All Chapters of สตรีผู้อาภัพกับชายเร่ร่อน: Chapter 21 - Chapter 30

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขณะที่โตษิณกำลังนั่งปั่นสล็อตอยู่ในบ้าน เขาจึงรีบกดรับทันทีเมื่อเห็นเบอร์ที่โทร.มาสีหน้าเขาดูเคร่งขรึมขึ้น “ครับนาย”“โทร. มาทำไม”“ของหมดแล้วครับนาย”“เอาเท่าไร”“ห้าร้อยครับ”“ช่วงนี้ขายดีเหรอวะ”“ครับ”“อืม เดี๋ยวจัดให้ พรุ่งนี้ที่เดิมเวลาเดิม”“ครับนาย”โตษิณวางสายไปแล้วก็ยิ้มกริ่ม พรุ่งนี้เขาจะมีเงินมาปั่นสล็อตเพิ่มอีกแล้วสี่วันต่อมานิลเนตรกำลังทอดแหอยู่เพียงลำพัง เธอดีใจมากที่วันนี้ไม่มีใครมารบกวนเธอตั้งแต่เช้าจนถึงบ่าย แต่ก็แอบแปลกใจเช่นกันว่าชายเร่ร่อนคนนั้นหายไปไหนตั้งหลายวัน แต่รอบก่อนเขาก็หายไปแบบนี้เช่นกัน นิลเนตรคิดไปพลางทอดแหไปพลาง ตอนนี้กางเกงขายาวของเธอเปียกมาถึงต้นขาแล้ว เธอดึงจอมแหขึ้นมาจากน้ำช้า ๆ มือสองข้างค่อย ๆ สาวแหขึ้นมา พอแหใกล้จะพ้นน้ำนิลเนตรจึงยกแหขึ้น ในแหมีปลานิลกับปลาตะเพียนอยู่สามตัว เธอยิ้มออกมาด้วยความพอใจ วันนี้เธอทอดแหได้ปลาหลายชนิดรวมกันมากกว่าสิบตัวแล้ว พอนิลเนตรหันหน้ามาจะเดินขึ้นฝั่ง “ว้ายยย!” เธอกรีดร้องด้วยความตกใจเสียหลักหงายหลัง แต่มือใหญ่คว้าร่างเธอไว้ได้ทัน ทั้งคู่สานสบตากันเกือบนาทีพอได้สติดน

วันต่อมาถวิลขับรถมอเตอร์ไซด์มาที่บ้านของโตษิณ เขาเดินเข้าไปในบ้านด้วยท่างทางรีบร้อน โตษิณละสายตาจากโทรศัพท์แล้วมองคนที่มาเยือน “น้าหวิน มาได้ไง” ถ้าไม่มีเรื่องสำคัญถวิลจะไม่ค่อยเข้ามาในหมู่บ้าน “เอ็งรู้ไหมว่าไอ้อ๊อฟบ้านโคกผักชีมันโดนตำรวจลากตัวไปเมื่อคืน” อ๊อฟหรือชยพนคือเครือข่ายค้ายาของโตษิณ เขาจะมีตัวแทนอยู่เกือบทุกหมู่บ้าน ในหมู่บ้านนี้ไม่มีใครรู้ว่าเขาคือพ่อค้ายาเสพติดรายใหญ่ที่มีนายตำรวจหนุนหลังยกเว้นถวิลกับเฉลิมพล หนำซ้ำยังเป็นแก๊งค้ายาเสพติดข้ามแดนอีกด้วย ความพิการของเขาทำให้ทุกคนมองข้ามเรื่องนี้ “ฮะ! ใครบอก?” โตษิณเบิกตากว้าง เขาแทบไม่อยากเชื่อหูว่าทีมงานคุณภาพของเขาจะโดนรวบตัว “ไอ้ไชยมันไปเอาของมาให้ฉันเมื่อวานมันเล่าให้ฟัง” “ถ้าอย่างนั้นฉันต้องโทร. ไปเตือนไอ้พีกับไอ้พลอยให้ระวังตัว” พีราวัชรกับพลอยรัตน์คือเครือข่ายค้ายาจากบ้านหนองนกเขียนและบ้านเลื่อมตามลำดับ “ตอนนี้มีใครน่าสงสัยที่สุด ทำไมสายของเราถึงโดนจับได้” โตษิณเอ่ยถามเสียงเครียด “ก็ไม่มีนะ… จะมีก็แต่… ไอ้ชาติ!” “ไอ้ชาติ” โตษ

นิลเนตรยืนตะลึงตาค้างเมื่อเห็นย่า… “ย่า” เจิมจันทร์ยืนอยู่ข้างเตียงได้อย่างมั่นคง มองหลานสาวด้วยอาการตื่นตระหนกตกใจ “เรารีบหาที่หลบฝนกันเถอะ” เจิมจันทร์กึ่งจูงกึ่งลากข้อมือหลานสาวเดินไปทางบันไดบ้าน ตอนนี้ทั้งสองเปียกซ่กไปทั้งตัว นิลเนตรยังอยู่ในอาการมึนงงที่ย่าเดินได้ แต่ก็ก้าวเท้าเดินตามย่าไปอย่างรวดเร็ว เจิมจันทร์จูงแขนหลานวิ่งไปที่บ้านมิ่งพรแล้วเคาะประตู ไม่นานหลางก็วิ่งออกมา เมื่อเห็นย่าหลานเขาก็เอ่ย “เข้ามาก่อนสิ” หลางรู้ว่าทั้งสองคงมาหลบฝน ฝนตกครั้งนี้แรงทั้งลมแรงทั้งฝน ขนาดบ้านเขาเป็นบ้านปูนชั้นเดียวที่ค่อนข้างมิดชิดยังน่ากลัว เสียงลมพัดเล็ดลอดเข้ามาตามช่องบานหน้าต่างที่เป็นกระจกหลางก็รู้ว่าลมข้างนอกแรงขนาดไหน “นิล! ยายเจิม!” มิ่งพรที่นั่งกอดหลานสาวอยู่พูดขึ้นด้วยความแปลกใจ “ยายเจิมเดินได้แล้วเหรอ” หลางก็เพิ่งสังเกตเหมือนกัน เจิมจันทร์ยืนนิ่งไปครู่หนึ่ง เธอตกใจจนลืมไปเสียสนิทว่าตัวเองเคยเดินไม่ได้และนอนป่วยติดเตียงอยู่ เธอก้มลงมองขาตัวเองทั้งสองข้าง “ฉันเดินได้จริง ๆ ด้วย” เจิมจันทร์พูดออกมาด้วยความดีใจแล้

นิลเนตรหยิบปิ่นโตที่อยู่ตะกร้ารถออกมาให้เขา ทุกวันนี้เขาเป็นเหมือนเพื่อนเธอคนหนึ่งไปแล้ว แม้จะไม่ค่อยได้คุยกัน แต่เธอก็รู้สึกว่าเขาเข้าใจอารมณ์และนิสัยของเธอมากกว่าใคร แปลกมากที่เธอไว้ใจผู้ชายแปลกหน้ามากกว่าคนในหมู่บ้านเดียวกันเสียอีก เธอแกะปิ่นโตออกเมื่อเขาเดินมาถึง เขานั่งกินข้าวด้วยความหิวโหย เธอคงรู้สึกผิดถ้าวันนี้ไม่ทำอาหารมาเผื่อเขาด้วย กินข้าวเสร็จก็ทำข้าวติดหนวดเหมือนทุกครั้ง นิลเนตรถอนหายใจก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบเมล็ดข้าวออกให้ด้วยท่าทางอ่อนโยน “ทำไมไม่กินข้าวให้มันช้า ๆ หน่อย ข้าวจะได้ไม่ติดหนวด หรือไม่ก็โกนหนวดทิ้งไปซะ” ทั้งบ่นทั้งทำให้ใครจะไม่ยอม จะให้โกนหนวดได้อย่างไรก็เขาเริ่มชอบเวลาที่เธอมาหยิบข้าวออกจากหนวดให้เช่นนี้ “โดนว่าแล้วยังมาทำตาแป๋ว ไม่สำนึกเลยใช่ไหม” นิลเนตรถามออกไป แต่เธอไม่ได้ต้องการคำตอบจากเขา เวลาที่เขาจ้องเธอ ดวงตาเขาเหมือนคิดอะไรบางอย่างแต่เธออ่านมันไม่ออก จะว่าไปผู้ชายคนนี้ก็ดูยากเหมือนกัน รูปร่างของเขาเหมือนคนที่ดูแลตัวเองดีอยู่ตลอด ไม่ได้ปล่อยเนื้อปล่อยตัวเหมือนคนบ้าทั่วไปเลยสักนิด หรือว่าเขาจะไม่ใช่คนบ้าจริง ๆ

ถึงวันนัดหมายประนอมจึงมาที่บ้านของเจิมจันทร์เพียงลำพัง ส่วนลูกชายนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่รอฟังข่าวดีอยู่ที่บ้าน นิลเนตรเดินออกมานั่งคุยกับประนอมที่แคร่ไม้ไผ่ และมีย่านั่งอยู่ข้าง ๆ “หนูคงแต่งงานกับพี่โตไม่ได้หรอกค่ะยาย” “นิลไม่ลองคิดดูให้ดี ๆ ก่อนเหรอลูก” ประนอมรู้สึกผิดหวังมากที่ได้ยินนิลเนตรพูดเช่นนั้น เธออุตส่าห์ยื่นข้อเสนอที่ดีที่สุดให้กับนิลเนตรแล้วนะ คนไม่มีทางเลือกอย่างนิลเนตรทำไมกล้าปฏิเสธเธอได้ “หนูคิดดีแล้วค่ะ” “ยายเจิมไม่พูดช่วยฉันหน่อยหรือ” ประนอมหันหน้าไปพึ่งเจิมจันทร์ “ฉันก็ยอมรับการตัดสินใจของนิลมันน่ะจ้ะ นิลเป็นคนแต่งงาน ปลูกบ้านก็ต้องตามใจคนอยู่ ยายนอมว่าจริงไหม” เรื่องที่เจิมจันทร์บอกว่ารับเงินจากประนอมมาแล้วนั้นก็แค่คำโกหกเพื่อเรียกร้องความสนใจจากหลานสาว แต่นิลเนตรกลับไม่รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ “แล้วนิลจะพาย่าอยู่บ้านหลังแค่นี้เหรอ” ประนอมกวาดสายตามองรอบบ้านที่หลังต่ำ ๆ โทรม ๆ คล้ายเหยียดหยัน “ฉันยังพอมีเงินเก็บอยู่บ้างค่ะ คงสร้างบ้านหลังใหม่ที่ดีกว่านี้ได้อีกนิดหนึ่ง” นิลเนตรไม่อยากพูดโอ้อวด