All Chapters of สตรีผู้อาภัพกับชายเร่ร่อน: Chapter 11 - Chapter 20

ผ่านไปเกือบสองชั่วโมงคนตัวสูงใหญ่เดินถือคันเบ็ดที่มีกบมาให้เธออีกสี่ตัว ตอนนี้เธอได้กบเกือบสิบห้าตัวแล้ว มันเกินความคาดหมายของเธอมาก นิลเนตรปลดกบออกจากเบ็ดเสร็จแล้วจึงบอกเขา “ฉันต้องกลับบ้านแล้ว” เช่นเคย เขายังยืนนิ่งไม่พูดไม่จา “พรุ่งนี้ฉันจะทำแกงอ่อมกบมาเผื่อนะ” นิลเนตรพูดพลางยิ้มอ่อนให้ชายตรงหน้า โบกมือร่ำลาเขาอีกครั้ง “ไปละนะพี่ชาติพรุ่งนี้เจอกัน” เธอบอกเขาอย่างอารมณ์ดี หนุ่มเร่ร่อนมองตามสาวน้อยคนนั้นไปจนสุดสายตา จากนั้นเขาก็เดินแบกกระสอบหายไปพร้อมกับความมืดที่คืบคลานเข้ามาเรื่อย ๆ วันนี้เขาคงนอนไม่ได้ ถ้าสิ่งที่เอาเข้าร่างกายมันยังไม่หมดฤทธิ์ ทันทีที่นิลเนตรกลับมาถึงบ้านเธอก็รีบนำกบออกมาจากมิติอีกสามสิบตัวรวมกับที่จับมาวันนี้อีกสิบเก้าตัว ขณะที่มือกำลังจับกบในหัวก็แอบคิดว่าความจริงแล้วผู้ชายคนนั้นก็ไม่เหมือนคนบ้าเท่าไรนัก เขาพูดรู้เรื่องและจดจำสิ่งที่เธอสอนได้อย่างรวดเร็ว เขาคุยรู้เรื่องแค่เขาไม่ใช่คนพูดมากแค่นั้น เจิมจันทร์เหลือบมองไปที่ประตูเมื่อได้ยินเสียงคนเดินเข้ามา “นิลกลับมาแล้วเหรอ” “ค่ะย่า ได้กบมาเยอะเลยค่ะ”

“กินข้าวไหมวันนี้ฉันเอาแกงอ่อมกบมาฝากพี่ด้วยนะ” เธอเอ่ยชวนเขา ถึงเขาไม่ขึ้นมาเธอก็แบ่งให้เขาอยู่ดี เขาไม่ตอบแต่หอบผักบุ้งตามขึ้นมา เสื้อผ้ายังเป็นชุดเดิมที่เธอเห็นเมื่อวานแต่ท่าทางเขาดูอิดโรย รอบดวงตาเป็นรอยคล้ำเหมือนคนอดหลับอดนอน เขาวางผักบุ้งไว้ข้างกองผักของเธอ นิลเนตรมองดูด้วยความแปลกใจเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้เก็บผักได้ดีทีเดียว ไม่สั้นไม่ยาวเกินไป “หิว” เขาเอ่ยขึ้นคำหนึ่ง นิลเนตรจึงยื่นห่อข้าวที่เตรียมมาให้เขาในถุงนั้นมีข้าว อาหาร และช้อนสั้นอยู่หนึ่งคัน เขาถือถุงอาหารเดินไปนั่งใต้ต้นมะม่วงซึ่งห่างจากเธอพอสมควร กลิ่นตัวเขายังเหม็นสาบไม่เคยเปลี่ยน คิดมาแล้วอยากจับเขาอาบน้ำเสียจริงแต่อย่าเลย เธอคงทำอย่างนั้นไม่ได้แน่ เรือนร่างผู้ชายไม่ใช่สิ่งที่น่ามองนัก นิลเนตรเผลอคิดเรื่องไร้สาระนิลเนตรดึงเสื้อที่คลุมศีรษะออกเมื่อรู้สึกว่าคันศีรษะจนทนไม่ไหว เธอเกาหัวแกรก ๆ ตำแหน่งที่คันแล้วใช้เสื้อผืนนั้นซับเหงื่อไปทั่วใบหน้า เหามันคงดูดกินโลหิตเธออีกแล้ว เดี๋ยวเถอะขอให้ถึงเย็นนี้ก่อนเถอะเธอจะจับมันจี่ไฟให้มอดไหม้เป็นเถ้าธุลีเลยทีเดียว จากนั้นจึงเดินไปล้างมือในทุ่งนาให้สะอาด เธอเหลือบมองชายคนนั้นแ

นิลเนตรใจจดใจจ่ออยู่กับการมัดผัก มัดเสร็จก็ตั้งไว้ในกะละมังที่มีน้ำนิดหนึ่ง แบบนี้เธอคิดว่าดีกว่าเพราะผักจะได้ไม่เหี่ยว “ทำอะไรเหรอนิล” เสียงหนึ่งตะโกนถามเธอมาจากบ้านของชายพิการ นิลเนตรมองไปยังรั้วบ้านที่เป็นต้นมะขามกั้นอยู่ก็เห็นผู้หญิงอายุราวหกสิบกว่ายืนอยู่ เธอคือยายนอม หรือประนอม แม่ของโตษิณหรือชายพิการที่อยู่ข้างบ้านเธอ จะว่าไปแล้วตั้งแต่เธอเข้ามาอยู่ในร่างนี้ก็ไม่เคยเจอหน้าเขาเลย “มัดผักบุ้งไปขายค่ะ ยายมาทำอะไรเหรอคะ” “เอาข้าวมาให้ไอ้โตมัน” ทุกวันประนอมจะนำข้าวมาส่งลูกชายคนโต เขาอายุสามสิบเก้าปีแล้ว แต่อาศัยอยู่คนเดียว เมียหนีไปแต่งงานกับผู้ชายคนใหม่และพาลูกไปอยู่ด้วยตั้งแต่โตษิณเกิดอุบัติเหตุแล้วขาพิการข้างหนึ่ง ต้องใช้ไม้ค้ำยันช่วยในการเดิน และก็ไม่เคยกลับมาเหยียบที่นี่อีกเลย ประนอมจึงคอยมาดูแลบ้านให้ลูกชายทั้งหมด เพราะน้องสาวอีกสามคนก็ไม่มีใครมาสนใจเขาเลย ประนอมเองก็เป็นม่าย สามีตายไปนานแล้ว ตอนนี้เธออยู่บ้านกับลูกสาวคนเล็ก “อ้อ ค่ะ” “ยายเจิมสบายดีใช่ไหม” “สบายดีค่ะ กินข้าวได้เยอะขึ้นค่ะ”

“พวกเขาก็แค่มาช่วยหนูเก็บผักน่ะค่ะ” “ยายมิ่งบอกย่าว่าพวกนั้นมันเสพยาบ้าด้วยนะ นิลไม่กลัวเหรอ” “หนูจะระวังตัวนะคะย่า คนไปเก็บผักก็มีหลายคน พวกเขาไม่กล้าทำอะไรหนูหรอกค่ะ” “แล้วไอ้ชาติล่ะ นิลไม่กลัวมันเหรอ มันเป็นคนบ้านะ” เจิมจันทร์ได้ยินมิ่งพรเล่าให้ฟังเธอแทบจะเป็นลม ไม่คิดว่าในหมู่บ้านนี้จะมีคนบ้ามาเดินเพ่นพ่าน “พี่ชาติเขาไม่ทำร้ายใครหรอกค่ะย่า หนูรู้จักเขามาเป็นเดือนสองเดือนแล้วค่ะ” ชายเร่ร่อนเข้ามาในหมู่บ้านนี้นานแล้ว แต่นิลเนตรไม่เคยเล่าให้ย่าฟัง อีกอย่างก่อนหน้าเขาไม่เคยคุยกับเธอ ไม่มาเก็บผักช่วยเช่นนี้ นิลเนตรจึงไม่ได้เล่าให้ย่าฟัง “เมื่อกี้เขายังแบกผักบุ้งมาส่งหนูอยู่เลยค่ะ” เจิมจันทร์ถอนหายใจหนัก ๆ “ย่าจะทำยังไงกับเอ็งดีนะ” “หนูดูแลตัวเองได้ค่ะย่า ไม่ต้องเป็นห่วงหนูหรอกค่ะ หนูไปมัดผักก่อนนะคะ” ก่อนไปมัดผักเธอจะหุงข้าวไว้ก่อน ตื่นเต้นที่มีหม้อหุงข้าวใหม่ เย็นนี้เธอจะทำแกงส้มปลานิลทอดใส่ผักบุ้งให้ย่ากินอร่อย ๆ หลังรับประทานอาหารเย็นกับย่าเสร็จ นิลเนตรก็จัดเตรียมผักบุ้ง ปลานิล ปลาดุก และกบไว้ รอให

อีกสามวันก็ครบหนึ่งเดือนที่สิริมาเข้ามาอยู่ในร่างนี้ เธอปรับตัวได้เป็นอย่างดี และตอนนี้เธอกำลังสนุกอยู่กับการขายของ ปลาดุก ปลานิล และกบ ที่เธอนำออกมาจากมิติ ส่วนไข่ไก่เธอแค่นำออกมาไว้ประกอบอาหารเท่านั้น และไข่มดแดงคงรอให้ถึงฤดูกาลของมันก่อนเธอถึงจะนำออกมาได้ หรือไม่ก็รอจนกว่าได้มีโอกาสเข้าป่า แล้วบอกย่าว่ามันออกไข่นอกฤดูกาล ของที่นำออกมาขายในแต่ละวันมากน้อยไม่เท่ากัน แต่รายได้ต้องมากกว่าสองพันบาทต่อวัน ถึงดาหวันกับอุทิศจะงงเล็กน้อยในการหาปลาหากบของเธอแต่นิลเนตรก็ไม่ได้สนใจ ตราบใดที่ไม่มีใครจับเธอได้อย่างคาหนังคาเขา เธอก็จะนำออกมาขายเรื่อย ๆ จนกว่าเธอจะมั่งคั่งตอนนี้เธอซื้อเครื่องซักผ้ามาอีกหนึ่งเครื่องเพราะช่วงนี้ยังอยู่ในช่วงหน้าฝนซักผ้าลำบาก และซื้อเตาแก๊สมาไว้สำหรับทำอาหาร และเรื่องที่เธอพอใจมากที่สุดตอนนี้คือเธอสามารถกำจัดตัวเหาออกจากหัวของเธอได้สิ้นซากแล้ว วันก่อนเธอให้ย่าดูให้เหลือเพียงไข่ที่ฝ่อแล้ว ซึ่งมีไม่มากนัก อีกไม่นานมันก็คงจะหมดไป เพราะตอนนี้ผมของเธอทั้งหอมทั้งนุ่มสลวย สิริมากลายเป็นคนหวงผมยิ่งกว่านิลเนตรตัวจริงเสียอีก คิดถูกแล้วที่ไม่ใช้ปัตตาเลี่ยนไถผมทิ้งตั้งแต่วันแรก