บททั้งหมดของ Ang Mabangis Kong Brother-In-Law: บทที่ 141 - บทที่ 150

Hindi na nakipagtalo pa si Walter dahil alam niyang mahirap kausapin ang kanyang nobya kapag galit. Nanahimik na lamang siya buong biyahe para lumamig ang ulo nilang dalawa. Dati ay hindi siya marunong magtimpi, pero dahil kay Debbie, natuto siyang magpakumbaba.Pagdating sa condo ni Wade, nanatiling nakaupo lang si Debbie sa loob ng kotse. Gusto niyang magmatigas kahit na mahal na mahal niya si Walter. Masakit ang nangyari dahil nangako itong siya lang, pero heto at may ibang babae na naman sa buhay nito.“Baba na, pag-usapan natin sa loob,” sabi ni Walter. Binuksan niya ang pinto at lumapit para alisin ang seatbelt ng nobya. Nakasimangot pa rin si Debbie, pero hindi niya mapigilang mapatingin sa gwapong mukha ng kasintahan. Gusto na sana siyang lambingin ni Walter, pero kailangan muna nilang mag-usap nang seryoso.“Ayokong makipag-usap.”“Sige, kung ayaw mong makipag-usap, sa kama tayo mag-uusap,” seryosong sagot ni Walter. Naguluhan si Debbie sa sinabi nito. Seryoso ba siya? Nag-aaw

Sa halip na matakot o maging seryoso, lalo pang naging agresibo si Walter. Paulit-ulit niya itong pinag-initan hanggang sa sumapit ang umaga. Pagod na pagod na ang buong katawan ni Debbie, ngunit nais pa rin niyang makita kung hanggang saan ang pag-aamo ng lalaki sa kanya.“Debbie, galit ka pa rin ba sa ‘kin?” Tanong ni Walter sa malambing na boses. Para siyang maamong kuting gayong isang leon ang lalaking ito. Inasar niya si Debbie buong gabi at pinagod hanggang sa huling hibla ng lakas nito. Hindi rin naman masisi ni Debbie ang lalaki na ganoon kaganado, lalo na't siya ang kaharap nito, ngunit kailangan niyang magmatigas para magtanda si Walter.“Sa tingin mo ba madaling magpatawad?” masungit na sagot ni Debbie. Hindi pa rin tumitigil si Walter sa paghimas sa kanyang dibdib hanggang sa medyo mahapdi na ito sa kakapiga niya.“Sumpa man, wala talaga akong namamagitan sa amin ni Natasha. Past na niya 'yun at pilit niya lang binabalikan, pero sinabihan ko na siya nang diretsahan na wala

Nagulat si Walter nang makita niya ang dalawa. Hindi niya akalain na susugod ang mga ito roon, at pati ang kanyang kapatid na si Wade ay nanahimik lamang tungkol sa pagdating ni Madame Morticia.“Alam mo palang ako ang nanay mo?” Mataray na tingin ni Madame Morticia kay Debbie. Nang mag-mano ang dalaga, inirapan lamang siya ng matanda nang napakalala.“Magandang araw po,” pagbati ni Debbie nang magalang, pero tiningnan lamang siya ng matanda nang masama habang nakataas ang kilay.“Babe, leeg ba niya ang masakit kaya ganyan siya makatingin?” Pabulong na tanong ni Debbie kay Walter upang gumaan ang mabigat na atmospera.“Mukhang hindi masaya si Mom. Tumahimik ka na lang muna,” pabulong na sagot ni Walter.“Bakit kayo nandito, Mom?” tanong ni Walter na halata sa boses ang pagkairita. Pribadong espasyo niya ang condo na iyon, kaya dapat man lang ay nagpasabi sila bago pumasok nang basta-basta.“Gusto ko lamang makita nang personal ang babaeng iyan. Ano ba ang meron sa kanya at nagayuma ka

“Akala mo ba matitinag ako niyan? Dahil lang may nahanap kang ebidensya, magbabago na ang isip ko tungkol sa babaeng iyan?” matigas pa rin na sabi ni Madame Morticia. Ayaw na ayaw niyang mapahiya, kahit na kitang-kita na ang katotohanan sa harap niya.“Hindi ko ginagawa ito para sa 'yo o para sa kahit sino. Ayaw ko lang na tawaging tanga ang pamilyang Blanco dahil nagpaloko sa mga taong iyan. Alam mo kung gaano kahirap ang pinagdaanan ni Dad para maitayo ang lahat ng ito. Kung gusto mong ipamigay ang pera mo, ikaw na bahala, pera mo iyan. Hindi ko na kailangan ng mana mo. May sarili akong negosyo at sapat na iyon para mabuhay ako nang komportable nang hindi umaasa sa kung sino,” sabi ni Walter. Wala siyang pakialam sa yaman ng pamilya nila dahil mas masarap sa pakiramdam ang perang pinaghirapan niya mismo.“Ang yabang mo talaga... tingnan natin kung hanggang saan ang tapang mo!” Tumayo si Madame Morticia at pumasok sa loob ng kanyang kwarto. Hindi na siya pinansin ni Walter at sumigaw

“Sigurado ka bang magiging okay ang lahat sa Mommy mo?” Ulit ni Debbie. Hindi niya mapigilang isipin ang mga kwento ni Jane tungkol sa hirap ng pagsisilbi sa matapobreng biyenan. Agad siyang napailing para burahin ang mga negatibong imahe sa kanyang isipan.“Bakit mo ba iniisip iyan? Nandito ako sa tabi mo at hinding-hindi magagawa ni Mom na makisali. Tsaka, paalis na rin siya, babalik na siya ng Spain.”“Babalik na agad?” Nagtataka si Debbie dahil inakala niyang magkakaroon pa ng matinding sagupaan sa pagitan nila.“Oo, naliwanagan na siya. Medyo naging maarte lang ako nang konti at nag-drama kasama si Natasha para maniwala silang wala na akong laban, hanggang sa mailabas ko ang matinding ebidensya.” Proud na proud si Walter sa kanyang plano, kaya inirapan lamang siya ni Debbie.“Teka... sa drama ninyo ba na iyan, kasama ba ang halikan ninyo ni Natasha?” tanong ni Debbie. Kahit matagal na iyon, mainit pa rin sa kanyang mata ang mga lalaking nagbabahagi ng labi sa iba.“A-ah... eh, oo.