All Chapters of วาสนากาฝาก: Chapter 31 - Chapter 40

“ฉันไม่อยากกินไก่วัด” สิ้นคำพูดเขาข้าวหอมหัวเราะออกมาเสียงดัง ทำให้เขาอายมากขึ้นกว่าเดิม ผู้ชายคนนี้เวลาอายทำไมน่ารักอย่างนี้นะ “ได้ไหม” เขาเอ่ยเสียงอ้อนแววตาเว้าวอน “ฝึกงานเสร็จค่อยให้คำตอบได้ไหมคะ” ข้าวหอมยังเอ่ยวาจายียวน “ไม่ได้ ฉันอยากรู้ตอนนี้” หางคิ้วข้างหนึ่งของเขายกขึ้นเพื่อรอคำตอบ “แล้วว่าที่คู่หมั้นคุณวีร์ละคะ” ยุทธวีร์บีบคิ้วเข้าหากันแน่น “ใคร?” “ก็… ผู้หญิงที่มาหาคุณวีร์วันนั้น…” ยุทธวีร์จึงนึกขึ้นได้ทันที “หึ ใครบอกล่ะ ว่าโปรดคือว่าที่คู่หมั้นของฉัน” “เขาเป็นคนบอกพี่ธันเองค่ะ” “โปรดยังเด็กเกินไปสำหรับฉัน เราไม่มีทางเข้ากันได้ เธอว่าจริงไหม” “ไม่รู้สิคะ” “ไม่เอาน่า ตอบเรื่องของเธอมาดีกว่า ฉันไม่อยากพูดเรื่องของคนอื่น” “คุณวีร์ไม่ได้ชอบโปรดจริง ๆ เหรอคะ” “สักนิดก็ไม่เคยชอบ” เขายืนยันเสียงหนักแน่น “แล้วคุณวีร์ชอบฉันอย่างนั้นเหรอคะ” ยุทธวีร์ยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “ฉันก็บอกไม่ถูกเหมือนกัน มันอาจจะดูเร็วไป แต่เวลาท

ตรีภพเรียกนลินีกับปพนเข้ามาพบในห้องทำงาน ยังไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรเขาก็ตบหน้าทั้งสองคนละครั้ง เพียะ! เพียะ! ทั้งสองหน้าหันไปตามแรงฝ่ามือ แต่ไม่มีใครหลุดเสียงร้องใด ๆ ออกมาแม้แต่น้อย “คุณตรีตบหน้าผมทำไมครับ” ปพนกับนลินียังอยู่ในอาการมึนงง อยู่ดี ๆ ก็โดนเรียกมาตบแต่เช้า “ตบหน้าทำไมเหรอ? ยังมีหน้ามาถาม คุณสองคนปล่อยให้พ่อผมรู้เรื่องนี้ได้ยังไง ตอนนี้ผมกระดิกตัวทำอะไรแทบไม่ได้แล้ว” หาญห้ามเขาเกือบทุกอย่าง ตอนนี้ตรีภพมีหน้าที่เพียงนั่งอยู่ในห้องทำงานแล้วตอบอีเมลลูกค้าเท่านั้น ซ้ำยังโดนลดเงินเดือนอีก จากห้าหมื่นเหลือแค่เดือนละสองหมื่นห้า หุ้นที่ถืออยู่ก็ถูกพ่อบังคับให้เซ็นคืนท่านทั้งหมด แล้วอย่างนี้เขาจะเอาอะไรกิน “ผมไม่ได้พูดอะไรกับใครเลยนะครับคุณตรี” ตรีภพมองปพนด้วยสายตาที่ไม่อยากเชื่อ แล้วกวาดสายตามองนลินีตาขวาง “แล้วคุณล่ะ” “เอ่อ… คือฉัน…” นลินีตัวสั่นทำท่าอึกอัก “พูด!” เขาตะคอกเสียงดังจนนลินีสะดุ้งโหยง “คุณวีร์ให้ผู้จัดการมาเอาข้อมูลกับฉันไปทั้งหมดแล้วค่ะ” นลินีโพล่งออกมาด้วยความหวาดกลัว ตร

เย็นวันหนึ่งถึงเวลาเลิกงานแก้วตาแอบขับรถมาหาข้าวหอมเพียงลำพัง เธอจอดรถรอข้าวหอมอยู่ริมถนนด้านหน้าโรงสี พอข้าวหอมเดินผ่านเธอจึงเรียก “ข้าวหอม” “คะ” “แม่…เอ่อ…ฉันขอคุยธุระด้วยได้ไหม” “ได้ค่ะ คุณแก้วมีอะไรเหรอคะ” “ขึ้นมาบนรถก่อนสิ” “เอ่อ…” “ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า” “ค่ะ” ว่าแล้วข้าวหอมก็เปิดประตูขึ้นไปนั่งบนรถแก้วตา แก้วตาขับรถไปที่ร้านกาแฟกลางทุ่งแห่งหนึ่ง ที่ห่างจากบ้านพักของข้าวหอมประมาณห้ากิโลเมตร ร้านนี้ค่อนข้างเป็นส่วนตัว ยามเย็นเช่นนี้ไม่ค่อยมีลูกค้าเท่าไรนัก “ข้าวหอมเอาน้ำอะไร” แก้วตาเอ่ยถาม “เผือกหอมปั่นก็แล้วกันค่ะ” เธอบอกไปตามมารยาท ความจริงเธอไม่ชอบดื่มน้ำหวานก่อนมื้อเย็นนัก “เผือกหอมปั่นหนึ่ง กาแฟร้อนหนึ่งค่ะ” “ค่ะ” พนักงานรับคำแล้วก็ลงมือทำทันที ทั้งสองเดินไปที่ซุ้มที่มุงด้วยหญ้าคา ต่างคนต่างนั่งเงียบ ไม่ถึงสิบนาทีพนักงานก็ยกเครื่องดื่มมาบริการ เมื่อนั้นแก้วตาจึงเปิดปากพูดขึ้นก่อน “ข้าวหอมเคยคิดบ้

“ขนาดนั้นเลยเหรอคะ” “อือ ไม่รู้ว่าข้าวหอมจะเก็บเอาเรื่องนี้มาคิดหรือเปล่าก็ไม่รู้” พุดจีบเองก็หนักใจ เธอกลัวเหลือเกินว่าแก้วตาจะเป็นแม่ของข้าวหอมจริง ๆ หากเป็นเช่นนั้น อีกไม่นานแก้วตาก็คงมาทวงลูกคืน แต่เธอห่วงความรู้สึกของข้าวหอมมากกว่า พวกเขาอุตส่าห์เก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ เพราะคิดว่ามันจะเป็นความลับตลอดไป แต่แล้วมันกลับไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อแก้วตามาปรากฏตัวที่บ้านวันนั้น “หรือว่าคุณแก้วจะเป็นแม่แท้ ๆ ของข้าวหอมคะ” “ชูว!” ดอมส่งเสียงปรามลูกสาว “อย่าเพิ่งคาดเดากันไปเลย ถ้าคุณแก้วเป็นแม่ของข้าวหอมจริงทำไมเขาถึงเอาข้าวหอมมาทิ้งไว้แบบนั้นล่ะ ทั้งที่เขารวยขนาดนั้น” คนที่นั่งกอดเข่าฟังอยู่ตรงบันไดน้ำตาไหลเอื่อย ๆ ออกมาเมื่อรู้ว่าตัวเองโดนทิ้ง และพ่อกับแม่ก็เก็บเธอมาเลี้ยงจริง ๆ ทุกคนในบ้านรู้เรื่องนี้กันหมด ทำไมพวกเขาต้องโกหกเธอด้วย มีเธอโง่อยู่คนเดียวที่ดูไม่ออกว่าตัวเองไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของคนในบ้านนี้ เธอทำร้ายคนไปหลายคนที่หาว่าเธอเป็นกาฝากบ้างละ เป็นลูกนอกคอกบ้างละ ทั้งที่พวกเขาไม่ได้พูดผิดเลยสักนิด เป็นเธอเองที่ผิด ผิดที่ไม่เคยรู้แ

ยุทธวีร์กับทิศเหนือยืนรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยท่าทางร้อนใจ ข้าวหอมเข้าไปในห้องฉุกเฉินเกือบสิบห้านาทีพยายาบาลจึงเดินออกมาบอก “คนไข้เสียเลือดมาก ทางเราต้องการเลือดกรุ๊ปโอด่วนเลยค่ะ มีใครพอจะให้เลือดคนไข้ได้บ้างคะ” “เลือดกรุ๊ปโออย่างนั้นเหรอ ของผมกรุ๊ปเอ” ยุทธวีร์พูดออกมาด้วยแววตาผิดหวังที่เขาไม่สามารถช่วยเธอได้ “ผมให้เลือดได้ครับ ผมเลือดกรุ๊ปโอ” ทิศเหนือพูดด้วยท่าทางกระตือรือร้น “ถ้าอย่างนั้นตามฉันมาทางนี้เลยค่ะ” ยุทธวีร์ผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อยังมีทางช่วยชีวิตข้าวหอมไว้ทัน อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาพ่อแม่และพี่ชายของข้าวหอมก็ตามมาที่โรงพยาบาล ทุกคนต่างนั่งรออยู่หน้าห้องฉุกเฉินด้วยความกระวนกระวายใจ ยุทธวีร์เดินเข้ามาหาดอมกับพุดจีบแล้วเอ่ยขึ้นด้วยความรู้สึกผิด “ผมขอโทษนะครับที่ทำให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับข้าวหอม” “คุณวีร์อย่าโทษตัวเองเลยค่ะ ยังไงคุณวีร์ก็ไม่ได้ตั้งใจ” ดอมพูดอย่างเข้าใจ “แล้วถ้าข้าวหอมเป็นอะไรไปล่ะพ่อ คุณวีร์ต้องรับผิดชอบกับเรื่องนี้ คุณวีร์ต้องรับผิดชอบชีวิตข้าวหอม” ธันวาพูดเสียงดังด้วยความโกร