All Chapters of สตรีผู้อาภัพกับชายเร่ร่อน: Chapter 31 - Chapter 40

สองวันต่อมาช่วงเช้านิลเนตรช่วยย่าทำปลาร้า และแพ็กปลาร้าที่ตากแดดเสร็จเมื่อวานแล้วใส่ถุงไว้รอให้ดาหวันมารับ ดาหวันบอกเธอว่าปลาดุกร้าขายดีมาก ต้องการให้เธอทำเพิ่มอีก เพราะดาหวันก็ชอบรับประทานเช่นกัน มิ่งพรก็มาช่วยยืนยันอีกเสียง และยังชมนิลเนตรด้วยว่าช่างมีความคิดที่ดีมาก นิลเนตรพอใจในผลงานของตัวมาก เธอปรับสูตรการทำปลาดุกร้าให้มีลักษณะเฉพาะขึ้นมาอีกเพื่อให้มีรสชาติที่เป็นเอกลักษณะมากขึ้น และอายุของปลาดุกร้าก็อยู่ได้เพียงหกเดือน เพื่อให้ลูกค้าได้รับประทานปลาดุกร้าที่รสชาติอร่อยเหมือนของใหม่อยู่เสมอช่วงบ่ายนิลเนตรจะออกไปเก็บผักบุ้ง เธอพยายามทำตัวให้เป็นปกติถึงอย่างไรผักบุ้งก็ยังขายได้ อีกอย่างเธอไม่เจอหน้าชายเร่ร่อนนานแล้วจึงอยากเอาข้าวไปฝากเขาด้วยไชยยศขับรถจักรยานยนต์วนมาดูนิลเนตรที่เถียงนาบ่อยครั้งแล้ว พอเขาเห็นเธอมาก็รีบเดินมาหาทันที“นิล! พี่ขอยืมเงินสักร้อยหน่อยสิ” ไชยยศรู้ว่าตอนนี้นิลเนตรมีเงินมาก แม้แต่โตษิณไปสู่ขอมีค่าสินสอดให้แถมบ้านอีกหนึ่งหลังเธอยังกล้าปฏิเสธ หนำซ้ำเธอยังสร้างบ้านหลังใหม่ด้วยตัวเองแสดงว่าเธอต้องมีเงินเก็บไม่น้อย ยายเพิ้งแม่ของเขายังบอกให้เขาทำตัวสนิทนิลเนตรเอ

เจ้าของร่างสูงเพรียวเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านด้วยท่าทางเริงร่า “พ่อคะวันนี้หนูไปกินข้าวเย็นที่บ้านพี่หนามนะคะ” รดาลูกสาวเพียงคนเดียวของเกริกวิทย์เอ่ยขออนุญาต แม่ของเธอเป็นภรรยาคนแรกของเกริกวิทย์ แต่จากไปตั้งแต่เธอยังเด็ก พ่อของเธอจึงมีภรรยาคนที่สอง สาม และสี่เรื่อยมา ซึ่งเธอก็ไม่เคยตำหนิพ่อ เพราะเกริกวิทย์ให้เธอได้ทุกอย่าง แม้แต่รถราคาเป็นสิบล้านเขาก็ยังซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดครบรอบยี่สิบแปดปีเมื่อเดือนที่ผ่านมา แถมยังให้เธออยู่บ้านเฉย ๆ โดยไม่ต้องทำงานอีกด้วย “หนามกลับมาที่บ้านเหรอ” เขาถามเหมือนไม่ได้สนใจเรื่องนี้นัก “ค่ะ” “พ่อฝากความคิดถึงถึงเขาด้วยนะ ว่าแต่หนามทำงานอยู่แถวไหนเหรอ” ทั้งสองครอบครัวรู้จักกันมานานเพราะพ่อของรดาเคยเป็นรุ่นน้องของเอกอมรตอนที่เรียนนายร้อยตำรวจด้วยกัน และยังได้มารับราชการที่จังหวัดเดียวกันอีกด้วย “หนูก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะพ่อ พี่หนามไม่เคยบอก แถมยังติดต่อไม่ได้ด้วยค่ะ” เธอทำหน้าม่อยเมื่อคิดถึงความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหฤษฎ์ ยิ่งคบกันนานก็เหมือนยิ่งห่างกันมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วอย่างนี้เมื่อไรเธอจะมีสิทธิ์เรียกเขาว

นิลเนตรตกใจจึงรีบวิ่งมาช่วยรดา “ปล่อยคุณเขานะ พี่จะทำอย่างนั้นไม่ได้นะ” นิลเนตรพูดพร้อมกับดึงมือเขาออก ชายเร่ร่อนก็ยอมคลายมือโดยง่ายแต่มองรดาตาเขม็ง ชายเร่ร่อนหันหลังแล้วแบกกระสอบออกไปจากตรงนั้นทันที “คุณเป็นอะไรมากไหมคะ” “มะ ไม่ค่ะ” รดามองตามหฤษฎ์ด้วยแววตาสงสัย เขามาทำอะไรที่นี่ “คุณมีธุระอะไรกับย่าฉันเหรอคะ” แววตาของรดามีประกายวาววามมากขึ้น “น้องเป็นหลานยายเจิมเหรอ” “ค่ะ” “ฉันจะมาซื้อปลาดุกร้าน่ะ” “อ้อ ที่ร้านน้าหวันหมดแล้วเหรอคะ” “ค่ะ เขาบอกให้ฉันมาถามหาบ้านยายเจิม” “งั้นก็ขับรถตามฉันมาเลยค่ะ ฉันขอเก็บของแป๊บนึงนะคะ” “น้องคะ” “คะ” “ผู้ชายคนนั้นเขาเป็นใครเหรอ” “อ้อ เขาชื่อชาติเป็นคนสติไม่ดีน่ะค่ะ” “แล้วเขามาทำอะไรที่นี่เหรอคะ” “เขามาช่วยฉันเก็บผักค่ะ” “คนสติไม่ดีเก็บผักได้ด้วยเหรอคะ” “ฉันก็งงกับเขาเหมือนกันค่ะ บางครั้งเขาก็เหมือนคนปกติ บางครั้งเขาก็เหมือนคนบ้าค่ะ” อย่างเช่นตอนที่เขา

ภารดีจ้องหน้าหญิงสาวคนนั้นอยู่นานแล้วเอ่ยชื่อเธอออกมา “นิล!” ใช่เด็กคนนั้นจริง ๆ ด้วย แต่วันนี้เธอดูสวยขึ้นมาก “คุณภารดี” “เรียกภาเฉย ๆ ก็ได้จ้ะ” “ค่ะ… เชิญคุณภากับคุณ…” “รดาค่ะ” รดาฝืนยิ้มให้นิลเนตร แทนที่ภารดีจะไม่ชอบใจแต่กลับแสดงท่าทีว่าตื่นเต้นที่ได้เจอผู้หญิงคนนี้ “เชิญด้านในก่อนค่ะ” ทั้งสองนั่งลงบนแคร่ไม้ไผ่ เจิมจันทร์ก็เข้ามาต้อนรับแขกด้วย ส่วนนิลเนตรไปยกน้ำมาบริการแขก “กำลังทำบ้านหลังใหม่เหรอคะยาย” ภารดีเอ่ยถามเจิมจันทร์ “ค่ะ” นิลเนตรวางแก้วน้ำดื่มให้แขกทั้งสอง ภารดีกวาดสายตามองไปรอบบ้าน ก็เห็นว่าเธอตากปลาเต็มไปหมด เธอหันไปถามนิลเนตร “ขายดีไหม” “ก็พอได้ค่ะ” “คุณย่าคะ นี่คือคุณภาคนที่เคยให้เงินหนูหนึ่งพันบาทที่หนูเคยเล่าให้ฟังค่ะ” เจิมจันทร์ทำหน้าตกใจในคราแรกจากนั้นก็คลี่ยิ้มออกมา “ขอบคุณมากนะคะ” “ไม่เป็นไรค่ะ ถ้าอยากให้ฉันช่วยอะไรอีกก็บอกได้นะคะ” ภารดีอยากช่วยเหลือสองย่าหลานนี้อยู่แล้ว รู้สึกยินดีอย่างยิ่งที่ได

นิลเนตรกับเจิมจันทร์ยืนมองละไมเดินจากไปแล้วหัวเราะคิกคัก ๆ“นิลเก่งจริง ๆ”“แต่เขาก็น่าสงสารนะคะย่า”“คนอย่างนี้ไม่ควรไปสงสารหรอก ถ้าเราให้เงินเขาไป เขาก็จะกลับมาขอเราอีกไม่จบไม่สิ้น”“ก็จริงค่ะย่า” นิลเนตรก็รู้ดี คนประเภทนี้มีแต่จะขอกับคนอื่น แต่จะไม่ยอมให้คนอื่นแม้แต่บาทเดียว คืนนี้พระจันทร์ส่องแสงนวลสวย นิลเนตรนั่งเหม่อมองอยู่ริมหน้าต่างในห้องนอนของตน ตั้งแต่วันที่เธอเจอเขาคืนนั้น ชายเร่ร่อนก็ไม่มาให้เธอเห็นหน้าอีกเลย เธอไปเก็บผักบุ้งก็ไม่เห็นเขามารอเจอเธอเหมือนเดิม มือเล็กหยิบโทรศัพท์ที่เคยถ่ายรูปเขาไว้ขึ้นมาดู ภาพความทรงจำเก่า ๆ ที่เคยล้างมือ ตัดเล็บ และหยิบเมล็ดข้าวออกจากหนวดให้เขาวาบผ่านเข้ามาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำไมต้องคิดถึงเขาด้วยนะ ทำไมถึงรู้สึกใจหายเมื่อคิดว่าจะไม่ได้เจอเขาอีก มุมปากยกยิ้มขึ้นคล้ายกับเย้ยตัวเองเมื่อรู้ว่าตนแอบชอบคนบ้าเข้าแล้ว ก่อนหน้าเคยตั้งปณิธานไว้ว่าจะไม่มีทางชอบผู้ชายคนไหนอีกเลย แต่วันนี้เธอกลับไปแอบรักคนสติไม่ดี เธอมันบ้านิลเนตร!อยู่ดี ๆ ก็รู้สึกใจเจ็บคล้ายคนกำลังอกหักที่ไปแอบรักคนที่ไม่สามารถรักได้ อีก