All Chapters of Ang Mabangis Kong Brother-In-Law: Chapter 131 - Chapter 140

Dati, hindi nag-aalinlangan si Walter sa kahit anong bagay, ngunit nagbago ang lahat dahil kay Debbie. Naging mas maingat na siya, ngunit ang pag-iingat na iyon ang madalas maging sanhi ng kanyang pagkakamali sa trabaho.“Walt...” tawag ni Natasha sa nickname na siya lamang ang tumatawag.“Paano ka nakapasok?” Tanong ni Walter. Ayaw niyang maging bastos, ngunit ang kanyang opisina ay isang pribadong lugar na siya lamang ang dapat makapasok. Ngayong iba na ang sitwasyon nilang dalawa, hindi magandang pumasok ito nang basta-basta.“Nakakaabala ba ako? Pinapunta lang ako ni Mommy para pag-usapan ang business deal.”Matapos ang ilang taon nilang pagkakahiwalay, inaamin ni Natasha sa sarili na napakagwapo pa rin ni Walter. Minsan, naiisip niya kung bakit nga ba niya pinakawalan ang isang lalaking may napakagandang kinabukasan.“Sige,” matipid na sagot ni Walter. Gusto niyang ipakita na wala na siyang interes upang itigil na nito ang paghabol, ngunit lalo lamang itong lumalapit. Alam niyang

“Ang daldal mo! Hindi ka marunong magtago ng sekreto!” Nakasimangot na sabi ni Debbie. Hindi niya maisip kung ano ang gagawin sa kanya ni Walter kapag nalaman nito ang nangyari. Tapos na sana ang kanyang period, pero akala niya ay dalawang linggo pang mawawala ang lalaki.“Mag-milk ka na lang at matulog, baby girl,” biro ni Wade habang hinihila siya papunta sa sasakyan para ihatid pauwi. Alam ni Wade na sa susunod na araw ay darating na ang kanyang kuya, kaya sigurado siyang kailangan na niyang magtago sa condo bukas pa lang.“Wala ako rito bukas,” sabi ni Wade habang nagmamaneho.“Saan ka na naman pupunta? Wala na si Walter, wala ka pa rin? Baka naman pasukin na ng mga magnanakaw ang mansyon!” Ani Debbie.“Talaga lang, ha?” Pang-aasar ni Wade.“Hindi, no!”“Akala ko matapang ka,” hamon ni Wade.“Ayoko lang namang makulong,” sagot ni Debbie.“Hindi ka makukulong, baka nga ikulong ka lang sa kama nang tatlong araw at tatlong gabi!”Dahil sa sinabi at mapanirang tingin ni Wade, kinuha ag

Binuhat ni Walter si Debbie nang dire-diretso papasok ng mansyon. Hindi niya inalintana na naiwan ang bra ng dalaga sa loob ng kotse, kaya tinawag siya ni Debbie upang patigilin.“Walter... 'yung bra ko...” “Hayaan mo na 'yan. Bibilhan na lang kita ng bago bukas,” sagot ni Walter nang may bahid ng pagbibiro. “Hindi naman 'yan ang point! Paano kung may makakita sa loob ng kotse bukas?” Isang mapaglarong ngiti ang sumilay sa mga labi ni Walter bago niya hinalikan ang sentido ng dalaga. Pagkatapos ay bumulong siya sa tenga nito gamit ang paos at mapang-akit na boses. “Kung may sinumang maglakas-loob na magsalita tungkol doon, ako mismo ang gagawa ng paraan para patahimikin sila.” Ang mga salitang lumabas sa bibig ni Walter, pati na ang mainit na hininga nito sa tenga ni Debbie, ay nagbigay ng matinding kiliti sa buong sistema ng dalaga.“Hmm... nakakakiliti,” iwas ni Debbie ng tingin. Ngunit hindi siya tinigilan ni Walter, kinagat-kagat nito ang tenga ng dalaga hanggang sa muling mag

Umabot hanggang madaling araw ang lambingan nina Debbie at Walter. Sobrang pagod si Debbie sa ginawa nilang magdamag, kaya kahit nang binuhat na siya ni Walter para paliguan, hindi na niya magawang idilat ang kanyang mga mata.Pinalitan ni Walter ang sapin sa kama dahil puno na iyon ng mga ebidensya ng kanilang pagmamahalan. Sa edad na 32, punong-puno ng saya ang puso niya habang pinapanood na mahimbing na natutulog ang kanyang asawa. Gusto man niyang manatiling gising para pagmasdan ang mukha nito, hindi na niya kinaya ang antok kaya nakatulog na rin siya habang yakap nang mahigpit ang kanyang mahal.Sa kabilang banda, nagwawala na si Madame Morticia sa mansyon ng mga Blanco. Hindi niya kasi makontak si Walter hanggang sa nalaman niyang nakabalik na ito sa Pilipinas. Pinagbabato niya ang mga litrato nina Walter at Debbie na nakapatong sa mesa.“Magpa-book ka ng ticket para sa Pilipinas sa susunod na linggo!” Utos niya sa kanyang tauhan. Kapag gusto ni Madame Morticia, kailangang mangy

Malakas na tunog ng pinggan ni Madison ang umalingawngaw sa buong canteen, dahilan para mapatingin ang lahat sa kanila.“Ano, lalaban ka ba, Debbie?” Hamon ni Madison.“Oo, lalaban ako. Sa tingin mo ba natatakot ako sa 'yo dahil lang senior ka?” Hindi rin nagpaawat si Debbie.“Madison, tama na. Tara na, nandoon na ang professor natin at magsisimula na ang klase,” awat ng isa sa mga kasama nito.Buti na lamang at lumayo na rin ang mga senior. Gayunpaman, dahil sa eksenang iyon, naging usap-usapan ang magkakaibigan sa buong canteen.“Tara na sa table natin, kainin na natin ang chicken soup,” aya ni Jane kay Debbie habang bitbit ang kanyang pagkain.“Sige, susunod na ako.” Dahil sa inis, nagdagdag pa si Debbie ng maraming sili sa kanyang noodles upang mas maging maanghang.Nang ilapag niya ang bowl sa mesa, napangiwi ang mga kaibigan sa sobrang pula ng sabaw. “Sure ka bang noodles pa 'yan?” tanong ni Isabel.“Oo. Special chicken feet soup ito. Uubusin ko talaga ito para ma-satisfy ang ini