All Chapters of กับดักพี่หมอตัวร้ายมัดใจยัยหนูนิ่ม : Chapter 11 - Chapter 20

"ทำอะไรอยู่คะ" เสียงนุ่มทุ้มมาพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆข้างใบหูขาว ก่อนปริญจะยื่นมือมาแตะลงบนเอวของหนูนิ่มที่กำลังหันหลังจัดเรียนข้าวให้เป็นรูปตุ๊กตาน่ารักๆอยู่ยัยหนูจะหันมายกมันโชว์ให้กับปริญดูอย่างภูมิใจ"ของพี่วันนี้เหรอคะ""อื้ม"เพราะวันนี้พี่ปริญบอกว่าจะเข้าเวรทั้งคืน หนูนิ่มเลยเปลี่ยนจากอาหารรองท้อง เป็นจัดเซ็ตอาหารญี่ปุ่นให้ พี่ปริญจะได้อิ่มๆ แต่แล้ว..."ขอบคุณนะคะ แต่พี่ไม่เอาไปแล้ว""อะ...อ้าว" เมื่อได้ยินแบบนั้นคนใบหน้ากลมก็หงอยลงไปในทันที ก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอจากคนพี่ ยัยหนูถึงได้รู้ว่าเขาโดนปริญแกล้งอีกแล้ว"พี่หมายถึงพี่จะกินที่นี่เลยค่ะ เดี๋ยวเราไปนั่งกินที่โต๊ะกันแล้วหนูก็ไปนั่งเฝ้าพี่นะคะ" พูดจบปริญก็จัดการหยิบกล่องอาหารในมือน้องไปวางลงบนโต๊ะเสร็จสรรพยัยหนูจึบรีบหยิบตะเกียบพร้อมจานใส่วาซาบิตามไปให้ด้วยท่าทางตั้งใจ จนปริญอดไม่ได้ที่จะขยับตัวมานั่งใกล้กว่าเดิม ก่อนจะเริ่มลงมือทานคนที่มีใบหน้าหล่อเหลาชวนหลงใหลขนาดนี้ ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะมาเป็นคู่หมั้นเขา ยัยหนูนั่งมองดูปริญกินด้วยสายตาหวานปานน้ำผึ้ง ริมฝีปากระเรื่อเผลออมยิ้มอยู่ตลอดเวลาจนปริญหันมามอง"ยิ้มอะไรคะ"ห

ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบงัน แต่เสียงหัวใจสองดวงกลับเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกจากอกก่อนที่ริมฝีปากอุ่นๆของปริญจะผละออกแล้วค่อยๆไล่จูบลงมา จากหน้าผากไปที่เปลือกตาสีไข่ทั้งสองข้าง จมูกจิ้มลิ้ม พวงแก้มสุขสีระเรื่อ และจบท้ายด้วย...หมับ!ยังไม่ทันที่ริมฝีปากร้ายกาจจะได้ฉกชิมความหวานจากปากนุ่มหยุ่มนั้น มืออวบก็ยกขึ้นมาปิดปากของตัวเองก่อนเสียแล้ว จนได้ยินเสียงกลั้วหัวเราะดังขึ้นจากคนบนร่าง ก่อนร่างสูงจะทิ้งศีรษะซบลงบนแผนนุ่มนิ่ม จนคนโดนกระทำตกใจตัวแข็งทื่อฟอดดดดเสียงสูดดมกลิ่มแป้งเด็กดังขึ้นเต็มปอด ใบหน้าหล่อเหลาฝั่งลึกลงไปอย่างไม่คิดหยุด สูดดมกลิ่นผิวน้องผ่านเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่หลายต่อหลายครั้ง พร้อมๆกับมือใหญ่ที่คอยบีบนวดแขนหนูนิ่มไปด้วย จนยัยหนูรู้สึกขนลุกซู่ มือที่เคยใช้ปิดปากร่นลงมาวางแหมะอยู่บนไหล่ของปริญโดนปริยาย "อึก" ก่อนริมฝีปากอุ่นๆจะสบโอกาสประทับจูบลงตรงกลางอก แผ่ซ่านความอ่อนโยน ซึมซับลมหายแรงที่ติดขัดจากความตื่นเต้นของน้อง แช่ค้างริมฝีปากเอาไว้อย่างนั้นจนหนูนิ่มปรับตัวได้ เขาถึงได้ค่อยๆเริ่มเคลื่อนทั้งมือและปากขึ้นมาลากริมฝีปากจากกลางอกเลื่อนขึ้นมาที่กึ่งกลางไหปลาร้า มือที่

"ปริญ เรากินข้าวกันเสร็จตั้งนานแล้ว ทำไมเรายังไม่ออกกันสักทีครับ""เรารออะไรกันอยู่" รพีที่นั่งรออยู่นานเริ่มถามขึ้นอีกครั้งด้วยความหงุดหงิด แต่คำตอบของร่างสูงก็ยังคงเหมือนเดิมคือ..."เดี๋ยวรอก่อนครับ อีก5นาที" "5นาทีแบบนี้มาเป็นชั่วโมงแล้วนะ" แต่ปริญก็ไม่ได้ให้เหตุผลอะไรเพิ่ม ยังคงยืนกอดอกหันมองออกไปนอกถนน ได้ยินเสียงรถเข้าทีก็ชะเง้อคอทีเหมือนคอยอะไรอยู่ตลอดเวลา จนท่าทางพวกนั้นยิ่งทำให้รพีพ้นลมหายใจอย่างไม่พอใจมากขึ้น และเริ่มถามจี้"คุณรอใครกันแน่ปริญ"แต่ยังไม่ทันได้คำตอบ ทั้งรพีและปริญก็ต้องหันไปมองตามเสียงครึกครื้นที่เริ่มดังขึ้น เมื่อรถบัสจากโรงพยาบาลแล่นเข้ามาจอด พนักงานพร้อมทีมแพทย์ต่างๆก็ทยอยลงมาจากรถทันใดนั้นปริญก็ตาวาว เอียงตัวมองประตูจนคอแทบเคล็ดแต่ทว่าก็ไม่เจอร่างจ้ำม่ำของยัยเด็กเลยแม้แต่เงา จนคนแทบจะหมดรถแล้วก็ยังไม่เห็นไม่ลงมา? หรือจะเมารถ?"นั่นคุณจะไปไหนปริญ" เสียงของรพีหวีดถามตามหลังไป แต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว เมื่อร่างสูงเร่งสาวเท้าเดินเข้าไปในฝูงชนจนแผ่นหลังกว้างหายลับตาไป"อยู่ไหนของเขา"ขึ้นมาตามบนรถบัสก็ไม่เห็น หรือเขาจะเผลอคลาดสายตาเมื่อคิดได้แบบนั้นปริญก็รีบเข

"เหล้าอะไรเนี่ยผู้ใหญ่ เข้มจัง" ปริญถึงกับนิ่วหน้าเพราะรสขมปร่าที่ไม่คุ้นเคย"เหล้าคึก""ดื่มแก้วเดียวรับรองว่าคึกสมชื่อ"และมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆเพราะหลังจากดื่มเข้าไปไม่นาน ร่างสูงก็เริ่มรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แล่นพล่านไปทั่วร่าง เลือดลมสูบฉีดกระปรี้กระเปร่าอย่างบอกไม่ถูก จนเทดื่มเพิ่มไปอีกหลายแก้ว"อาร์ หนักหัวชะมัด"เมื่อกลับมาถึงบ้านพัก ปริญที่ยังรู้สึกถึงฤทธิ์เหล้าที่วิ่งวนอยู่ในร่างกายก็ถอดเสื้อนอกโยนทิ้งลงบนเก้าอี้ ก่อนจะได้ยินเสียงฝีเท้าเดินมาจากทางด้านหลัง"ปริญ" เสียงหวานของรพีดังขึ้นพร้อมกับมือที่แตะลงบนไหล่กว้างเบาๆ กลิ่นน้ำหอมฮันนี่แสนหวานที่คุ้นเคยโชยเข้าเตะจมูกรพีในเสื้อเชิ้ตตัวบางที่เผยให้เห็นผิวเนื้อเนียนกำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาด้วยท่าทางที่บ่งบอกชัดเจนถึงเจตนา"คุณดูเหนื่อยนะ ให้พีช่วยดูแลไหมครับ" รพีเอ่ยพูดอย่างยั่วเย้า ขยับเข้ามาใกล้จนหน้าอกบางแนบชิดกับอกแกร่ง มือเรียวลูบไล้ไปตามแขนล่ำ ก่อนริมฝีปากอิ่มจะขยับเข้ามาใกล้จนปริญรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นร้อน"อื้มมม"ร่างสูงไม่ได้หลบ ไม่ได้ผลักอีกฝ่ายออก แต่กลับปล่อยให้ริมฝีปากของรพีสัมผัสลุกล้ำลงมาตามอำเภอใจ แต่ทว่าสัมผัสท

"พี่ไปก่อนนะคะ เดี๋ยวเจอกันที่ลานหมู่บ้านนะ"ฟอดดดดดผ้าม่านค่อยๆปิดลงพร้อมแผ่นหลังของปริญที่เดินโซเซหายออกไปในความมืดเหลือเพียงหนูนิ่มที่ยังคงนอนมองเพดานด้วยหัวใจที่เต้นแรงตึกตักไม่หาย ดวงตาสีน้ำตาลฉายแววความสุขจนล้น เปร่งประกายออกมาอย่างชัดเจนเมื่อนึกถึงคำพูดหวานๆที่ปริญป้อนให้ ภาพใบหน้าหล่อเหลาที่โน้มเข้ามาคลอเคลียอยู่ตรงใบหูตอนพูด ลมหายใจร้อนๆที่ไล้ไปตามผิวหนัง อ้อมกอดแสนละมุนที่รัดเขาแน่น ทุกอย่างยังคงฉายชัดราวกับมืออบอุ่นนั้นยังจับตัวกันอยู่เลยยิ่งคิดยัยหนูผู้ไร้เดียงสาก็อดเขินไม่ได้ นอนดิ้นในกองผ้าห่มไปมาแล้วยิ้มราวกับคนเสียสติเพ้อฝันคิดไปไกลเหลือเกินไกลจนกระทั่งเห็นภาพอนาคตตอนร่วมหอในงานยินดีด้วยกันเลยด้วยซ้ำฮื้ออออ ไม่อยากจะเชื่อว่ามันเกิดขึ้นแล้ว"หนูนิ่มเป็นของพี่ปริญแล้วนะคะ""ไหน...ลองทวนให้พี่ฟังหน่อยสิ""นิ่ม...ปะ..เป็น...ของ...พี่""เด็กดี"บ่ายวันนั้นที่ลานกว้างของหมู่บ้านเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะของเด็กๆที่วิ่งเล่นรอบๆ ขณะที่พวกเขากำลังช่วยกันจัดกิจกรรมเพื่อสอนชาวบ้านเกี่ยวกับวิธีดูแลสุขภาพขั้นพื้นฐานหนูนิ่มในชุดไหมพรมตัวหนาย่อตัวลงแจกแปรงสีฟันให้กับเด็กๆอย่างตั้ง