เมียรักของน่านฟ้า

เมียรักของน่านฟ้า

last updateLast Updated : 2026-04-23
By:  นงพะงา Ongoing
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
32Chapters
361views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

“แต่มีอีกข้อนึง” เขาส่งสัญญาณให้ลูกน้องเขาเดินออกไปห่าง ๆ แล้วเดินเข้ามาใกล้ ๆ เธอ ด้วยความสูงของเขาที่ต้องก้มตัวลงมาใกล้ ๆ เธอเหมือนเขาไม่อยากจะให้ใครได้ยิน "ฉันไม่ได้คิดดอกเบี้ยจากเงินสามแสนบาท แต่เธอควรจะตอบแทนเวลาสามเดือนที่ฉันต้องเสียไป อย่างเช่นค่าเสียเวลา" พิมนภาไม่ใช่คนโง่ เธอเข้าใจดีว่าน่านฟ้าหมายถึงอะไร หญิงสาวถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วเงยหน้ามองหน้า "เมื่อกี้คุณยังพูดอยู่เลยค่ะว่าฉันเป็นผู้หญิงประเภทที่ขายนาผืนน้อย นาผืนนั้นฉันขายไปตั้งนานแล้วค่ะ มันไม่เหลือถึงคุณหรอก คุณอยากจะมาเช็กของอะไรตอนนี้" ใบหน้าของน่านฟ้าเปลี่ยนเป็นเขียวคล้ำทันที เขาขยับเข้ามาใกล้เธออีกครั้งพร้อมกับขบกรามแน่นเป็นสันนูน จนพิมนภาถึงกับขนลุกซู่

View More

Chapter 1

ตอนที่ 1 การเจอหน้ากันครั้งแรก

That evening, my husband, Raymond Lowes, came home with a large bag of formula and diapers.

“Honey, I heard you found an abandoned baby when you went out this morning. He must’ve shown up for a reason. We should adopt him.”

I peeled off my facial mask and looked at him with fake surprise.

“Dear, what are you talking about? When did I ever find a baby?”

A flash of anxiety crossed his face. “I’m talking about the baby you found in the bushes by the neighborhood this morning. Honey, I know you have a good heart. You would never just leave an abandoned baby there.”

I smiled and said, “Well, of course not. I stop to help stray cats and dogs when I see them outside, not to mention a baby.”

Raymond let out a visible sigh of relief upon hearing this.

“Then, go get the baby. He must be hungry. I bought the formula. I’ll make him a bottle right away.”

I said with an innocent look, “But the thing is, I didn’t find any baby.”

Raymond’s body turned stiff.

“Honey, stop joking around. Are you trying to surprise me or something?”

My expression turned serious.

“This is a human life we’re talking about. Why would I joke about that? If I had actually found a baby, I would’ve called the police immediately. There’s no way I’d just bring it straight home.”

Raymond instinctively said, “But she said she saw you take the baby home...”

I raised an eyebrow at him and asked, “Who?”

Raymond realized he had slipped up. He quickly tried to cover his tracks.

“Th-The guard. Yeah, the guard at our complex. She said she watched you pick up the baby.”

I smiled and said, “Then, the guard must’ve been mistaken. I mean, she isn’t exactly young anymore. Poor eyesight is pretty normal.”

“No. There’s no way she could have been wrong.”

Raymond was convinced that I had definitely brought the baby home. He searched every single room in the house at lightning speed. However, he did not find the baby anywhere.

He instantly became panicked.

“No way. Why isn’t the baby here? Where’s he?”

I walked over to comfort him, “Dear, if you really want a kid, let’s go to the hospital and schedule a vasectomy reversal. Then, we can have our own baby.”

Not long after we got married, Raymond told me that childbirth for a woman meant stepping one foot into the grave. He said he did not want me to take any risks. So, he voluntarily got a vasectomy.

Back then, I was deeply moved by his gesture. I thought I had found a man who truly loved and cared for me.

However, whenever I thought about the existence of that illegitimate child, I found it utterly ridiculous.

I pulled his arm and walked toward the bedroom.

“You’ve had a long day. Go get some rest.”

Raymond pulled his hand back and said urgently, “I just remembered that I have some unfinished business at the office. I need to go take care of it first.”

I smirked coldly as I watched him leave in a hurry.

I knew he was going to look for the baby. However, no one except me knew where that baby was.

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
32 Chapters
ตอนที่ 1 การเจอหน้ากันครั้งแรก
ตอนที่ 1 การเจอหน้ากันครั้งแรก “ไปอยู่ไหนเนี่ยเพชร ดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่กลับห้องอีก” พิมนภาที่รอการกลับมาของน้องชาย จวบจนสองชั่วโมงเต็มจนเธอกระวนกระวายใจแทบอยู่ไม่สุข มือเรียวกดโทรศัพท์หาน้องชายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไร้สัญญาณตอบรับเพทายคือคนเดียวในชีวิตที่เธอห่วงใยที่สุดหญิงสาวรู้ดีแก่ใจว่าเพทายคงไปก่อเรื่องเข้าอีกแล้วด้วยความร้อนรน เธอรีบเปิดโทรศัพท์เพื่อติดตามตำแหน่งของน้องชาย เธอร้อนใจเกินไปที่จะรอคอยอยู่ที่ห้องเช่าอีกต่อไปแล้ว เมื่อรู้ว่าเพทายอยู่ที่ไหน เธอจึงรีบบิดมอเตอร์ไซค์ออกไปทันที ด้วยความรีบร้อนทำให้พิมนภาไม่ได้สังเกตเห็นสัญญาณไฟจราจรที่เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดงเธอมัวแต่ก้มลงมองโทรศัพท์เพื่อความแน่ใจในเส้นทาง และวินาทีนั้นเองที่เสียงแตรรถหลายคันดังสนั่น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นก็เห็นรถสิบล้อขนาดใหญ่กำลังพุ่งตรงมาทางเธอด้วยความเร็วสูง“ปรี๊น!”“ว้าย!” ด้วยความตกใจสุดขีดเธอหักหลบไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว โชคยังดีที่ฝั่งนั้นไม่มีรถสวนมา เมื่อรถจักรยานยนต์ของเธอจอดสนิทเธอก็ยกมือที่
Read more
ตอนที่ 2 หนี้ที่ต้องจ่าย
ตอนที่ 2 หนี้ที่ต้องจ่าย "ทำอย่างกับรู้ว่าฉันต้องการอะไร""ฉันไม่รู้ไงคะฉันถึงต้องถามคุณ”“แล้วคุณรู้ไหมว่าน้องชายของคุณติดหนี้ผมเท่าไหร่""ไม่รู้สิคะ ฉันก็ต้องรอให้คุณบอกนี่ไงว่าเขาติดคุณอยู่เท่าไหร่""คุณพูดเหมือนคุณมีเงินพร้อมใช้ตอนนี้เลยนะ""ฉันบอกตามตรงเลยนะคะว่าตอนนี้ฉันไม่ได้มีเงินมากเท่าไหร่ แต่เรื่องนั้นเราสามารถตกลงกันได้ใช่ไหมคะ" เธอถามเขาออกไปจนคนโดนถามหัวเราะร่าออกมา"ตกลง ตกลงเรื่องอะไร ผมต่างหากที่เป็นคนยื่นข้อเสนอ ไม่ใช่คุณเป็นคนยื่นข้อเสนอให้ผม ผมต่างหากที่เป็นฝ่ายได้เปรียบ ไม่ใช่เป็นคุณ เพราะฉะนั้นอย่ามาทำตัวจองหองที่นี่ ที่นี่คือที่ของผม ผมอยากจะทำอะไร อยากจะพูดอะไรก็ได้ หรือผมจะทำอะไรกับคุณก็ได้"พิมนภาจ้องหน้าเขากลับไปเช่นกัน เธอก็คงไม่ยอมให้เขาทำอะไรตามอำเภอใจเขาเช่นกัน หากเขาคิดจะทำอะไรน้องชายเธอเกินกว่าเหตุ เธอคงจะฆ่าเขาให้ตายตรงนี้ แม้เธอจะสู้ไม่ได้ก็เถอะ แต่ความคิดที่จะปกป้องน้องชาย เธอจะไม่ยอมอย่างแน่นอน
Read more
ตอนที่ 3 เช็กของ
ตอนที่ 3 เช็กของ "ที่ไหนคืออะไร ผับ บาร์ ร้านคาราโอเกะหรืออะไร" เขาถามเธอ ตอนแรกเธอก็ไม่ค่อยเข้าใจ แต่พอนิ่งทบทวนคำพูดของเขาสักพักเธอก็ถึงบางอ้อขึ้นมา"คุณหมายความว่าฉันจะไปหาเงินในที่แบบนั้นเหรอคะ""ก็ใช่ไง หรือมันไม่ใช่" เขามองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งด้วยท่าทางที่ดูถูกดูแคลน"ฉันหมายถึงธนาคาร ร้านทอง ที่ที่ได้เงินมายังสุจริตและถูกต้อง คุณเข้าใจที่ฉันพูดไหมคะ""อ๋อ! โทษที ผมก็คิดว่าคุณคงจะคิดสั้นไปขายตัวหน่ะ" น่านฟ้ามองตรงไปยังส่วนนั้นของเธอจนพิมนภาหน้าร้อนฉ่าน"คุณจะดูถูกฉันอีกนานไหมคะ" เธอถามเขาด้วยความไม่พอใจ แต่ก็ต้องอดทนอดกลั้นเอาไว้ให้ถึงที่สุด"หรือว่าผมดูคุณผิด" เขาถามด้วยท่าทางสงสัยจนลูกน้องของเขาพากันหัวเราะออกมา ตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยโดนดูถูกขนาดนี้มาก่อนเลย"เอาเถอะค่ะ ฉันไม่ถือสาคุณหรอกค่ะ ฉันเข้าใจดีว่าคุณเป็นเจ้าหนี้ ส่วนฉันเป็นลูกหนี้ แต่ขอความกรุณานะคะ ถ้าคุณจะดูถูกผู้หญิงเพศแม่ของคุณแบบนี้รอบหน้าให้คุณคิดในใจ มันจะได้ไม่
Read more
ตอนที่ 4 สั่งสอน
ตอนที่ 4 สั่งสอน "เอาตัวมันไปขังไว้" เขาสั่งลูกน้องแล้วเดินเข้ามาหาเธอ มือใหญ่บีบเข้าที่ต้นแขนของเธอแน่น และเดินนำหน้าไปซึ่งเธอไม่ต้องให้เขากระชากเลยด้วยซ้ำ เธอรีบเดินตามเขาออกไปด้วยความเต็มใจ จนใบหน้าของน่านฟ้าถึงกับรู้สึกฉงนขึ้นมาทันทีเมื่อเดินห่างลูกน้องมาแล้ว เขาถึงปล่อยมือจากเธอและมองเธออย่างจับผิด"มีอะไรเหรอคะ ทำไมถึงไม่เดินต่อ" เธอถามเขาด้วยความอยากรู้ว่าทำไมเขาถึงหันมามองหน้าเธอ เขายังต้องการอะไรอีก"ฉันก็แค่อยากรู้ว่าทำไมเธอไม่ขัดขืนฉันเลย""แล้วจะให้ฉันขัดขืนไปให้เจ็บตัวทำไม ในเมื่อเราคุยกันด้วยเหตุผลแล้วก็รู้เรื่อง ถ้าคุณดึงฉันออกมาแสดงว่าคุณอยากพาฉันไปที่ไหนสักแห่ง ฉันก็ตามคุณไปแล้วไงคะ""แล้วเธอรู้ไหมว่าฉันอยากพาเธอไปที่ไหน""ก็พอจะเดาได้""ที่ไหน" เขาถามเธออีกครั้ง"ที่บ้านค่ะ ที่ห้อง ที่มุมอับ ที่ไหนสักที่หนึ่งล่ะมั้งคะ ที่ที่คุณสามารถสั่งสอนฉันได้""เก่ง เก่งมากเลยทีเดียว แสดงว่าเธอคงผ
Read more
ตอนที่ 5 จูบฉัน
ตอนที่ 5 จูบฉัน "ขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้คุณเจ็บไม่ทราบว่าคุณเจ็บไหมคะ" เธอแกล้งถามเขา"ปากดีนัก เดี๋ยวเถอะ" เขายังหันมาบ่นเธออีก พอเดินไปอีกสองก้าว เขาก็หยุดรอบนี้ดีนะที่พิมนภาไม่ได้ก้าวเดินตาม ไม่งั้นคงจะชนเขาอีกรอบให้เจ็บตัวเปล่า ๆ"หยุดทำไมคะ" เขาหันหน้ามามองเธอ"ขยับมานี่""คะ""คุณจะให้ก้าวไปถึงไหนนี่ก็อยู่ใกล้ขนาดนี้แล้ว""ขยับมาอีกก้าว" เธอก้าวไปอีกก้าว เมื่อน่านฟ้าโอบเอวเธอด้วยความเร็ว จนหน้าอกของเธอปะทะกับตัวของเขาอย่างจังจนเธอตกใจ เธอเลยเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยความไม่พอใจ"ฉันชอบมากเลยนะที่เธอจ้องฉันไม่วางตาแบบนี้""ขอโทษด้วยค่ะ คุณมีอะไรอีกหรือเปล่าคะ""จูบฉัน" เขาสั่ง จนพิมนภาชะงักไปในทันที"จูบอะไรคะ""ทำสิ" เขาสั่งเธออีกครั้งหนึ่งด้วยความโมโห เธอได้แต่ถอนหายใจและมองหน้าเขา"คุณก็รู้ว่าตัวเองสูงขนาดไหนแล้วฉันจะจูบคุณถึงได้ยังไงคะ" เขาก้มลงและยืนหน้ามาใ
Read more
ตอนที่ 6 อย่ามาทำเป็นสำออย
ตอนที่ 6 อย่ามาทำเป็นสำออยน่านฟ้าจึงเดินนำหน้าขึ้นไปทันที เมื่อเธอเดินตามไป น่านฟ้าก็เปิดประตูรอเขามองหน้าเธออย่างเอาเรื่อง เมื่อเธอเดินเข้าไปแล้วเขาก็ปิดประตูและล็อกอย่างรวดเร็วพิมนภาเดินเข้าไปข้างในห้องซึ่งเป็นเตียงนอนของเขา เธอหันกลับมาเผชิญหน้าเขาอีกครั้ง น่านฟ้าถอดเข็มขัดและวางกองกับพื้น เขาเดินย่างสามขุมเข้ามาหาเธอ"ถอดสิ" เขาสั่งและมองหน้าเธอ หัวใจหญิงสาวเต้นตึก ๆ เพราะในยามนี้ดวงใจน้อย ๆ ของเธอนั้นกลัวแสนกลัวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น"ถอดเสื้อออก อย่าให้ฉันพูดหลายรอบ"ซึ่งมันเป็นเสื้อยืดตัวใหญ่ที่เธอใส่มาจะว่าชุดนอนก็ได้ เพราะปกติแล้วที่เธออาบน้ำเสร็จเธอก็จะใส่เสื้อยืดกางเกงขายาวที่ใส่ค่อนข้างสบายนอน แต่เมื่อรอน้องชายตัวดีที่ยังไม่กลับบ้าน จึงได้ออกตามหาแล้วก็ถูกจับตัวมาที่นี่แหละ พิมนภาสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าออก"ทำท่าทำทางอย่างกับคนไม่เคย เธอไม่ต้องมาเล่นละครให้ฉันดูหรอก ฉันเหนื่อยกับการละครของเธอ""ฉันรู้แล้วค่ะ"
Read more
ตอนที่ 7 ชวนขึ้นเตียง
ตอนที่ 7 ชวนขึ้นเตียง "ถ้าคุณไปส่งฉันไม่ได้ ฉันขอกลับพรุ่งนี้เช้าก็แล้วกันนะคะ ว่าแต่มีห้องไหนบ้างที่ฉันสามารถเข้าไปนอนได้คะ" เธอถามเจ้าของบ้านเชิงขออนุญาติ"อยากได้ห้องนอนมากก็ไปนอนหน้าบ้านนู่นไป" เขาไล่เธอยังกับหมูกับหมา"แต่คืนนี้อากาศเย็นนะคะ แล้วหมอกก็ลงแล้วด้วย""แล้วยังไง" น่านฟ้าหันมาทำหน้าเหี้ยมและเดินไปที่เตียงนอน ทิ้งตัวลงไปใต้ผ้าห่มของตัวเอง"ก็มันหนาวไงคะ""เธอมีสิทธิ์อะไร เธอไม่ใช่แขกฉันสักหน่อย เธอจะมานอนในบ้านฉันได้ยังไง""แต่คุณก็เป็นคนพาฉันมาที่นี่เอง""ก็บอกว่าให้ไปนอนข้างนอกไง นอกบ้านนะ นู่นไปนอนกับหมานอกบ้านนู่นไป"พิมนภาไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับน่านฟ้า เธอจึงหันหลังและเดินไปที่ประตู เมื่อเธอเดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็ได้ยินเสียงเหมือนคนลุกมาจากที่นอน เธอหันกลับมาดูก็เจอเข้ากับอกแกร่งของน่านฟ้าที่พุ่งมาชนจมูกของเธออย่างจัง จนตัวเธอเซถอยหลังไปชนกับประตูอย่างแรงน่านฟ้ารีบประคองตัวเธอด้วยควา
Read more
ตอนที่ 8 นอนจับมือกัน
ตอนที่ 8 นอนจับมือกัน "ไอ้น่าน นี่แกถึงขนาดพาผู้หญิงเข้ามานอนในบ้านเลยเหรอวะ แกจะกล้ามากเกินไปแล้วนะเว้ย ฉันสั่งแกไม่รู้กี่ครั้งแล้วไม่ว่าแกจะไปมั่วขนาดไหน แกก็ห้ามพาผู้หญิงหน้าไหนก็ช่างเข้ามาในบ้านฉัน ถ้าผู้หญิงคนนั้นฉันไม่อนุญาต" น่านฟ้าดีดตัวขึ้นจากที่นอนด้วยความตกใจ พอเขาเหลือบไปเห็นคนเป็นพ่อที่ยืนอยู่ข้างหลังและพี่ชายผู้ชอบสอดรู้สอดเห็นอย่างขุนเขา"ผมก็นึกว่าอะไร มีหมาคาบข่าวไปบอกพ่อเอง""แกยังจะกล้าเรียกฉันว่าพ่ออีกเหรอ" ขุนเขาทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ แล้วก็ยกมือปิดปากหัวเราะ หลังจากนั้นเขาก็เดินลงไปข้างล่าง"ฉันบอกแกแล้วว่าอย่าพาใครเข้ามาในบ้านของฉัน""นี่มันบ้านผม" น่านฟ้ายังเถียงคำไม่ตกฝาก"แต่มันอยู่ในบริเวณบ้านของฉัน""แต่มันก็ยังเป็นบ้านของผม ผมไม่ได้พาไปบ้านพ่อสักหน่อย""ไอ้ลูกบ้า เช้าขึ้นมาแทนที่ฉันจะได้จิบกาแฟอย่างอารมณ์ดี ฉันกลับได้ยินเรื่องน่าปวดหัวของคุณแกตั้งแต่เช้า แกไม่เป็นบ้าอะไร ทำไมไม่ฟังคำที่ฉันเตือนเลย" ผ
Read more
ตอนที่ 9 เพทายหนีไป
ตอนที่ 9 เพทายหนีไป "ไฟแดงเหรอ เฮ้ย! เธอเป็นเด็กขายพวงมาลัยเหรอ หรือว่าเธอ...""เอ่อ! ไม่ใช่ค่ะ คือว่าฉันขับรถมอเตอร์ไซค์หาน้องชายฉันนะคะ พอดีน้องชายของฉันไปติดหนี้คุณน่านฟ้าเอาไว้ เขาก็เลยให้คนจับตัวฉันเพื่อมาใช้หนี้สามแสนบาทนะคะ”“น้องชายเธอติดหนี้ไอ้น่านสามแสนบาทเหรอ""ค่ะ คุณน่านฟ้าให้เวลาฉันสามเดือนค่ะ เพื่อที่จะหาเงินมาคืนเขา แล้วเขาจะยอมปล่อยตัวน้องชายของฉัน"เมื่อผู้เป็นพ่อได้ยินแบบนั้นก็ยื นิ่งฟังบนบันไดชั้นสอง น่านฟ้าที่เดินออกมาตามหลังก็ชะงักเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อไม่ยอมลงไปข้างล่างสักที"อ้าว! อะไรอีกล่ะพ่อ ทำไมไม่ไปสักที" เขาถามไม้เมืองด้วยน้ำเสียงเจือความรำคาญ"แล้วมันหนักหัวแกอะไรนักหนา"เมื่อได้ยินพ่อลูกข้างบนเริ่มทะเลาะกันยกที่สอง พิมนภาจึงรีบวิ่งแจ้นออกจากบ้านทันที ขุนเขาที่หันไปดูพ่อกับน้องชายที่ดูท่าเริ่มรบกันอีกครั้ง พอหันกลับมาก็ไม่เจอเธอแล้ว"ไปซะแล้ว ยังถามไม่รู้เรื่องเลย"พิมนภาใช้เวลาเกือบสองชั่วโม
Read more
ตอนที่ 10 ศาลเตี้ย
ตอนที่ 10 ศาลเตี้ย "อย่าคิดที่จะหนี ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าผมไม่เตือน" ยิ่งเธอได้ยินคำขู่และท่าทางดุดันของเขาก็ทำให้หญิงสาวนั่งนิ่งไม่กล้าขยับตัว เมื่อเขาเปิดประตูขึ้นมานั่งประจำที่คนขับพร้อมคาดเข็มขัดนิรภัยแล้ว ก็หันมาจ้องหน้าเธอแต่กลับไม่พูดอะไร"คุณหาน้องฉันเจอหรือเปล่า" จู่ ๆ เขาก็ออกรถจนตัวรถกระชาก คนตัวเล็กนั้นแผ่นหลังกระแทกกับเบาะรถอย่างจัง“ว้าย!” เธอต้องตกใจและรีบคว้าเข็มขัดนิรภัยมาคาดเอาไว้"คุณจะบ้าหรือไง ขับรถแบบนี้เดี๋ยวได้ตายกันพอดี" เขาไม่ได้ฟังคำทักท้วงของเธอ แต่กลับมุ่งหน้าขับรถออกไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง เธอรู้ว่าทางนี้เป็นทางตรงกลับไปยังปางไม้ของเขา และเมื่อไปถึงปางไม้ เขาก็จอดรถพร้อมเปิดประตูลงมาดึงกระชากเธอลงจากรถ"โอ๊ย! ฉันเจ็บนะ ฉันรู้แล้วน่าไม่ต้องดึง" ในใจของเธอนั้นมีความกังวลเป็นอย่างมาก กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับน้องชาย แต่ถ้าเขากลับมาที่ปางไม้ก็แสดงว่าน้องชายของเธอก็น่าจะอยู่ที่นี่หญิงสาวรีบก้าวตามแรงดึงกระชากของเขา ตรงไปยังโรง
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status