บททั้งหมดของ เมียรักของน่านฟ้า: บทที่ 11 - บทที่ 19

ตอนที่ 11 ฉันยอม “มานี่” น่านฟ้าออกแรงบีบที่ต้นแขนของเธอแรงขึ้นกว่าเดิม จนหญิงสาวรู้สึกเจ็บจนใบหน้าเหยเก“อื้อ! ฉันเจ็บนะ” หญิงสาวครางออกมาด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด และพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากฝ่ามือที่เหมือนคีมเหล็กหนีบเข้าที่ต้นแขนทั้งสองข้างของเธอ“นี่คุณทำรุนแรงกับฉันเกินไปแล้วนะ” เธอพูดขึ้นเสียงดัง เพราะชายหนุ่มเอาแต่โมโหจนหน้ามืด บีบแขนต้นแขนของเธอจนเขียวช้ำไปหมดแล้ว“รุนแรงเหรอ นี่ผมใจดีมากเลยนะที่ไม่จับน้องชายของคุณส่งตำรวจ แต่คุณยังจะมาขู่ผมว่าจะแจ้งตำรวจจับผมงั้นหรือ ทั้ง ๆ ที่ผมเป็นผู้เสียหาย” เขาเขย่าตัวเธอพร้อมตะคอกใส่เธอเสียงดังด้วยความโมโห จนหญิงสาวสะบัดแขนออกจากการเกาะกุมของเขาสุดแรงและตวัดฝ่ามือเรียวลงบนใบหน้าหล่อเหลาจนชายหนุ่มหน้าหันไปเลยทีเดียว“เพี๊ยะ!”เสี้ยววินาทีนั้นเธอตกใจสุดขีดที่เธอดันไปตบหน้าเจ้าหนี้ของตัวเองจนหน้าหัน เพียงมองแค่เสี้ยวหน้าของเขาที่กัดกรามขึ้นเป็นสันนูนก็ทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง หญิงสาวรีบหมุนตัวตัดสินใจวิ่งห

ตอนที่ 13 พิมนภาหายไป “อ๊ะ!” เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก พลางมือเรียวกุมที่ท้องน้อยของตัวเองเอาไสว้ เธอคงจะลุกเร็วเกินไปจนรู้สึกเจ็บตรงกลางหว่างขาขึ้นมา น่านฟ้าเห็นอาการเธอไม่ดีเขาก็รีบยันตัวขึ้นมานั่งข้าง ๆ“เป็นอะไร” เธอเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าที่อยู่ข้างเตียงของเขา แล้วเปิดกระเป๋าพร้อมวางเงินลงบนที่นอน เงินนั้นจะถูกรัดมาเป็นอย่างดีเหมือนกับว่าเธอพึ่งจะไปเบิกมาจากธนาคารทำให้ชายหนุ่มนิ่งไปในทันที เขาดึงผ้าห่มมาปิดท่อนล่างของตัวเองพลางนั่งมองหน้าเธอ โดยที่เธอนั้นหันมาหาเขาแต่ไม่ยอมสบตาเขาเลยสักนิด พลางใบหน้าก็ดูเศร้าสร้อยผิดจากเมื่อก่อน นั่นคือภาพที่ทำให้หัวใจของเขาอ่อนยวบลงมาในทันที ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคอและรีบขยับเข้าไปข้าง ๆ แต่เธอขยับถอยออกห่างเล็กน้อยวางเงินบนที่นอน“วันนี้ฉันขอจ่ายหกหมื่นบาทก่อนก็แล้วกันที่เหลือสามพันบาทฉันขอเอาไว้เป็นค่าห้องเช่า” หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางยกหลังมือขึ้นเช็ดน้ำตาของตัวเองด้วยท่าทางอ่อนแรง มองดูริมฝีปากของเธอที่เจ่อระบม

ตอนที่ 15 ผู้จัดการตัวดี “คุณอยู่ที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอ” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงแหบแห้งและไอออกมาเล็กน้อย หญิงสาวลุกขึ้นนั่งและส่ายหัวไปมาด้วยอาการมึนหัว พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู แล้วก็ต้องตกใจว่านี่เกือบจะแปดโมงแล้ว แต่เธอยังไม่ได้อาบน้ำไปทำงานเลย เธอพยายามลุกขึ้นแต่ก็รู้สึกเวียนหัวจนชายหนุ่มรีบประคองเธอนั่งลงบนที่นอน“ปล่อยนะ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน คุณกลับไปได้แล้ว” เธอพูดพลางขยับลุกขึ้นเดินหยิบผ้าขนหนูเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานเธอก็กลับออกมาจากห้องน้ำและรีบเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า เมื่อประตูเปิดขึ้นอีกครั้งน่านฟ้าจึงเดินไปยืนรอดักเธอที่หน้าประตูห้องน้ำ“จะไปไหน”“ฉันจะรีบไปทำงานสิ หลีกทางด้วย” เธอผลักเขาออก แต่เขาจับข้อมือของเธอเอาไว้“ตัวร้อนขนาดนี้จะไปทำงานได้ยังไง”“ถ้าฉันไม่ไปทำงาน ฉันจะมีเงินมาใช้หนี้คุณได้ยังไง หลบไป” เธอผลักเขาออกห่าง พลางรีบเก็บของใส่กระเป๋าหยิบยาลดไข้ในลิ้นชักขึ้นมากินแล้วดื่มน้ำตามลงไป“จะบ้าเหรอ คุณยังไม่ได้ทานข้าวเช้าเลย คุณจะทานยาได้ยัง

ตอนที่ 19 พ่อแม่ไม่สั่งสอน “คุณคงต้องเก็บข้าวของออกไปแล้วแหละพิมนภา”“แต่เจ้าของอู่ยังไม่ได้ไล่ฉันออกนะคะ”“คุณไม่ได้ยินเหรอว่าคุณเมธีบอกว่าให้ผมจัดการเนี่ย ผมก็จัดการแล้วไง ให้คุณออก”“นี่คุณ คุณต่างหากที่คิดจะลวนลามฉัน”“เธอลองเอาไปพูดให้คนอื่นฟังสิ ดูสิมีใครจะเชื่อเธอไหม”“คนอื่นเขาไม่ได้โง่ เขารู้นะว่าคุณน่ะว่าคุณนิสัยยังไง ฉันออกก็ได้” เธอก็สุดจะทนแล้วเหมือนกันกับผู้จัดการห่วยแตกแบบเขา การงานไม่ทำบ้าแต่ผู้หญิงหญิงสาวเดินไปเขียนใบลาออกหลังจากนั้นเธอก็มาวางบนโต๊ะของผู้จัดการแล้วเดินกลับไปเก็บของใส่ในกระเป๋าและเดินออกไปจากอู่ซ่อมรถเมธีทันที โดยที่ไม่ได้ไปร่ำลาเจ้าของอู่ เพราะเธอรู้ว่าเขาคงไม่มีเวลาสนใจลูกน้องตัวเล็ก ๆ อย่างเธอหรอก หญิงสาวเงยหน้ามองดูฟ้าด้วยสายตาตัดพ้อและเดินตรงไปยังรถของตัวเอง“ทำไมชีวิตของฉันถึงได้ซวยขนาดนี้” เธอสตาร์ทรถมอเตอร์ไซด์ของตัวเองแล้วขับออกไปจากอู่ซ่อมรถเมธี แต่แล้วก็สวนกันกลับรถของน่านฟ้าที่เขากะว่าจะดูว่าเธอเป็

ตอนที่ 18 แขกที่ไม่ได้รับเชิญ “ดีขึ้นมากแล้ว” เธอพูดพร้อมเดินเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานก็เดินออกมาและไออยู่หลายครั้ง“แค่ก! แค่ก! แค่ก!”“ไอขนาดนี้เป็นปอดบวมหรือเปล่า”“น้ำมันเย็นไปหน่อยนะ” เธอพูดเสียงขึ้นจมูกเหมือนคนเป็นหวัด แต่แล้วหญิงสาวก็ขมวดคิ้วและหันมามองชายหนุ่มที่ยันตัวลุกขึ้นมาจากที่นอนของเธอ“แล้วคุณมานอนอะไรที่บ้านฉัน นี่มันเจ็ดโมงแล้วนะ พ่อคุณไม่ถามหาหรือไง”“เรื่องของผม อย่ามั่วพูดมากอยู่เลย ว่าแต่คุณป่วยขนาดนี้จะไปทำงาน ไหวเหรอ”“ทำไมจะไม่ไหว เมื่อวานฉันก็ยังไปไหว”“แต่เมื่อคืนคุณไข้ขึ้นนะ” น้ำเสียงเจือความห่วงใยจนทำให้หัวใจเธอกระตุกวาบขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ“ฉันยังไม่ตายหรอกน่า ถ้ายังใช้หนี้คุณไม่หมด” หญิงสาวพูดเพียงแค่นั้นก็หยิบเสื้อผ้าเข้าไปใส่ในห้องน้ำและรีบเดินออกมา เธอหยิบโทรศัพท์ใส่เข้าไปในกระเป๋าแล้วรีบเดินไปหยิบหมวกกันน็อค“จะไม่กินข้าวเช้าก่อนหรือไง”“ไม่ ฉันรีบ” เธอรีบเดินออกนอกห้องโดยไ