่ได้มาขายข้าว ก็ยินดีที่จะซื้อพันธุ์ข้าวม้าสีนิลสิบเอ็ดกลับบ้านไปด้วย “ขอบคุณคุณตรีมากนะครับที่ออกมาให้บริการถึงที่เช่นนี้” ผู้ใหญ่บ้านของหมู่บ้านแห่งหนึ่งกล่าวขอบคุณลูกชายเจ้าของโรงสีที่อุตส่าห์ออกมารับซื้อข้าวเปลือกด้วยตัวเอง ถึงแม้จะให้ราคาต่ำกว่าไปขายที่โรงสีเล็กน้อยแต่ก็ถือว่ายังได้ราคาดี เพราะไม่ต้องเสียค่าขนส่ง “ยินดีให้บริการครับพ่อผู้ใหญ่” ตรีภพกล่าวด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นกันเอง “ปีหน้ามาอีก

ทั้งสามสวมชุดลำลองและรองเท้าผ้าใบจึงง่ายต่อการเดินตามคันดินที่มีหญ้าขึ้นเพียงเล็กน้อย “นั่นพี่วีร์นี่” วิลาวัลย์มองไปที่พี่ชายที่กำลังยืนคุยอยู่กับผู้จัดการโรงสี ถึงยุทธวีร์จะเป็นพี่ชายต่างมารดา แต่วิลาวัลย์ก็สนิทกับเขาราวกับพี่ชายแท้ ๆ ไม่เหมือนตรีภพที่ทำตัวเหมือนอยากแข่งขันกับยุทธวีร์อยู่ตลอดเวลา “ใครเหรอวิว” สาคูเอ่ยถาม “พี่ชายฉันเอง เราเดินไปทักหน่อยดีกว่า ตามฉันมาเร็ว” ว่าแล้ววิลาวัลย์ก็เดินเร็วไปหาพี่ชาย แล้วเรียกเสียงแหลม “พี่วีร์!” ทิศเหนือที่กำลังอธิบายเรื่องงานอยู่กับยุทธวีร์จึงชะงักไปครู่หนึ่ง คนตัวใหญ่เห็นน้องสาวเดินมากับเพื่อนก็ย่นคิ้ว วิลาวัลย์กับข้าวหอมเป็นเพื่อนกันอย่างนั้นเหรอ แล้วทำไมข้าวหอมไม่เคยเล่าให้เขาฟังเลย “มาได้ยังไง” ดวงตาคมเข้มเหลือบมองเพื่อนของน้องสาวที่เขาเคยไปส่งที่หอพักแวบหนึ่ง รู้สึกเหมือนหัวใจมันเต้นถี่ขึ้นมาอย่างหาสาเหตุไม่ได้ หลายเดือนที่ผ่านมาเขารอโทรศัพท์จากเธอ แต่ก็ได้กลับมาแค่ความว่างเปล่า “สวัสดีค่ะคุณเหนือ” วิลาวัลย์พนมมือไหว้ทิศเหนือ เพื่อนอีกสองคนก็ทำตาม “สวัสด

บ้านหงส์ฟ้า“พี่โปรดจะไปไหนเหรอครับ” ปฏิพันธ์ถามพี่สาวในช่วงสายของวันหนึ่ง “จะเอาขนมไปฝากพี่วีร์ที่โรงสี” เมื่อวานปรรณพัทรไปเที่ยวต่างจังหวัดกับเพื่อนมา เธอจึงซื้อขนมมาฝากยุทธวีร์ด้วย “พี่วีร์เขาโตแล้วเขาไม่ชอบกินขนมหรอกครับ” “ช่างเขาปะไรก็พี่อยากให้ซะอย่าง” ความจริงปรรณพัทรก็ไม่ได้สนใจยุทธวีร์ขนาดนั้น เพียงแต่เธอเห็นว่าเขาหล่อ รวย ภูมิฐาน เรียนจบนอกก็แค่นั้น “พี่โปรดจะไม่อยู่บ้านสักวันเลยเหรอครับ” ตั้งแต่ปิดเทอมวันแรกจนถึงตอนนี้ก็เกือบสามสัปดาห์แล้ว ปรรณพัทรยังไม่เคยอยู่บ้านแม้แต่วันเดียว ไม่ไปดูหนัง เดินห้างฯ ก็ไปเที่ยวกับเพื่อน พ่อกับแม่ว่ากล่าวก็ไม่ได้ เอาแต่ใจเป็นที่หนึ่ง “ไม่อะ ขี้เกียจ อยู่บ้านน่าเบื่อจะตาย แล้วนี่แม่กับพ่อไปทำงานแล้วเหรอ” ปฏิพันธ์ไม่ตอบแต่พูดติดประชดว่า “นี่มันสิบโมงครึ่งแล้วนะครับพี่โปรด” พ่อกับแม่ไปทำงานตั้งแต่แปดโมงเช้าแล้วเถอะ ทำตัวแบบนี้แล้วผู้ชายที่ไหนเขาจะมาสนใจ ยิ่งผู้ชายที่เก่งงานเก่งคนอย่างยุทธวีร์เขายิ่งไม่มีทางสนใจผู้หญิงที่วัน ๆ เอาแต่เที่ยวเตร่อย่างพี่สาว “เหรอ ง

แก้วตามุ่งหน้ามายังรถยนต์ที่จอดรออยู่ ภาพเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อนตอนที่เธอเรียนอยู่มหาวิทยาลัยปีหนึ่งก็ย้อนกลับเข้ามาในหัวของเธออีกครั้ง วันนั้นภายในห้องพักของทิศเหนือ เธอยื่นที่ตรวจครรภ์ให้แฟนหนุ่มที่เรียนอยู่ปีหนึ่งด้วยกันแต่ต่างคณะ‘เหนือ แก้วท้อง’ ทิศเหนือดูตกใจเมื่อได้ยินคำนั้น ‘แก้วว่าอะไรนะ’ เขาหยิบที่ตรวจครรภ์จากมือแก้วตามาดูแล้วเบิกตาโพลง เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ‘แก้วบอกว่าแก้วท้อง ถ้าพ่อกับแม่รู้พวกเขาต้องฆ่าแก้วแน่ ฮือ ๆ’ แก้วตาเป็นลูกสาวเพียงคนเดียวของเจ้าของโรงงานน้ำตาลหงส์ฟ้าผู้ร่ำรวยในจังหวัดนี้ พ่อกับแม่เคร่งครัดเรื่องการเลือกคู่ครอง ถ้าท่านทั้งสองรู้ว่าลูกสาวเพียงคนเดียวท้องในวัยเรียน พวกท่านคง…เธอไม่อยากคิด และไม่อยากเดาว่าเหตุการณ์มันจะร้ายแรงแค่ไหนถ้าเธอบอกเรื่องนี้กับพ่อแม่‘ท้องก็ไปเอาออกสิ จะไปยากอะไร’ ทิศเหนือปัดความรับผิดชอบ เขากับเธอก็แค่พลาดไปเท่านั้น มีหลายคู่ที่พลาดแบบนี้และตัดสินใจยุติการตั้งครรภ์ในวัยเรียน เขาคิดอย่างคนเห็นแก่ตัว‘ไม่นะเหนือ แก้วทำไม่ได้ นี่ลูกของเรานะ’‘แต่แก้วก็รู้ว่าเรื่องของเราสองคนมันเป็นไปไม่ได้ แล้วแก้วปล่อยให้ตัวเองท้องทำไม’ ทิศเห