All Chapters of เมียรักของน่านฟ้า: Chapter 21 - Chapter 30

ตอนที่ 22 ไม่ขัดขืน “เหนื่อยไหม” เขาถามเธอด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน จนหญิงสาวเงยหน้าน้ำตานองขึ้นมองสบตากับเขา“อื้อ!” เธอครางตอบเขาออกมาเล็กน้อย พลางน้ำตาไหลเอ่อ แต่แล้วชายหนุ่มก็จูบลงที่ริมฝีปากบางของเธอเป็นการปลอบโยน ครั้งนี้เธอยอมให้เขาจูบโดยไม่ขัดขืนใด ๆ เพราะตอนนี้หัวใจของเธออ่อนแอเกินกว่าจะรับไหว เธออยากได้อ้อมกอดของใครสักคนที่คอยอยู่ข้าง ๆ ให้เธอหายกลัว หายกังวล และลืมสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เมื่อเธอปล่อยตัวปล่อยใจไปในอ้อมกอดอบอุ่นของผู้ชายคนนี้ คนที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นคนแรกของเธอกลับทำให้หญิงสาวนั้นรู้สึกดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกคนตัวใหญ่นั้นขยับโยกเข้าออกตรงหว่างขาของเธอ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนเธอรู้สึกปั่นป่วนไปทั่วท้องน้อง ความเสียวซ่านนั้นเข้ามาแทนที่ความกลัวและความกังวลทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น จังหวะโยกกระแทกนั้นถูกเร่งรัว จนคนใต้ร่างนั้นครางออกมาด้วยความเสียวซ่านจนแทบจะขาดใจ“อ๊ะ!” ยิ่งเสียงครวญครางนั้นก็ยิ่งทำให้เขาโถมตัวเข้าหาเธอเร็วแรงกว่าเดิม

ตอนที่ 23 ออกไปจากชีวิตน้องชายผม “คะ”“ฉันถามว่าหนี้ของเธอกับไอ้น่านเหลืออยู่ที่เท่าไหร่ ฉันจะช่วย แต่ขออย่างเดียวให้เธอออกไปจากชีวิตน้องชายฉันได้ไหม” คำพูดของขุนเขาทำให้พิมนภาใจเต้นแรง“คุณพูดจริงหรือเปล่า”“พูดจริง”“ผมให้คุณสามแสนบาทเลยก็ได้ ให้คุณออกไปจากชีวิตน้องชายผม”“คุณจะไม่กลับคำใช่ไหมคะ” พิมนภาถามออกมาตรง ๆ“ไม่แน่นอน ผมสามารถเบิกเงินสดให้คุณได้เลยในวันนี้”“ฉันจะออกไปจากชีวิตของน้องชายคุณทันทีค่ะ เมื่อฉันได้เงินสามแสนและได้น้องชายของฉันคืนมา”“คุณพร้อมวันไหน”“วันนี้เลยก็ได้ค่ะ อีกอย่าง...” หญิงสาวชั่งใจอยู่สักครู่ แต่แล้วเธอก็ตัดสินใจพูดออกมา“ฉันจะไปให้ไกลสุดขอบฟ้าเลยค่ะ ขออย่างเดียวให้คุณช่วยถ่วงเวลาน้องชายของคุณ และกันคนของพ่อคุณให้ห่างจากฉัน”“หมายความว่ายังไง”“พ่อของคุณให้คนตามดูฉันอยู่ค่ะ และฉันก็ไม่รู้ว่าน้องชายของคุณจะโผล่มาในตอนไหน”“พ่อฉันให้คนตามเธ

ตอนที่ 25 ผมบอกให้หยุด “ทำไมฉันจะทำไม่ได้”“ทำน่ะทำได้ แต่พ่อให้คนไปข่มขู่เธอทำไมแล้วไปพังร้านขายของที่ตลาดสดด้วย” ขุนเขาพยายามเบี่ยงประเด็นเพื่อยื้อเวลาให้พิมนภาพาน้องของเธอนหนีไปให้ได้ก่อน“จริงเหรอพ่อ” ลูกชายคนเล็กถามขึ้นด้วยท่าทางโมโห“ถึงว่าวันนั้นเธอกลับมาแล้วก็ร้องไห้ด้วย” เขาพูดพร้อมหันไปจ้องหน้าของพ่อตัวเอง“นั่นไง แกไปอยู่กับผู้หญิงคนนั้นจริง ๆ” ไม้เมืองตวาดลูกชายกลับ“พ่อทำแบบนี้ทำไม” ผู้เป็นลูกตะคอกถามพ่อด้วยความโมโหที่ผู้เป็นพ่อนั้นถึงขนาดข่มขู่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ แต่แล้วเขาก็ฉุกคิดขึ้นมาได้“พี่กำลังจะช่วยเธอหนีเหรอ” น่านฟ้าถึงบางอ้อก็ตอนนี้เองที่ผู้เป็นพี่ชายจู่ ๆ ก็อยากคุยกับเขาและพ่อพร้อมกัน แล้วบอกให้เขาไม่ให้ไปไหน แต่เขาดันเป็นห่วงพิมนภาก็เลยรีบไปหาเธอถึงได้ไปเห็นเงินในกระเป๋าที่เธอทิ้งไว้ให้และตอนนี้เองที่เขารู้ว่าพิมนภากำลังจะหนี และเธอก็คงจะต้องมารับน้องชายเธอไปแน่ ๆ น่านฟ้ารีบหมุนตัววิ่งออกไปจากบ้านด้วยท่าทางรีบร้อน

ตอนที่ 27 รอยคราบน้ำตา เมื่อพิมนภาลืมตาขึ้นก็รู้สึกแสบตากับแสงไฟบนเพดาน เธอหันมองผู้ชายที่นั่งบีบมือเธออยู่ไม่ห่าง“เพชร”เมื่อเห็นว่าเป็นน้องชาย เธอดีใจและรีบดึงน้องชายเข้ามาสวมกอดทันที แต่แล้วก็รู้สึกว่าปวดหน่วงอยู่ที่ท้องน้อย“อ๊ะ!”“พี่เป็นอะไร”“พี่ปวดท้อง...” หญิงสาวพูดออกมา พลางลูบที่หน้าท้องของตัวเอง“ปวดท้องเหรอ ปวดมากไหม เดี๋ยวผมเรียกหมอให้” น่านฟ้าที่เห็นพิมนภาอาการไม่ค่อยดีของ เขาก็รู้สึกผิดขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก เพราะเด็กในท้องก็คือลูกของเขาด้วยเช่นกัน เขารีบขยับเข้ามาใกล้ ๆ พร้อมจับหน้าท้องของพิมนภาจนเธอตกใจ หญิงสาวขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่เข้าใจทำไมน่านฟ้าถึงมาอยู่ที่นี่“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง”“คุณเป็นลม ผมเลยพามาส่งที่โรงพยาบาล” หญิงสาวหันไปมองผู้ชายสองคนที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเตียงของเธอ แต่แล้วเธอก็ต้องตกใจเมื่อเห็นหน้าของพ่อเลี้ยงไม้เมือง น่านฟ้ารีบเดินไปกดออดเพื่อเรียกพยาบาลในทันที“คุณทำอะไรคะ”

ตอนที่ 29 คุยเรื่องแต่งงาน “แหม! เห็นให้คนไปตามรังควานเขา ไปพังร้านขายของของเขา ที่ไหนได้ก็โกรธที่ว่าที่ลูกสะใภ้แล้วก็ลูกชายตัวเองไม่คุยด้วย”“แกอย่ามาทำเป็นรู้ดีนะไอ้ดิน”“ผมรู้หมดเลยพ่อ ที่พ่อโกรธจนหัวฟัดหัวเหวี่ยงไม่ให้ลูกชายพาผู้หญิงเข้าบ้าน แต่พอผู้หญิงคนนั้นท้อง พ่อก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือเลย อยากอุ้มหลานล่ะสิ”“รู้ดีไปหมด”“ก็ต้องรู้ดีอยู่แล้ว ว่าแต่พ่อเถอะ อยากอุ้มหลานก็ทำท่าทางให้มันดี ๆ หน่อย ไม่งั้นระวังเขาไม่ให้อุ้มหลานนะพ่อ”“จะไม่ให้ฉันอุ้มหลานได้ยังไง ฉันเป็นปู่นะ”“ปู่ที่จะอุ้มฆ่าแม่เขา หลานที่ไหนจะให้อุ้ม แค่เห็นหน้าปู่หลานก็วิ่งหนีไปไกลแล้ว”“ใครบอกว่าฉันจะอุ้มฆ่า ฉันไม่เคยทำสักหน่อย”“แล้วที่ให้คนไปขู่แม่ของหลานทำไม”“ก็ตอนนั้นฉันไม่อยากให้ผู้หญิงคนนี้มายุ่งกับลูกชายฉันนี่หว่า”“ผู้หญิงคนนี้น่ะไม่ได้ยุ่งกับลูกชายพ่อสักหน่อย ลูกชายพ่อนั่นแหละที่ไปวอแวกับเธอเอง” ยิ่งได