ตอนที่ 1 การเจอหน้ากันครั้งแรก

“ไปอยู่ไหนเนี่ยเพชร ดึกขนาดนี้ทำไมยังไม่กลับห้องอีก” พิมนภาที่รอการกลับมาของน้องชาย จวบจนสองชั่วโมงเต็มจนเธอกระวนกระวายใจแทบอยู่ไม่สุข มือเรียวกดโทรศัพท์หาน้องชายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ไร้สัญญาณตอบรับเพทายคือคนเดียวในชีวิตที่เธอห่วงใยที่สุด

หญิงสาวรู้ดีแก่ใจว่าเพทายคงไปก่อเรื่องเข้าอีกแล้วด้วยความร้อนรน เธอรีบเปิดโทรศัพท์เพื่อติดตามตำแหน่งของน้องชาย เธอร้อนใจเกินไปที่จะรอคอยอยู่ที่ห้องเช่าอีกต่อไปแล้ว เมื่อรู้ว่าเพทายอยู่ที่ไหน เธอจึงรีบบิดมอเตอร์ไซค์ออกไปทันที ด้วยความรีบร้อนทำให้พิมนภาไม่ได้สังเกตเห็นสัญญาณไฟจราจรที่เปลี่ยนจากสีเขียวเป็นสีแดง

เธอมัวแต่ก้มลงมองโทรศัพท์เพื่อความแน่ใจในเส้นทาง และวินาทีนั้นเองที่เสียงแตรรถหลายคันดังสนั่น หญิงสาวเงยหน้าขึ้นก็เห็นรถสิบล้อขนาดใหญ่กำลังพุ่งตรงมาทางเธอด้วยความเร็วสูง

“ปรี๊น!”

“ว้าย!” ด้วยความตกใจสุดขีดเธอหักหลบไปอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว โชคยังดีที่ฝั่งนั้นไม่มีรถสวนมา เมื่อรถจักรยานยนต์ของเธอจอดสนิทเธอก็ยกมือที่สั่นเทาขึ้นกุมหน้าอกตัวเองโชคดีที่เธอรอดพ้นจากอุบัติเหตุร้ายแรงไปได้อย่างหวุดหวิด

“คุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง” พิมนภาจอดมอเตอร์ไซค์ชิดข้างทางหัวใจของเธอยังคงเต้นระรัวไม่หยุดจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่วินาทีที่ผ่านมายังไม่ทันที่พิมนภาจะได้สงบสติอารมณ์ รถตู้สีดำคันหนึ่งก็พุ่งเข้ามาจอดเทียบข้างเธอด้วยความเร็วสูง

หญิงสาวถึงกับกลั้นหายใจหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัวว่าเหตุร้ายจะเกิดขึ้นกับเธออีกครั้ง

“เอี๊ยด!” เสียงเบรกดังเอี๊ยดสนั่นก็เรียกสติของเธอกลับมา ชายฉกรรจ์ร่างใหญ่คนหนึ่งกระโดดลงจากรถตู้สีดำอย่างรวดเร็ว วินาทีนั้นพิมนภารู้ทันทีว่าเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย เธอรีบบิดคันเร่งหมายจะหนี แต่ยังไม่ทันตั้งตัวก็ถูกมือใหญ่กระชากตัวออกจากมอเตอร์ไซค์ด้วยพลกำลังมหาศาล

            “จะไปไหน”

“ว้าย! ปล่อยนะ”

"พวกแกเป็นใคร ปล่อยฉันนะ" พิมนภาตะโกนด้วยความตกใจ แต่เธอก็ไม่ได้โวยวายอะไรมากไปกว่านั้น เธอรู้ดีว่าพวกเขาคงมาจับตัวเธอไปเพราะน้องชายตัวดีของเธอแน่ ๆ

ตั้งแต่เรียนจบปริญญามาเพทายก็ไม่เคยทำการทำงาน เอาแต่สร้างปัญหาให้เธอไม่เว้นแต่ละวัน ไม่นานมานี้เธอก็เพิ่งขายทองเพื่อนำเงินไปจ่ายให้นักเลงที่น้องชายเธอไปติดหนี้พนัน จนพวกเขามาทวงเงินถึงที่ทำงานทุกวัน รอบนี้คงไม่พ้นเช่นกัน แต่เธอไม่คิดเลยว่าจะถึงขั้นมีรถตู้มารับถึงที่

พิมนภาแทบจะไม่ได้ขัดขืนอะไรเลย พวกเขาไม่จำเป็นต้องออกแรงมากนักในการฉุดเธอขึ้นรถตู้ พวกเขาไม่พูดจากันเลยแม้แต่น้อย ภายในรถเงียบสนิท พิมนภามองตรงไปยังถนนเบื้องหน้า เพราะพวกเขาไม่ได้ปิดตาเธอแต่อย่างใด ใจเธอยังคงเต้นรัวด้วยความรู้สึกกังวลเกี่ยวกับน้องชายของเธอ

ในที่สุดรถตู้ก็มาหยุดลงที่ปางไม้ที่ใหญ่ที่สุดในจังหวัดลำปาง พิมนภาถึงกับกระจ่างทันที น้องชายของเธอคงมาติดหนี้ที่ปางไม้นี้เอง แต่เธอไม่รู้ว่าเพทายรู้จักกับคนที่นี่ได้อย่างไง

บรรยากาศยามค่ำคืนช่างมืดมิดและเงียบสงัด ได้ยินเพียงเสียงจิ้งหรีดเรไรร้องระงม และเสียงลมพัดหวิว จนเธอรู้สึกเย็นยะเยือกขึ้นมาไม่น้อย โชคไม่ดีที่พิมนภาไม่ได้สวมเสื้อแขนยาวออกมาด้วย

ชายฉกรรจ์เดินนำหน้าเธอผ่านป่าไผ่เข้าไปยังส่วนของปางไม้ ซึ่งมีบ้านหลังหนึ่งสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง ดูสวยงามและทันสมัย เธอหันมองไปรอบๆ เธอไม่เคยมาแถวนี้มาก่อนเลย แต่ก็พอรู้ว่าที่นี่คือปางไม้ใหญ่ของพ่อเลี้ยงเมืองไม้ ซึ่งมีลูกชายอยู่ 2 คน ได้ยินว่าแต่ละคนหน้าตาหล่อเหลาไม่เบา แต่ที่เธอไม่รู้ว่าน้องชายของเธอไปยืมเงินใครเข้ากันแน่ ลูกชายหรือตัวพ่อเลี้ยงเอง จิตใจของเธอเริ่มสับสนและกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม้ถูก

พิมนภาเดินเข้าไปไม่นานก็พบโกดังเก็บไม้อีกฝั่งหนึ่งของบ้าน

“เดินเร็วเขาไป” ชายฉกรรจ์ทั้งหกก็พาเธอมาถึงลานไม้ซึ่งมีคนยืนล้อมรอบอยู่ไม่น้อย พิมนภาเห็นเพียงแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งคุกเข่าอยู่ตัวสั่นเทา เธอรู้ทันทีว่านั่นคือน้องชายของเธออย่างแน่นอน เพราะเธอเลี้ยงดูเขามาตั้งแต่เล็กจนโตหัวใจของเธอเริ่มสั่นไหว แต่คนที่นั่งหันหน้ามาหาเธอนั้นสิ สายตาจ้องเธอเขม็งไม่วางตา เธอเองก็จ้องกลับไปเช่นกัน ไม่ใช่ว่าเธอไม่กลัวเขาเพียงแต่เขามีใบหน้าที่หล่อเหลาเอาการ จนเธอไม่อาจละสายตาจากใบหน้านั้นได้เลย

"พี่สาวของไอ้เพชรครับ" ลูกน้องที่นำทางมาถึงก็รีบรายงานผู้เป็นนายทันที

"นั่นน่ะเหรอ หันไปดูสิว่าผู้หญิงที่มาใหม่ใช่พี่สาวของนายหรือเปล่า"

เพทายค่อย ๆ หันกลับมามองทางด้านหลัง เมื่อเห็นพี่สาวของตัวเอง เขาร้องไห้สะอึกสะอื้นขึ้นมาทันที เขารู้ดีว่าเขาทำให้เธอเดือดร้อนมาตลอดเวลา เพทายหันกลับมาช้า ๆ แล้วก้มหน้าลงพื้น เขาไม่อยากสบตาพี่สาวอีกแล้วมันทำให้เขารู้สึกผิดจนแทบไม่กล้าสู้หน้าเธอ

พิมนภาได้แต่กลืนก้อนจุก ๆ ที่ อยู่ตรงลำคอให้ลึกลงไปที่สุด เพราะเธอไม่มีเวลามาทำตัวอ่อนแอหรือนั่งร้องห่มร้องไห้ แค่รู้ว่าน้องชายของเธอยังอยู่ครบ 32 ประการก็ดีแล้ว

น่านฟ้าจ้องหน้าเธอเขม็งเพราะเธอช่างกล้าท้าทายเขา ทั้ง ๆ ที่น้องชายของเธอติดหนี้เขาอยู่ไม่น้อย

"คุณจะเอายังไงก็ว่ามาเลยค่ะ" เธอเอ่ยขึ้นหลังจากที่ความเงียบปกคลุมอยู่เป็นเวลาหลายนาที

น่านฟ้าจ้องหน้าเธอและเลิกคิ้วขึ้นเมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูดออกมา เขาต่างหากที่ต้องเป็นฝ่ายพูดว่าเขาต้องการอะไร ไม่ใช่เธอเป็นฝ่ายถาม เธอกำลังอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบ ไม่ได้เป็นฝ่ายได้เปรียบสักหน่อย ยังจะมาทำตัวจองหองใส่เขาอีก เห็นทีจะต้องสั่งสอนลูกหนี้อวดดีคนนี้สักหน่อย