Todos os capítulos de ซ่อนเสน่หาใต้คำว่าบอส: Capítulo 11 - Capítulo 20

เช้าวันรุ่งขึ้นศุภิสราตัดสินใจไม่ฉีดน้ำหอมแม้แต่หยดเดียว หญิงสาวมองตัวเองในกระจกด้วยความรู้สึกไม่มั่นใจนัก เพราะปกติเธอมักจะเพิ่มความมั่นใจด้วยกลิ่นหอมที่เป็นเอกลักษณ์ แต่เพื่อตัดปัญหาและคำถากถางจากเจ้านายหนุ่ม เธอจึงยอมทิ้งความชอบส่วนตัวนั้นไป“ซื้อมาตั้งแพงยังจะมาว่าอีก จมูกตัวเองมีปัญหาแต่มาโทษน้ำหอมของเรา” หญิงสาวบ่นขณะหยิบน้ำหอมขึ้นมาดมแล้วตัดใจวางลงที่เดิมก่อนจะออกจากห้องหญิงสาวออกจากคอนโดแล้วขึ้นรถไฟฟ้ามายังบริษัท ตลอดการเดินทางเธอไม่อยากอยู่ใกล้คนอื่นเท่าไหร่เพราะไม่มั่นใจเลยที่วันนี้ไม่ได้ฉีดน้ำหอมก่อนออกมาศุภิสรามาถึงที่ทำงานก่อนเวลา เธอเปิดคอมพิวเตอร์ทั้งของตนเองและโต๊ะของจุฬาลักษณ์ก่อนจะเริ่มทำงาน“สวัสดีค่ะพี่จุ๋ม ถืออะไรมาเยอะแยะเลยค่ะ มาค่ะเดี๋ยวพายช่วย” หญิงสาวทักทายรุ่นพี่ก่อนจะเดินไปรับของในมือ“สวัสดีจ้ะ พายช่วยเอาขนมไปใส่ตู้ให้พี่หน่อยนะ”“ค่ะพี่จุ๋ม” หญิงสาวรับขนมและเดินเอาไปใส่ตู้เย็นก่อนจะกลับมาพร้อมกับน้ำดื่มและส่งให้รุ่นพี่“ขอบใจนะ เดี๋ยวถ้าบอสมาพี่ฝากพายเอาขนมที่พี่ซื้อมาไปเสิร์ฟพร้อมกาแฟด้วยนะ พี่เห็นว่าช่วงนี้บอสหงุดหงิดบ่อยได้กินขนมอร่อย ๆ น่าจะดีขึ้น”

เมื่อกลับมาถึงคอนโดศุภิสราทิ้งตัวลงบนเตียงกว้างอย่างหมดแรง หญิงสาวถอนหายใจออกมาหนัก ๆ พลางยกหลังมือขึ้นแตะริมฝีปากตัวเองเบา ๆ ความรู้สึกอุ่นซ่านและรสสัมผัสที่ดุดันของพัทธดนย์ยังคงติดค้างอยู่ไม่จางหาย“ปากก็บอกว่าเหม็นแล้วมาจูบทำไม”เธอพึมพำกับตัวเองด้วยใบหน้าที่ร้อนผ่าว ยิ่งหลับตาลงภาพเหตุการณ์ในห้องทำงานเมื่อช่วงกลางวันก็ยิ่งชัดเจน ดวงตาคมกริบที่เต็มไปด้วยพายุอารมณ์คู่นั้นดูเหมือนจะแผดเผาเธอให้มอดไหม้ แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความโกรธของเขา คือร่างกายของเธอเองที่ดันสั่นสะท้านและตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างน่าอายการได้ใกล้ชิดแบบนั้นทำให้ความทรงจำของเธอย้อนกลับไปยังคืนวันศุกร์ที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกอย่างจากฤทธิ์แอลกอฮอล์และบางอย่างที่เขาดื่มเข้าไปทำให้พัทธดนย์เปลี่ยนจากเจ้านายที่เย็นชาเป็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยไฟเสน่หา ศุภิสราจำได้ดีถึงอ้อมกอดที่รัดแน่นจนหายใจไม่ออก เสียงกระซิบแหบพร่าที่ข้างหู และสัมผัสร้อนที่จูบพรมลงบนผิวก่อนที่ทุกอย่างจะเลยเถิดคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา“บอสคะ ฉันว่าบอสไปหาหมอดีกว่านะ”“ผมไม่ไหวแล้ว มันร้อนไปทั้งตัวคุณต้องช่วยผมนะพาย”“ร้อนเหรอคะ งั้นฉันว่าบอสลองไปอาบน้ำนะคะ

หลังเลิกงานวันนี้พัทธดนย์ก็ขับรถกลับมาที่บ้านเพราะมารดาโทรให้เขาเข้ามาทานอาหารด้วยกันหลังจากที่เกือบสองสัปดาห์เขาไม่ได้มาที่นี่“สวัสดีครับพ่อ สวัสดีครับแม่” พัทธดนย์ทักทายบิดามารดาก่อนจะนั่งลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น“นี่ถ้าแม่ไม่โทรตามดนย์ก็คงไม่กลับมาบ้านใช่ไหมล่ะ”“ก็ผมงานยุ่งนี่ครับแม่ พ่อกับแม่สบายดีไหมครับ” ชายหนุ่มกอดมารดาหลวม ๆ พลางทำเสียงอ้อนซึ่งเขาจะทำแบบนี้กับมารดาแค่คนเดียวเท่านั้น“พ่อกับแม่สบายดี ดนย์หิวหรือยังล่ะลูก กินข้าวกันก่อนดีไหม” คุณอุดมถามลูกชายคนเดียวที่นาน ๆ ครั้งจะมาทานอาหารค่ำด้วย“หิวนิดหน่อยครับวันนี้ป้าแอ๋วทำกับข้าวอะไรบ้างแม่”“ป้าแอ๋วทำแต่ของที่ลูกชอบทั้งนั้น แม่ว่าเราไปกินข้าวกันเลยนะ กินเสร็จค่อยคุยกันต่อ”“ครับแม่”พัทธดนย์ทานข้าวกับบิดามารดาก่อนจะกลับมานั่งคุยกันที่ห้องนั่งเล่นอีกครั้ง“เป็นยังไงบ้างล่ะช่วงนี้งานที่บริษัทยุ่งไหม” คุณอุดมถามลูกชายหลังจากที่เขาวางมือมาจากบริษัทได้เกือบจะหนึ่งปีแล้ว“ก็ดีครับพ่อทุกอย่างไปได้สวยลูกค้าใหม่เข้ามาเรื่อย ๆ ส่วนฐานลูกค้าเก่าเราก็คงยังรักษาไว้ได้ ตอนนี้มีเทคโนโลยีใหม่ ๆ เกี่ยวกับการผลิตเครื่องสำอางมาเยอะผมว่าจะไ

มื้ออาหารกลางวันดำเนินไปท่ามกลางบรรยากาศที่แปลกประหลาดและค่อนข้างจะอึดอัดเมื่อโยษิตายังคงรุกหนักด้วยการชวนพัทธดนย์คุยเรื่องนั้นเรื่องนี้ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ในขณะที่ศุภิสราเอาแต่นั่งเงียบ หญิงสาวก้มหน้าก้มตาจัดการอาหารในจานของตัวเองโดยมีสายตาคมกริบของพัทธดนย์ลอบสังเกตท่าทางของเธออยู่เป็นระยะอาหารรสชาติอร่อยแต่ศุภิสรากลับไม่รู้สึกถึงรสชาตินั้นเลย เธออยากทานเสร็จไว ๆ เพราะรู้สึกว่าตนเองกำลังเป็นส่วนเกินของภัทธดนย์และโยษิตา“คุณดนย์คะ พอดีวันนี้โยไม่ได้เอารถมา รบกวนคุณดนย์ไปส่งโยที่บริษัทหน่อยได้ไหมคะ โยอยากจะปรึกษาคุณดนย์เป็นการส่วนตัวด้วยค่ะ” โยษิตาเอ่ยทิ้งท้ายเมื่อมื้ออาหารสิ้นสุดลงพร้อมกับส่งสายตาเชิญชวนอย่างเปิดเผย เธอถือคติตื๊อเท่านั้นที่ครองโลก ถึงมันจะเก่าไปหน่อยแต่หญิงสาวก็เชื่ออย่างนั้นศุภิสราชะงักมือที่กำลังหยิบกระเป๋า เธอเงยหน้าขึ้นมองเจ้านายหนุ่มด้วยแววตาสั่นไหวครู่หนึ่งก่อนจะรีบปรับให้เป็นปกติ แต่ความขุ่นมัวที่ฉายชัดบนใบหน้าสวยหวานนั้นไม่อาจเล็ดลอดสายตาของพัทธดนย์ไปได้เลยชายหนุ่มกระตุกยิ้มที่มุมปากอย่างผู้ชนะ เขาอยากรู้ว่ายัยตัวแสบที่เพิ่งไปท้าทายเขาในห้องทำงานเมื่อเช้าจะ

“ตลอดหลายวันที่ผ่านมา บรรยากาศในบริษัทของพัทธดนย์เต็มไปด้วยความอึดอัดและกระอักกระอ่วน ศุภิสราทำหน้าที่ผู้ช่วยได้อย่างไร้ที่ติ แต่สิ่งที่เพิ่มเข้ามาคือความยั่วเย้าที่เธอจงใจมอบให้เจ้านายหนุ่มในทุกครั้งที่มีโอกาส ไม่ว่าจะเป็นการเดินเฉียดใกล้เกินระยะหนึ่งเมตร กลิ่นน้ำหอมที่ตั้งใจเลือกมาปั่นประสาทหรือสายตาท้าทายยามที่เธอสบตากับเขาในห้องประชุมจนกระทั่งถึงเย็นวันศุกร์พัทธดนย์ที่พยายามข่มใจมาตลอดทั้งสัปดาห์ก็ถึงจุดสิ้นสุดของความอดทน เขาตัดสินใจเรียกเธอเข้ามาในห้องก่อนเวลาเลิกงานไม่กี่นาที“พาย วันนี้หลังเลิกงานอยู่รอผมก่อนนะ” เขาเอ่ยเสียงเรียบขณะสายตายังคงจ้องเอกสาร“มีงานด่วนเหรอคะบอส” เธอจำได้ว่าทุกเย็นวันศุกร์เขาจะเลิกงานตรงเวลาและไม่นัดรับใครทั้งนั้น“เปล่าหรอก ผมแค่อยากชวนคุณไปทานข้าวแล้วคุยกันหน่อย”“บอสอยากจะคุยอะไรก็คุยมาได้เลยค่ะ ฉันรอฟังอยู่ค่ะ” เธอส่งหวานเยิ้ม“ผมอยากไม่อยากคุยที่นี่ เพราะเรื่องที่จะคุยเป็นเรื่องส่วนตัวของเราไม่ใช่เรื่องเจ้านายกับลูกน้อง” พัทธดนย์เงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยแววตาจริงจัง“ระหว่างเรามีเรื่องอะไรกันเหรอคะ” เธอแกล้งทำหน้างงนั่นยิ่งทำให้พัทธดนย์เริ่มจะโมโห