All Chapters of กับดักพี่หมอตัวร้ายมัดใจยัยหนูนิ่ม : Chapter 31 - Chapter 39

หลังจากปล่อยให้ตัวเองร้องไห้คร่ำครวญจนพอใจ ปริญก็ยกมือขึ้นลูบหน้าแรงๆอย่างพยายามสะกดกลั้นอารมณ์อ่อนไหวทั้งหมดทิ้ง พร้อมกับหยาดน้ำตาเพื่อจะไปหาตัวต้นเรื่อง เขาพอแล้ว ความเมตตา ความรู้สึกผิด ไม่ต้องมีมันแล้วรพีกำลังนั่งไขว่ห้างยิ้มอย่างสบายอารมณ์อยู่กับอุ๋ม มือเรียวพลิกแหวนเพชรวงงามบนนิ้วนางข้างซ้ายเล่น ก่อนจะหัวเราะหยันแล้วถอดมันเก็บใส่กระเป๋าต้องขอบคุณตัวเองในวันนั้นที่ฉลาดพอจะหยิบแหวนวงนี้ออกมาจากห้องของเด็กนั่น ก่อนที่นาคินจะมารับ ไม่งั้นคงไม่มีอะไรไปปั่นประสาทมันเพิ่มแน่ๆ“แกไม่กลัวเหรอรพี ถ้าผู้อำนวยการรู้ว่าแกตั้งใจเปิดแอคสำรองมาปั่นหัวหนูนิ่มให้เขาเลิกกัน แกซวยแน่”“ซวยก็ซวยสิ ฉันไม่สนอยู่แล้ว”“แล้วแกไม่กลัวโดนไล่ออกเหรอ”“ไม่ ออกจากที่นี่ก็แค่หางานใหม่ มันจะไปยากอะไร” รพียังคงเชิดหน้าตอบอย่างถือดี “ดี งั้นคุณก็ไปหางานใหม่ได้เลย เพราะผม ไล่! คุณ! ออก!”ปัง!มือใหญ่วางซองกระดาษลงบนโต๊ะเสียงดังลั่น พร้อมจงใจเน้นย้ำทุกคำพูดจนทำให้ทั้งรพีและอุ๋มต่างก็ต้องรีบหันไปมองยังคนมาใหม่กันเป็นตาเดียว “ออกไปจากโรงพยาบาลผมซะรพี แล้วก็เก็บของออกจากคอนโดให้หมดด้วย”“เพราะผมจะเอาทุกอย่างคืน”

“พรุ่งนี้หนูนิ่มอาจจะต้องทำแบบนี้เพื่อให้บอร์ดบริหารเกิดความเชื่อมั่น ตรงนี้เป็นจุดที่อาจจะผิดพลาดได้ลองอ่านทวนใหม่ดูนะ”“ส่วนเรื่องทีมเดี๋ยวพี่จะช่วยเสริมให้...”“บิบี๋~~เค้าทำกับข้าวเสร็จแล้ว~~~” เสียงร่าเริงสดใสของยัยแมวคนพี่ดังเจื้อยแจ้วมาแต่ไกล ก่อนจะตามมาด้วยร่างอวบที่แกล้งหลบอยู่หลังประตู รอจังหวะให้แฝดน้องกับอาทิตย์หันมาสนใจแล้วค่อยโผล่หน้าออกมาจ๊ะเอ๋ เรียกรอยยิ้มแรกของวันจากหนูนิ่มได้ไม่น้อย ก่อนหนูนิ่มจะกวักมือเรียกคนพี่ให้เข้ามาหา“เป็นยังไงบ้างจ้ะ สอนงานกันถึงไหนแล้ว”(จะเสร็จแล้ว พี่อาทิตย์สอนเค้าเก่งมาๆเลย) ไม่ว่าเปล่า ทันทีที่หนูนุ่มนั่งลงข้างๆ ยัยแมวน้องก็กอดแขนซบหน้าลงกับไหล่อ้อนหนูนุ่มทันที“ดีแล้วจ้ะ พรุ่งนี้ทุกอย่างจะได้ราบรื่น”“งื้ออออ บิบี๋ของเค้าจะขึ้นมาดูแลบริษัทของแม่เต็มตัวแล้ว ดีใจจังเลย”“ฝากพี่อั้ตไปช่วยน้องด้วยนะจ้ะ”“ได้อยู่แล้วครับ เราครอบครัวเดียวกันนี่”คำว่าครอบครัวเดียวกัน ทำให้หนูนิ่มซ้อนสายตาขึ้นมองพร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มใส่หนูนุ่มทันที จนโดนแฝดพี่บีบแก้มเข้าให้ ข้อหาขี้แซวนัก สุดท้ายหนูนิ่มก็หลุดหัวเราะออกมาตอนนี้ชีวิตเขามีความสุขมากๆ หลังจากถอ

สุดท้ายหนูนิ่มก็ยังไม่ได้ตัดสินใจว่าจะบอกหรือไม่บอกเรื่องเด็กในท้องกับปริญ แต่ณ.ตอนนี้อยู่กันสองคนกับจิ๋วเขาก็สบายใจดี มีหนูนุ่มรอเป็นแม่ทูนหัว ลุงอาทิตย์ก็ช่วยดูแลแค่นี้ก็พอแล้ว“บี๋~ เอาชุดนี้ไหม”หนูนุ่มชูเสื้อผ้าเด็กอ่อนขึ้นมาให้แฝดน้องดูพร้อมรอยยิ้มตื่นเต้นจนหนูนิ่มอดเอ็นดูในตัวพี่ชายไม่ได้ ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆแล้วยกมือขึ้นมาจีบให้พี่ดู“ใหญ่ไป…จิ๋วตัว…เท่านี้”ยัยนุ่มถึงกับมองตามแล้วย่นจมูก ก่อนจะวางชุดนั้นลงไปอย่างเสียดาย“ทำไมหลานตัวเล็กจัง แบบนี้บี๋ต้องกินเยอะๆน้าหลานเค้าจะได้แข็งแรงๆ”หนูนิ่มได้แต่หัวเราะกับท่าทางตื่นเต้นของแฝดพี่ ดูเหมือนจะมีคนเห่อหลานเอามากจริงๆวันนี้สองแฝดและอาทิตย์พากันออกมาเดินซื้อของใช้สำหรับแม่และเด็ก โดยเฉพาะวิตามินบำรุงครรภ์สำหรับคุณแม่คงต้องซื้อเยอะเป็นพิเศษ เพราะช่วงนี้หนูนิ่มแพ้ท้องหนักมาก เรียกได้ว่าแค่น้ำลายตัวเองยังแพ้ ได้กลิ่นอะไรก็มวนท้องไปหมดจนน้ำหนักลดลงไปถึงห้ากิโลภายในเวลาไม่นาน คุณหมอที่ฝากครรภ์เองก็ดูแลเต็มที่แต่ยังจนปัญญา ได้แต่ให้น้ำเกลือเพื่อประคองร่างกายเท่านั้นสองแฝดเดินควงกันเลือกของไปได้ไม่นานหนูนิ่มก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาอีกระล

“ออกไปเลย ฮึก นิ่ม...ไม่อยากเห็น...หน้าพี่” หนูนิ่มร้องไห้สะอึกสะอื้น ปาหมอนไล่จนปริญต้องจำใจหันหลังเดินออกไป แต่ก่อนที่ประตูจะปิดลง เสียงเบาหวิวของหนูนิ่มก็...“เดี๋ยว...”“ไปจริงเหรอ”สุดท้ายปริญก็ต้องเดินกลับเข้ามาที่เดิมอีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ของชั่วโมงนี้“ถอนหายใจ...ทำไม”“ขอโทษครับ”เขาได้แต่ยีฟันให้ยัยเด็กไป ก่อนหนูนิ่มจะหันไปนั่งดูการ์ตูนเหมือนเดิมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นหนึ่งนาทีล้านอารมณ์จริงๆตอนนี้หนูนิ่มท้องได้เกือบหกเดือนแล้ว ซึ่งอารมณ์ของคุณแม่ก็แปรปรวนหนักมาก เดี๋ยวเหม็นเดี๋ยวบอกหอมปริญจนร่างสูงเริ่มทำตัวไม่ถูก ล่าสุดที่ร้องไห้ก็เพราะบอกอยากอมแมวแล้วเขาหาแมวมาให้เล่นในตอนนี้ทันทีไม่ได้ คิดแล้วก็อยากตัดเน็ตยัยเด็กจริงๆช่วงอายุครรภ์มากขึ้นแทบจะไม่มีแล้วเด็กขี้อ้อน มีแต่เด็กขี้แงที่เอะอะก็ร้องไห้ งอน ขึ้นเสียงใส่ตลอดแน่นอนว่าความเป็นหมอช่วยเขาได้มากในการทำความเข้าใจว่าสิ่งเหล่านี้เกิดจากฮอร์โมนคนท้อง แต่ในขณะเดียวกันก็เข้าใจความรู้สึกหนูนิ่มมากขึ้นด้วย ว่าเมื่อก่อนเวลาโดนเขาตะคอกใส่น้องรู้สึกยังไง “เด็ก พรุ่งนี้เราจะได้รู้เพศลูกแล้วนะ ตื่นเต้นไหมคะ”“อื้ม”