All Chapters of กับดักพี่หมอตัวร้ายมัดใจยัยหนูนิ่ม : Chapter 21 - Chapter 30

"คนทั้งคนมันจะหายไปได้ยังไง!" ปริญสบถออกมาอย่างหัวเสียขณะที่เดินวนไปมารอบบริเวณบ้านพัก ท่ามกลางสายตาของรพี เก้า มัดหมี่ และชาวบ้านที่มารวมตัวกันด้วยความวุ่นวาย"เมื่อคืนใครอยู่กับนารินทร์เป็นคนสุดท้ายครับ" ร่างสูงหันไปมองหน้าทุกคนทีละคน พร้อมถามด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียดแต่แทนที่รพีที่ยืนอยู่ข้างๆจะยอมบอก กลับเอาแต่ยืนพิงเสาอย่างสบายอารมณ์ แล้วไม่พูดอะไรเลย ทิ้งให้ทุกสายตาตกไปอยู่ที่มัดหมี่คนเดียว"หมี่ไม่รู้เรื่องจริงๆค่ะ""เมื่อคืนหลับสนิทมาก หนูนิ่มไม่ได้ปลุกหรือบอกอะไรหมี่เลย อยู่ดีๆตอนเช้ามาก็ไม่เห็นแล้ว""โธ่โว้ย!! แล้วหนูนิ่มจะหายไปไหนได้! เมื่อเช้าก็ไม่มีใครเลยสักคนที่เห็นน้องหรือไง!" ปริญยกมือขึ้นกุมขมับ ความกังวลเริ่มกัดกินจนสมองเขาเหมือนจะระเบิดออกในตอนนั้นเองที่สถานการณ์เริ่มแย่ ผู้ใหญ่กำอูก็ได้จูงมือชาวบ้านคนหนึ่งเดินเข้ามาหา"หมอปริญๆ ผมไปถามกับชาวบ้านมา ไอ้นี่บอกว่าตอนเช้ามืดมันเห็นอะไรบางอย่างด้วย"ปริญรีบหันขวับไปมองชายชาวบ้านคนนั้นทันที ก่อนจะก้าวเท้าเดินย่างสามขุมเข้าไปถามเสียงเข้ม"เห็นอะไรลุง ลุงบอกผมมา!""ตอนเช้ามืดข้ากำลังต้อนควายอยู่แถวลานหน้าหมู่บ้าน ข้าเห็นรถค

"เสร็จแล้วครับ" เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมปล่อยมือจากข้อเท้าของน้องที่นั่งอยู่บนเตียง ก่อนหนูนิ่มจะไหว้ขอบคุณอย่างมีมารยาทแล้วพลิกตัวนอนหันหลังให้ปริญทันทีโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำยัยหนูดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวจนมิด แสดงออกอย่างชัดเจนว่าต้องการตัดบทสนทนาและไม่อยากให้ใครมาเข้าใกล้อีก จนปริญได้แต่ถอนหายใจหนักๆให้กับท่าทีที่ดูห่างเหินพวกนั้น ก่อนจะจำใจขึ้นมานอนข้างๆหนูนิ่มโดยเว้นระยะห่างไว้พอสมควรร่างสูงนอนมองเพดานอย่างคิดไม่ตก พยายามหาทางออกจากสถานการณ์ที่เหมือนจะยิ่งแย่ลงเรื่อยๆระหว่างตัวเองและหนูนิ่มแล้วก็เริ่มจะปวดหัวตอนนี้พวกเขาอยู่ที่บ้านใหญ่ และเหตุผลที่ปริญต้องพาหนูนิ่มย้ายมาอยู่บ้านชั่วคราวก็เพราะ...น้องไม่ยอมคุยกับเขาเลย!ไม่ว่าจะพยายามขนาดไหนหนูนิ่มก็ยังเลือกที่จะเงียบใส่ เงียบสนิทเสียจนปริญรู้สึกอับจนหนทางตอนแรกหนูนิ่มไม่แม้แต่จะยอมให้เขาทำแผลให้ด้วยซ้ำ ยัยเด็กดื้อที่จะทำเอง พอเขาไม่ยอมก็พยายามจะเรียกหมอคนอื่นมาทำให้แทน จนเขาต้องกึ่งบังคับ น้องถึงได้ยอมให้จับข้อเท้าเพื่อล้างแผลให้แต่ถึงอย่างนั้นหนูนิ่มก็ไม่มองหน้ากันเลยสักนิด สายตาคู่นั้นเมินเฉยราวกับปริญเป็นอากาศหนักที่สุดก็คงเป

"กูรอข้างนอก""อืม"หลังจากคุยกับคินเสร็จ มือหนาก็ยื่นไปรับเอกสารฉบับสำคัญมาจากเพื่อนสนิท ก่อนจะเดินตรงเข้าไปยังประตูห้องที่เขาคุ้นเคยเกินกว่าใครห้องที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นที่ๆเขาโปรดปรานที่สุดในช่วงสองปีที่ผ่านมา เพื่อพบกับใครบางคนที่นั่งรออยู่ในนั้น"จะเอาแบบนี้จริงๆเหรอครับ" เสียงหวานฟังดูสั่นไหว รพีช้อนสายตาขึ้นมองปริญด้วยแววตาเศร้าสร้อยที่แสร้งสร้างขึ้นมา ก่อนร่างสูงจะเดินเข้าไปนั่งลงข้างๆโดยเว้นระยะห่างเอาไว้ แล้วจัดการวางซองเอกสารสีน้ำตาลลงบนโต๊ะรพีมองซองนั้นเพียงแว๊บเดียว คนตัวเล็กก็รู้ได้ทันทีว่ามันคืออะไร มือเรียวค่อยๆหยิบมันขึ้นมาเปิดอ่านเพียงครู่ ก่อนจะคลี่ยิ้มบางเมื่อได้ในสิ่งที่ต้องการ"ถ้าพีเซ็นแปลว่าหลังจากนี้เราจะจบกันแล้วใช่ไหมครับ""ครับ""อยากลองตัดสินใจใหม่ไหมปริญ""คุณแน่ใจแล้วเหรอว่าจะเลือกเขา เลือกคนแบบนั้น""พีไม่ได้ดูถูกเขานะครับ แค่อยากพูดความจริงให้คุณฟังว่าอาจมีใครหลายคนมาหัวเราะเยาะคุณภายหลัง"แม้น้ำเสียงจะฟังดูหวานหู แต่เนื้อในคำพูดนั้นกลับทำให้ปริญขมวดคิ้ว ตวัดสายตาขึ้นไปมองรพีในทันที ก่อนคนตัวเล็กจะขยับตัวเข้ามาใกล้แล้วคว้ามือใหญ่ไปกุมเอาไว้"ถ้าคุณยัง

และในตอนที่หนูนิ่มกำลังเพลิดเพลินอยู่กับอาหารตรงหน้านั่นเอง ก็ได้มีใครบางคนเดินเข้ามานั่งตรงข้ามโดยไม่ขออนุญาตจนทำให้ยัยหนูชะงัก เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นมาถึงได้พบว่าเป็นพยาบาลคนนั้น คนที่พวกพี่ๆเขาบอกว่าเป็นเพื่อนสนิทของ...รพี“สวัสดีค่ะ พี่ชื่ออุ๋มนะคะ”“.....” แม้เธอจะยิ้มให้ด้วยความเป็นมิตรแต่หนูนิ่มกลับรู้สึกไม่ไว้วางใจยังไงก็ไม่รู้ ยัยหนูจึงได้แต่จ้องมองเธออย่างหวั่นๆ มือแอบกำกระเป๋าแน่นเตรียมหนีทันทีหากโดนพูดไม่ดีใส่ “กลัวพี่เหรอคะ”“.....”“ใจเย็นๆนะคะ พี่มาดี”“พี่แค่อยากมาขอโทษแทนเพื่อนเฉยๆค่ะ แล้วก็อยากจะมาบอกด้วยว่าพี่ไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น น้อง...คงไม่พาลโกรธพี่ไปด้วยใช่ไหมคะ”“พูดตามตรง น้องเป็นคู่หมั้นผู้อำนวยการ พี่ไม่อยากมีปัญหาน่ะค่ะ”“ไม่อคติกับพี่เหมือนคนอื่นได้ไหมคะ แค่เฉพาะตอนนี้พี่ก็ไม่มีเพื่อนแล้ว...” เสียงของเธอเบาลงอย่างชัดเจนในประโยคสุดท้ายพร้อมกับสีหน้าที่ไม่สู้ดีนัก ทำให้หนูนิ่มได้แต่จ้องมองพี่พยาบาลสาวตรงหน้าตาแป๋ว ก่อนยังค่อยๆล้วงลูกอมรสหวานในกระเป๋าแล้วยื่นไปให้ จนทำให้หญิงสาวเงยหน้าขึ้นมามองอย่างประหลาดใจ“ให้พี่เหรอคะ”“อื้ม” หมับ!ท่านใดนั้นเธ

“งดมีเพศสัมพันธ์จนกว่าคนไข้จะหายนะครับ คุณหมอปริญ”“ขอบคุณครับหมอเก้า”เก้ายืนตำหนิเพื่อนรักผ่านทางสายตาอยู่นานนับนาทีก่อนจะขอตัวออกไป ปริญจึงหันมาเบะปากทำหน้าตารู้สึกผิดใส่จนโดนหนูนิ่มกรอกตามองพร้อมนอนหันหลังให้คนที่ควรจะต้องเบะปากร้องไห้น่ะมันควรจะเป็นเขามากกว่าไหม เพราะพี่ปริญเอาแต่ตะบี้ตะบันทำรักกันอย่างไม่รู้วันรู้คืน ผ้าม่านก็ไม่เปิด รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่นมอ่อนมาเคาะประตูถามว่าเป็นอะไรไหม ตอนนั้นเองคุณหมอคนหื่นถึงเพิ่งตระหนักได้ว่าตัวเองรังแกน้องไปยาวนานถึงสามวันเต็มแล้วสามวันชนิดที่หนูนิ่มแทบไม่ได้พัก นอนได้วันละไม่ถึงหกชั่วโมงด้วยซ้ำ และหกชั่วโมงนั้นก็ไม่ใช่การนอนเต็มอิ่มด้วยแต่เป็นการงีบหลับครั้งละชั่วโมงสองชั่วโมง พอรวมๆกันถึงได้หก มีเวลาพักกินข้าวให้ยัยแมวเด็กก็บุญแล้วสุดท้ายก็ไม่แปลกที่ร่างกายยัยหนูจะประท้วง มานอนซมอยู่บนเตียงคนไข้ แขนโดนเสียบสายน้ำเกลือแบบนี้“พี่ขอโทษนะคะ” ปริญยกมือขึ้นมาลูบแขนอวบปรอยๆ พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อนอย่างรู้สึกผิด “คน...นิ...สัย...ไม่ดี” น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นช่างแหบแห้งดูอิดโรยมากเหลือเกิน“โถ่...เด็กขาาา” ร่างสูงเอนตัวลงมากอดคนป่วยจา