“Kumain ka muna ng lugaw, dali. Papakainin kita,” malambing na sabi ni Walter habang lumalapit sa dalaga.“Ugh... ayoko. Sumasakit ang tiyan ko,” sagot ni Debbie na nakapikit pa rin ang mga mata.Hindi pa rin tumitigil si Walter sa kanyang pangungulit. “Napagod ba kita nang sobra? Sorry ha. Sobrang sakit ba? Tignan ko nga kung namumula, didilaan ko para mawala.” Syempre, hindi lang iyon ang nasa isip niya. Pagkatapos niyang matikman ang tamis ng dalaga kanina, hindi na siya nakuntento. Nang ilapit niya ang kanyang kamay sa hita ni Debbie, mabilis itong nagpumiglas upang ilayo siya.“Hindi... hindi pwede!”“Bakit hindi pwede? Eh noong tanghali nga, nakatikim na tayo, ah,” reklamo ni Walter.“Hindi pwede... sabi ko hindi pwede, eh! Huwag... huwag mo akong hawakan!” sigaw ni Debbie habang pilit na inilalayo ang sarili.“Sige na. Kung ayaw mong kumain ng lugaw, eh di kainin mo na lang ang sa akin,” pang-aasar ni Walter, ngunit biglang nagbago ang timpla ng lahat nang sumagot ang dalaga.“M
閱讀更多