All Chapters of เมียรักของน่านฟ้า: Chapter 1 - Chapter 10

ตอนที่ 1 การเจอหน้ากันครั้งแรก “ไปอยู่ไหนเนี่ยเพชร ดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่กลับห้องอีก” พิมนภาที่รอการกลับมาของน้องชาย จวบจนสองชั่วโมงเต็มจนเธอกระวนกระวายใจแทบอยู่ไม่สุข มือเรียวกดโทรศัพท์หาน้องชายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไร้สัญญาณตอบรับเพทายคือคนเดียวในชีวิตที่เธอห่วงใยที่สุดหญิงสาวรู้ดีแก่ใจว่าเพทายคงไปก่อเรื่องเข้าอีกแล้วด้วยความร้อนรน เธอรีบเปิดโทรศัพท์เพื่อติดตามตำแหน่งของน้องชาย เธอร้อนใจเกินไปที่จะรอคอยอยู่ที่ห้องเช่าอีกต่อไปแล้ว เมื่อรู้ว่าเพทายอยู่ที่ไหน เธอจึงรีบบิดมอเตอร์ไซค์ออกไปทันที ด้วยความรีบร้อนทำให้พิมนภาไม่ได้สังเกตเห็นสัญญาณไฟจราจรที่เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงเธอมัวแต่ก้มลงมองโทรศัพท์เพื่อความแน่ใจในเส้นทาง และวินาทีนั้นเองที่เสียงแตรรถหลายคันดังสนั่น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นก็เห็นรถสิบล้อขนาดใหญ่กำลังพุ่งตรงมาทางเธอด้วยความเร็วสูง“ปรี๊น!”“ว้าย!” ด้วยความตกใจสุดขีดเธอหักหลบไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว โชคยังดีที่ฝั่งนั้นไม่มีรถสวนมา เมื่อรถจักรยานยนต์ของเธอจอดสนิทเธอก็ยกมือที่

ตอนที่ 3 เช็กของ "ที่ไหนคืออะไร ผับ บาร์ ร้านคาราโอเกะหรืออะไร" เขาถามเธอ ตอนแรกเธอก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่พอนิ่งทบทวนคำพูดของเขาสักพักเธอก็ถึงบางอ้อขึ้นมา"คุณหมายความว่าฉันจะไปหาเงินในที่แบบนั้นเหรอคะ""ก็ใช่ไง หรือมันไม่ใช่" เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งด้วยท่าทางที่ดูถูกดูแคลน"ฉันหมายถึงธนาคาร ร้านทอง ที่ที่ได้เงินมายังสุจริตและถูกต้อง คุณเข้าใจที่ฉันพูดไหมคะ""อ๋อ! โทษที ผมก็คิดว่าคุณคงจะคิดสั้นไปขายตัวหน่ะ" น่านฟ้ามองตรงไปยังส่วนนั้นของเธอจนพิมนภาหน้าร้อนฉ่าน"คุณจะดูถูกฉันอีกนานไหมคะ" เธอถามเขาด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้ให้ถึงที่สุด"หรือว่าผมดูคุณผิด" เขาถามด้วยท่าทางสงสัยจนลูกน้องของเขาพากันหัวเราะออกมา ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยโดนดูถูกขนาดนี้มาก่อนเลย"เอาเถอะค่ะ ฉันไม่ถือสาคุณหรอกค่ะ ฉันเข้าใจดีว่าคุณเป็นเจ้าหนี้ ส่วนฉันเป็นลูกหนี้ แต่ขอความกรุณานะคะ ถ้าคุณจะดูถูกผู้หญิงเพศแม่ของคุณแบบนี้รอบหน้าให้คุณคิดในใจ มันจะได้ไม่

ตอนที่ 5 จูบฉัน "ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเจ็บไม่ทราบว่าคุณเจ็บไหมคะ" เธอแกล้งถามเขา"ปากดีนัก เดี๋ยวเถอะ" เขายังหันมาบ่นเธออีก พอเดินไปอีกสองก้าว เขาก็หยุดรอบนี้ดีนะที่พิมนภาไม่ได้ก้าวเดินตาม ไม่งั้นคงจะชนเขาอีกรอบให้เจ็บตัวเปล่า ๆ"หยุดทำไมคะ" เขาหันหน้ามามองเธอ"ขยับมานี่""คะ""คุณจะให้ก้าวไปถึงไหนนี่ก็อยู่ใกล้ขนาดนี้แล้ว""ขยับมาอีกก้าว" เธอก้าวไปอีกก้าว เมื่อน่านฟ้าโอบเอวเธอด้วยความเร็ว จนหน้าอกของเธอปะทะกับตัวของเขาอย่างจังจนเธอตกใจ เธอเลยเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่พอใจ"ฉันชอบมากเลยนะที่เธอจ้องฉันไม่วางตาแบบนี้""ขอโทษด้วยค่ะ คุณมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ""จูบฉัน" เขาสั่ง จนพิมนภาชะงักไปในทันที"จูบอะไรคะ""ทำสิ" เขาสั่งเธออีกครั้งหนึ่งด้วยความโมโห เธอได้แต่ถอนหายใจและมองหน้าเขา"คุณก็รู้ว่าตัวเองสูงขนาดไหนแล้วฉันจะจูบคุณถึงได้ยังไงคะ" เขาก้มลงและยืนหน้ามาใ

ตอนที่ 7 ชวนขึ้นเตียง "ถ้าคุณไปส่งฉันไม่ได้ ฉันขอกลับพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกันนะคะ ว่าแต่มีห้องไหนบ้างที่ฉันสามารถเข้าไปนอนได้คะ" เธอถามเจ้าของบ้านเชิงขออนุญาติ"อยากได้ห้องนอนมากก็ไปนอนหน้าบ้านนู่นไป" เขาไล่เธอยังกับหมูกับหมา"แต่คืนนี้อากาศเย็นนะคะ แล้วหมอกก็ลงแล้วด้วย""แล้วยังไง" น่านฟ้าหันมาทำหน้าเหี้ยมและเดินไปที่เตียงนอน ทิ้งตัวลงไปใต้ผ้าห่มของตัวเอง"ก็มันหนาวไงคะ""เธอมีสิทธิ์อะไร เธอไม่ใช่แขกฉันสักหน่อย เธอจะมานอนในบ้านฉันได้ยังไง""แต่คุณก็เป็นคนพาฉันมาที่นี่เอง""ก็บอกว่าให้ไปนอนข้างนอกไง นอกบ้านนะ นู่นไปนอนกับหมานอกบ้านนู่นไป"พิมนภาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับน่านฟ้า เธอจึงหันหลังและเดินไปที่ประตู เมื่อเธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงเหมือนคนลุกมาจากที่นอน เธอหันกลับมาดูก็เจอเข้ากับอกแกร่งของน่านฟ้าที่พุ่งมาชนจมูกของเธออย่างจัง จนตัวเธอเซถอยหลังไปชนกับประตูอย่างแรงน่านฟ้ารีบประคองตัวเธอด้วยควา

ตอนที่ 9 เพทายหนีไป "ไฟแดงเหรอ เฮ้ย! เธอเป็นเด็กขายพวงมาลัยเหรอ หรือว่าเธอ...""เอ่อ! ไม่ใช่ค่ะ คือว่าฉันขับรถมอเตอร์ไซค์หาน้องชายฉันนะคะ พอดีน้องชายของฉันไปติดหนี้คุณน่านฟ้าเอาไว้ เขาก็เลยให้คนจับตัวฉันเพื่อมาใช้หนี้สามแสนบาทนะคะ”“น้องชายเธอติดหนี้ไอ้น่านสามแสนบาทเหรอ""ค่ะ คุณน่านฟ้าให้เวลาฉันสามเดือนค่ะ เพื่อที่จะหาเงินมาคืนเขา แล้วเขาจะยอมปล่อยตัวน้องชายของฉัน"เมื่อผู้เป็นพ่อได้ยินแบบนั้นก็ยื นิ่งฟังบนบันไดชั้นสอง น่านฟ้าที่เดินออกมาตามหลังก็ชะงักเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อไม่ยอมลงไปข้างล่างสักที"อ้าว! อะไรอีกล่ะพ่อ ทำไมไม่ไปสักที" เขาถามไม้เมืองด้วยน้ำเสียงเจือความรำคาญ"แล้วมันหนักหัวแกอะไรนักหนา"เมื่อได้ยินพ่อลูกข้างบนเริ่มทะเลาะกันยกที่สอง พิมนภาจึงรีบวิ่งแจ้นออกจากบ้านทันที ขุนเขาที่หันไปดูพ่อกับน้องชายที่ดูท่าเริ่มรบกันอีกครั้ง พอหันกลับมาก็ไม่เจอเธอแล้ว"ไปซะแล้ว ยังถามไม่รู้เรื่องเลย"พิมนภาใช้เวลาเกือบสองชั่วโม